tag:blogger.com,1999:blog-92200592012-01-16T04:06:42.135+07:00เดินทางดิ ชีวิตมันต้องเดินทาง ไม่เดินทางแล้วจะรู้เหรอว่าโลก เนี้ย มันมีไรให้เรา เรียนรู้มั้ง ^^๑Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1161852265638945432006-10-26T15:32:00.000+07:002006-10-26T15:44:25.653+07:00ตอนนี้สบายดี และกำลังยืนบนเส้นทางใหม่ๆ ที่มีหลากหลายเส้นทาง ให้เลือก<br /><br />รู้สึกสะบายใจและ เป็นสุข<br /><br />ดูหนัง เกาหลีเป็น วรรคเป็นเวร<br /><br />ฮ้า<br /><br /><br /><br />แฮ้ปปี้ๆ<br /><br /><br /><br />แล้วไว้จะมาอัพบล็อกรูปสวยๆให้ดูนะ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-116185226563894543?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1156963088645288712006-08-30T23:58:00.000+07:002006-08-31T01:38:08.736+07:00<span style="font-family:courier new;">หลายคน อาจต้องใช้ชีวิต อยู่โดยลำพัง อาจจะด้วย เหตุผล ความจำเป็นที่แตกต่างกัน หรือแม้แต่ การถูกกระทำให้ต้องเป็นอย่างนั้น ............<br /><br />แต่ก็มีอีกหลาย ๆ คนที่ " เลือก " ที่จะใช้ชีวิตแบบนั้นเอง ซึ่งผมเชื่อว่าคงมีคนไม่น้อยที่เป็นแบบนั้น<br /><br />ผมเป็นอีกคน ที่ได้เลือกหนทางนั้น สาเหตุ ผมไม่สามารถ บอกใคร และ บอกไว้ที่ไหนได้เลย แต่ผมมี หน้าเวบหน้านี้เพียงหน้าเดียว ที่สามารถ ระบายได้<br /><br />มันอาจเป็นบันทึก ที่จะระลึก เส้นทาง ระหว่างทางแยก ครั้งสุดท้าย ที่ผมได้คิดว่าผมได้เลือกทางที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของผมแล้ว คนเรามันก็แค่นี้ มักจะ ต้องหาเส้นทางเดิน ของชีวิตตนเองทั้งนั้น<br /><br />ต่อจากนี้ มันจะเป็นอย่างไรผมไม่รู้ แต่ผมทราบแค่เพียงเรื่องเดียวคือ<br /><br />ผมรัก ผู้หญิงเพียงคนเดียว และคิดว่า ทั้งชีวิตคงรักได้เธอเพียงคนเดียวได้ตลอดไป<br /><br />แต่ หากทุกอย่างในโลกมันง่ายดาย และ เป็นไปตามที่ทุกคนคิด โลกใบนี้คงไม่มีเรื่องร้ายๆให้ใครต้องเจ็บ ช้ำหรอก<br /><br />ใช่แล้ว เธอปฏิเสธ ความรัก ของผมเป็นครั้งที่ ล้านได้แล้วมั้ง ซึ่งในครั้งที่ผ่านๆ มา ผมได้ลองใช้ความพยายาม ทุกอย่างดูแล้วแต่ ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้ ผมก็ต้อง ยอมรับการตัดสินใจของคนที่ผมรักมากที่สุด ใช่ไหม?<br /><br />.... หลิน ..... อย่างที่หลินรู้ ว่า เรารักหลินมากแค่ไหน หลินยังเป็นเด็กสาวที่เข้มแข็ง และมุมานะ สูง อยู่ยังไง ยังงั้น และสูงส่งเกินกว่าคนธรรมดาๆ แบบผมจะเอื้อมไปถึง แล้ว<br /><br />แต่ ในเมื่อหลินเลือก ทางเดินและ เส้นทางชีวิตแบบนั้น แล้ว เราก็คงต้อง ยอมรับมันจริงๆซะที<br /><br />ยอมรับว่า มันเป็นเรื่องยากที่จะห้ามไม่ให้รัก....... แต่หลินตัดสินใจ ในมุมมอง ของหลินได้ฉลาดที่สุดแล้ว ดีที่สุดสำหรับ เราทั้ง 2 คนแล้ว<br /><br />.............<br /><br />ผมรู้สึก แพ้ ที่ไม่สามารถ ทำให้เธอรักได้ แต่หากเธอรักผมและผมไม่สามารถทำอะไรเพื่อเธอ .... เธอ คนนั้นที่ผมรักมาก ที่สุด .......... ผมคงรู้สึกผิดมากกว่านี้ และไม่อาจทนมีชีวิตอยู่อีกแล้วก็ได้ ........<br /><br />....................<br /><br />แต่ เธอได้ชี้ทาง สว่างให้ผมแล้วว่า โลก แห่งความเป็นจริงมันโหดร้าย แต่เชื่อเถอะนะ ขอบอกหลินอีกครั้งว่า "เรา มีชีวิตอยู่ได้เพื่อคนที่เรารักเท่านั้น" หากไม่มีสิ่งนั้น ผมก้รู้สึก ว่างเปล่าอย่างที่สุด มันเหงาและอยาก ร้องไห้แทบทุกๆวัน ...............<br /><br />ทุกวันนี้แม้หลิน จะยังยอมพูดคุยและติดต่อกับไออยู่ แต่ ไอ ไม่สามารถแสดงออกถึงความรัก ที่มีได้ มันก็ไม่ต่างอะไร กับ การตอกย้ำ ความ เจ็บช้ำในหัวใจ ซักเท่าไหร่เลย เราจึงต้องเงียบหายไป อย่าสงสัยเลยนะ<br /><br />ตอนนี้ จิตใจ มันทรุดโทรมและด้านชา จนแทบจะเกินการเยียวยา อีกแล้ว<br /><br />เพราะว่า ไม่ว่าจะห้ามใจตัวเองเท่าไหร่ ก็ ไม่สามารถทำใจให้ไม่รัก เหมือนที่หลินไม่รักเราได้เลย .......... คำๆ นี้มันเสียดแทงหัวใจ เหลือเกิน<br /><br />ยังจำวันที่เราทะเลาะกันครั้งสุดท้ายได้ไหม ที่ หลิน โทรมาบอก ว่าแล้วจะให้หลินทำยังไง ต้องเลิกติดต่อกับไอไหม ? ไอถึงจะไม่ทรมานอีก ... อย่างที่รู้ เราร้องไห้ ......... แม้ ในตอนหลัง จะ ขอให้ยังพูดคุยกันได้เหมือนเดิมก็เถอะ ............ แต่หลังจากวันนั้น มา เราร้องไห้ทุกคืน .............. ทำไมนะ ผู้ชาย อย่างเรา ถึงไม่สามารถ ลืมความรู้สึกพวกนี้ไปให้หมด เหมือนที่ผู้หญิง ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ที่อยู่ต่างบ้านต่างเมือง ไม่มีคนดูแล แต่ก็ยังเข้มแข็งอยู่ได้อย่างเด็ดเดี่ยว .............<br /><br />แต่หลินรู้อะไรไหม เราไม่เคยรู้สึก โทษหลินเลย รู้ไหม นั้น เพราะ เพียงแค่หลิน โทรมาหา หรือ แม้แต่ email แค่ 2 3 บรรทัด มันก้ทำให้เราสดใสและยิ้มได้แล้ว<br /><br />เหมือนกับที่เรา พูดสิ่งที่เหมือนกับโกหกออกไปมากมาย ว่า หลินไม่ต้องรักเรา ขอแค่ให้เรารักหลินได้ก็พอ......... แต่จะมี ใครที่ไหนไหม ที่ไม่ต้องการความรัก แล้วอยู่ได้อย่างมีความสุข ............ นอกจากพ่อและแม่ ............<br /><br />ตอนนี้ เป็นวันสิ้นเดือน สิงหาคมแล้ว ของปี 2006 ฝนยังตกต่อเนื่องอาจเป็นเพราะพายุเข้ามันเลยยิ่งทำให้เรารู้สึก อ่อนแอมากยิ่งขึ้นไปอีก<br /><br />เรารู้ว่ามันโง่ ที่ทำให้ตัวเองรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ แต่หลินรู้อะไรไหม การที่ยังมีหลินให้รัก มันยังดีกว่า ไม่มีคนให้รักเอาซะเลย รู้รึเปล่า ..........<br /><br /><br />เราออกแนวอ่อนแอ เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ คงจะชินได้มั้งแล้วละนะฮะ หลินหลิน<br /><br />เราอยากเป็น ในสิ่งที่ทุกคนหวังไว้ ให้ได้เหมือนกันแต่ตอนนี้ มันหมดแรงใจจะสู้ต่อไปแล้ว แต่ หลิน ขอให้รู้ไว้อย่างนะ อย่ามารู้สึกผิดเพราะเรา อย่าคิดอย่าห่วงอะไรเพื่อเรา ขอให้หลินเป็นหลิน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเพื่อตัวหลินเองที่เป็นแบบนี้ละดีที่สุดแล้ว เราดีใจ จริงๆ ที่ได้รู้ว่าหลิน มีชีวิตที่ดี แล้ว<br /><br /><br /><br /><br />ส่วนไอ ในตอนนี้ คงเป็นได้แค่คน ที่อยากฟังคำที่บ่งบอก ถึงความห่วงใย บ้าง แม้ซักครั้ง อย่างคิดถึง หรือ เป็นห่วง บ้างเท่านั้น แต่มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว<br /><br /><br />เราต้องยอมรับสภาพที่ ต้องเป็นแล้วใช่ไหม?<br /><br />เราต้อง เลิกหวังกับหลินแล้วใช่ไหม ?<br /><br />..........................<br /><br />เราคงทำได้ดีที่สุดแค่รับสภาพว่าเราคงต้องมีชีวิตอยู่โดยไม่มีหลิน แต่ เรื่องที่ให้เลิกหวังกับหลินคงไม่มีทาง เป็นไปได้ เราจะขอ เห็นแก่ตัว โดยการใช้ชีวิตอยู่ โดยลำพัง และโดยที่มีหลินเป็นคนรัก เป็นเพียงคนเดียวในใจตลอดไป .........มันคง น่าเกลียดมากใช่ไหม? แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพราะเราจะไม่เลือกเส้นทางตาย แน่นอน ทั้งๆ ที่ตอนนี้อยากตายมากๆ ............<br /><br /><br /><br />...................................<br /><br />......................................<br /><br />......................................<br /><br />มันคิดอะไรไม่ออก แล้ว ทรมานเหลือเกิน ................<br /><br />.................................<br /><br />อยากให้ทุกอย่างเป็นไปเหมือนที่ฝัน ......................<br /><br />.....................ชะตากรรม ช่างเล่นตลกได้อย่างร้ายกาจ<br /><br />........................<br /><br />...ที่นำพาเราให้ได้พบกับคนที่เรารัก แต่ไม่ยอมให้เราได้ แม้แต่มีความรู้สึก ผูกพันธ์กัน ยังทำไม่ได้ นั้นเพราะมันจะทำให้ หลินเจ็บปวด ไปด้วย ..................เราจึงไม่สามารถ ส่งข้อความ พวกนี้ออกไปให้หลินได้ รู้ไหม อะไรที่เรากลัวที่สุด .................................................................กลัวว่าซักวันหนึ่ง หลินมาอ่าน บล็อก นี้แล้ว รู้สึกเสียใจ ทั้งๆที่รู้อย่างนี้แล้ว เราน่าจะลบ บล้อกนี้ไป แต่ทำไมเราไม่ทำหละ เพราะอะไร?<br /><br />นั้นเพราะ เราอยากบันทึกตัวตนสุดท้ายของเรา ให้ มันยังคงอยู่ยังไงละ เพราะ ตอนนี้ เราไม่รู้ว่าจะ หายไปจากโลกแห่งความเป็นจริงนี้เมื่อไหร่ หายไปจากความรู้สึกไร้ค่าพวกนี้เมื่อไหร่ ...........หายไปจากความทรมานพวกนี้เมื่อไหร่..................................<br /><br /><br />แต่ถึงอย่างนั้น ทุกเรื่อง ที่ดีๆ ที่เป็นความทรงจำเกี่ยวกับหลิน ทุกๆอย่าง มันยัง ไหลเวียนอยู่ในตัวเรา เราไม่มีวันลืมมันได้หรอกนะ<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />เราจะใช้ชีวิตที่เหลือ เพียงคนเดียวเราก็ยอม แม้ไม่ได้อยู่อย่าง มีตัวตนบนโลก นี้ บนโลกเก่าๆใบนี้ ที่มีแต่ความจริงที่โหดร้าย เราก็จะใช้ชีวิตที่เหลือ ต่อไปโดย มีแต่รัก และความทรงจำดีๆ เก็บไว้กับตัวตลอดไป ............................................................<br /><br /><br />หาก มันไม่ สามารถมีบล้อกต่อไปได้ นั้นหมายถึงเรา ไม่สามารถ ดึงตัวเองกลับสู่โลกใบนี้ได้อีก แล้ว ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ..................... ขอให้ คุณพ่อ คุณแม่ น้องสาว น้องชาย พี่น้องต่างพ่อ เพื่อนสนิท คนรู้จักที่เหมือนพี่น้อง คนที่รู้จักทุกๆคน เพื่อนๆ รู้ไว้ว่า ผมไม่ได้มีความทุกข์ เพียงแค่เรื่องความรักอย่างเดียว แต่ผม มีความทุกข์ ในด้านต่างๆ มากมายที่ผมไม่เคยบอกให้ใครรู้ อีกมาก นั้นเพราะ ผมเชื่อว่า ความทุกข์ของเรา เราต้องแบกรับมันเองให้ได้ และแก้มันด้วยตัวเองให้ได้<br /><br />อย่าเสียใจ และอย่าโทษใคร ไม่มีใครผิด ทุกคนมีทางเดินของชีวิตด้วยกันทั้งนั้น<br /><br />ผมมีทางเดินของผม ก็แค่มันอาจมาถึงทางตัน ของความสุขแล้วเท่านั้น อาจเป็นเพราะ ชาติก่อน ผมทำ กรรมเอาไว้มากก็ได้ ชาตินี้ผมถึงต้องมาชดใช้กรรมในส่วนนี้ คิดแบบนี้แล้วจะสบายใจไหม? ^^<br /><br />ขอให้ทุกคนรักษา สิ่งที่ทำให้จิตใจตัวเองมีความสุขตลอดไป ให้อยู่กับตัวให้ได้นะฮะ<br /><br />อย่าให้เหมือนผม ที่ไม่สามารถ รักษามันไว้ได้ และอ่อนแอ เกินกว่าจะรับมันได้อีกแล้ว จึงต้องหนี ไปจากจุดเดิมที่เคยอยู่ ผมไม่รู้ว่าที่ผมทำนี้ เพื่อตัวเองรึเปล่า<br /><br />แต่ผมรู้อย่างเดียว ผมไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องเสียใจอีก ผมจึง ต้อง เลือกเส้ยทางเส้นนี้<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ผม ไม่เคยคิดว่า ชีวิตตัวเองมีค่าเลย หาก ไม่มี คนที่ผมรักมาอยู่เคียงข้างเพื่อให้ผมทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง เพื่อเค้า และเมื่อผมเลือกทางเดินที่มีชีวิต ลำพัง ก็เท่ากับว่า ชีวิตผมมันไร้ค่าและได้สิ้นสุดลงแล้ว<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />หากมีใครพบผมหลังจากวันที่ 30 สิงหาคม 49 ขอให้รู้ไว้ว่า ผมไม่ใช่คนเก่าอีกแล้ว ผมจะเป็นคนใหม่ ที่ไม่รู้ว่าจะออกมาดีหรือร้าย<br /><br />แต่ตัวตัวที่แท้จริงของผมข้างในคือ คนๆนึง ที่ไม่มีใคร อยู่ในหัวใจอีกแล้วนอกจากผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในชีวิตเพียงคนเดียว เท่านั้น และจะรัก ตลอดไป จนกว่าจะ ดับสลายไปจาโลกนี้<br /><br /><br /><br /><br /><br />Aisawa 060830.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-115696308864528871?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1141843457431173942006-03-09T01:34:00.000+07:002006-03-09T01:44:17.466+07:00<span style="font-family:courier new;">สนุกจริง สนุกจริง ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เดือน กุมภาพันธ์ และเดือน มีนา ที่ผ่านมา มันส์สุดๆ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ได้ไป ดูอนเสิร์ต ถึง 3 งานเลยนะ ^^ มี คอนเสิร์ต Aday , คอนเสิร์ต ของ เรน, แล้วก็ คอนเสิร์ต ของ แครช !!~</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">มันส์สุดๆ แบบว่า ถึงจะอายุเลย 25 มาแล้วแต่ก็ ยังแต่งตัวแนวๆ ยืนส์ ขาด เน่าๆ เสื้อ ยืดดำ ตัวเล็กๆ ลาดน้องหมา 555+ ไปปนๆกับพวกเด็ก วัยรุ่น มันได้เหมือนกันนะเรา อิอิ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">แบบว่า ชอบอ่ะ เหมือนได้ สลัด ร่างที่ใส่แต่ เสื้อเชิ้ต กะเน็คไทค์ ทุกวันออกไปได้ แล้วแปลงร่างเป็นอีก คน .. ถึง จะมีหลายๆ คนบอกไม่ชอบตอนเรา ใส่เสื้อยืด คอกลมก็เหอะ ^^ ไม่สนอ่ะจะใส่ จะทำไม ใช่ม้า ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เรื่องการงาน และการเรียน กำลังไปได้สวย ทุกๆคนที่เป็นห่วงไม่ต้องห่วงนะฮะ ไอไอ สบายดีจ้า สู้ๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เรื่องหัวใจ ก็ เหมือนกัน นิ่งแล้ว ... นิ่งแล้วในที่นี้หมายถึง แบน มารักตัวเองให้มากขึ้นพอจะได้แล้วแต่ก็ยังมีใจ ให้ใครซักคนได้อยู่เนอะ แค่นี้ก็เป็นแรงใจให้ตัวเองได้แล้วละ สู้ได้สบาย </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ลอร่า สาวอังกฤษ ที่อยู่ญี่ปุ่น ล่าสุด ส่งเมล์ มาบอกว่า ตอนนี้เธอไม่เบื่อแล้ว เธอเจอเพื่อนใหม่ เป็น คนตลก สนุกสนาน และน่ารัก บอกว่า " ไอไม่ต้องห่วงเราแล้วนะ ขอบใจไอมาก มีโอกาสจะไปเยี่ยม ที่ไทยใหม่นะ " เหอๆ ดีๆ ได้เพื่อนเพิ่มอีก 1 คน ว่างๆ จะใช้ให้ ลอร่า ซื้อ วาซาบิมาฝากเยอะ ชอบสุดๆ (ใครรู้ที่ขาย วาซาบิสด รบกวนเมล์ลมาบอกมั้งดิ ^^ )</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">แล้วก็ New Time ตามหัวข้อคือ ไอไอ คิดว่า เดือนนี้ มันเป็นเดือนตัดสินอะไรบางอย่างที่สำคัญ สำหรับตัวไอไอเอง แต่มันคืออะไรไม่รู้อ่ะ มันเป็นลางสังหรณ์เฉยๆ ไม่ได้งมงายนะเฟ้ย แต่ มันรู้สึกจริงๆ !!! เอาไว้ มันเฉลยตัวมันเองเมื่อไหร่ จะมาเขียนให้รู้กัน บล็อกหน้านะ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">แล้วไง ไอไอจะสู้ เพื่อตัวเองเยอะๆ อย่ายอมแพ้น้า </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">โอ้ววววววววววว !!! </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">สู้เค้า ไอไอ อีกคน.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-114184345743117394?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1139846290275101022006-02-13T22:33:00.000+07:002006-02-13T22:58:13.070+07:00<span style="font-family:courier new;">ฮาโหล </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">วันที่สุดแสนจะน่าเบื่อ (ยิ่งกว่าวันพระ ทั้งปี เพราะ เราเป็นคนไม่ นับถือการทำบุญตักบาตรหรือกิจกรรม ทางธรรมทุกรูปแบบ) คือวันแห่งฟามรักนะเอง</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">น่าเบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เพราะอะไรก็คงรู้ดีดินะ ^^ 555+</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">คนที่รักก็หนีไปอยู่ซะไกลเลย (ตั้งนิวซีแลนด์) ส่วนคนที่รักเราใหม่ (เจอเมื่อเดือนก่อน คบได้ซักอาทิตย์) ก็ดันเป็นสาวอังกฤษ (29) เป็นครูสอนมหาลัยอยู่ญี่ปุ่นอิก เซ็งๆๆๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">สรุป วันนี้มันช่างไม่มีความหมายอะไรเลยในไทยเฮ้อออ...</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ฟังเพลง AERO SMITH ที่สุดแสนจะไพเราะจับจิตดีกว่า เพราะจริงๆ เนื้อเพลงทุกเพลง เต็มไปด้วย ความต้องการ ความต้องการในความรักที่แท้จริงและอบอุ่น แต่.... เสียงของพี่ท่าน ลากได้ แสบทรวงมากๆ </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ฟังเพลงนี้ใน วันแห่งความรัก โดยไม่ตั้งใจแกะเนื้อ แหม มันช่างเข้ากันดีจริงๆ </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ฟังไปฟังมาเหมือนเพลงจิ๊กโก๋ หักอก อกหัก ปานนั้น</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">เท่ห์มากมายจริงๆนะ ^^ </span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">พรุ่งนี้ทำงาน สู้ๆเต็มที่ เอาให้เต็มที่กับชีวิตตาม CONCEPT เดิม "ไม่มีอะไรที่คนเราจะทำไม่ได้"</span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;">ไอไอ. 14/02/06</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-113984629027510102?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1138110385385395902006-01-24T20:26:00.000+07:002006-01-24T20:46:25.656+07:00<span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">สวัสดี ไอ ...</span><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">เป็นยังไงบ้าง ผ่านปีใหม่ เข้ามาได้ จะ25 วันแล้วสินะ ^^ </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">อีก 20กว่าวันก็ จะอายุ 25 แล้วเฮ้อออ แก่ขึ้นอีกแล้วๆ ดีๆ จะได้ ระลึกเสมอว่า เหลือเวลาใช้ชีวิตอีกไม่เท่าไหร่แล้วนะ ได้จะได้ ทำอะไรๆ ให้มันคุ้มกับเวลาที่เหลือหน่อย</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ช่วงเวลาที่หายไปนานมาก ไปทำอะไรมา..</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ที่ไม่ได้อัพบล็อกเลยนะเหรอ ก็ เปลี่ยนงานไง ตอนนี้ ไปเป็น Graphic Design & Sales อยู่ งานสนุกมากๆ </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">แต่ช่วงเข้าเดือนที่3 มานี้ รู้สึกสภาพบริษัทจะแย่ งานที่จะได้ก็ไม่ได้ซํกที รู้สึกเหนื่อยใจเหมือนกัน ตอนนี้เลยต้องเพิ่มตำแหน่งตัวเองเข้าไปอีกที่ คือ ไปอยู่ ฝ่าย Production คอย Search หาราคา สินค้าที่จะขายจากโรงงานด้วย เหนื่อยจัง .... <_<</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ตอนเย็น ก็ต้องมาเรียนอีก กว่าจะเลิกก็ตั้ง 3 ทุ่ม โอ้วแม่เจ้า >,<</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ทุกวันนี้ยังคิดเสมอว่า ถ้าเรามีเงินเก็บมากกว่านี้ เราคงจะใช้ชีวิตง่ายกว่านี้ ทุกวันนี้ ใช้ชีวิตลำบากมากๆ เป็นเพราะ มีรายจ่ายเยอะ (ไม่รู้จักควบคุมตัวเองนะสิ) ... นี่ ขนาดไม่มีแฟนนะนี่ เหอๆ ...</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">วันนี้ 24/01/06 ไม่ได้ไปทำงาน เพราะ ปวดท้องและปวดหัวเข่ามาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เวลาเครียดหนักๆ หัวเข่า จะปวดขึ้นมาเองเฉยๆ งง จริงๆ </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ร่างกายเรานี่ ทำไมมันมีหลายโรคจัง ทั้งเป็นสิวที่หลัง ทั้งเป็นโรคกระเพาะ บ่อย หัวเข่าซ้ายก็เหมือนกัน ปวดบ่อยมากๆ (สงสัยต้องไปตัดทิ้ง ^^ 65555+)</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">วันนี้ นั่ง รอเมล์ลจากคนที่คิดถึงทั้งวันเลยแต่ กก็ไม่มีมา เป็นคนที่ไม่มีดวงเรื่องความรักซะละมั้ง เฮ้ออออออ ว่าจะไม่เอามาคิดให้ปวดใจแล้วนะ แต่ไหนๆแล้ว ไงก็ขอระบายหน่อยแล้วกันนะ ไอไอ.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">คนๆนี้ เป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่เก่ง มีคนชอบเยอะเพราะน่ารัก </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">เค้าไปเรียนต่อต่างประเทศ เพราะ ต้องการพัฒนาตัวเอง ไม่เคยเสียใจ สนับสนุนเต็มที่ !!! </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">เค้าไม่อยู่ ช่วงแรกๆ เดือน สิงหา , กันยา เหงามากๆ ยอมรับเลย เป็นโรค หลอกตัวเองให้เข้มแข็ง ตั้งแต่นั้น ความรู้สึกที่มีให้กับเค้า มันมากล้น จนเก็บไว้ไม่ได้ จนเพลอบอกเค้าไปหลายครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธทุกครั้ง .... เคยถูก บอกไหมเวลาบอกรักใคร แล้วเค้าบอกว่า "ไอต้องรักตัวเองให้มากที่สุด รู้ไหม ไม่มีอะไรแน่นอนในโลกนี้" ... คำนี้ โดนบอกบ่อยจนชินและไม่เคยเสียใจ เพราะเราเลือกทางนี้แล้ว แต่กลัวเค้าจะไม่เข้าใจ จึงต้องพูดกลับไปเสมอว่า "เราเข้าใจ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ เราเข้าใจ ถึงนายจะมีคนอื่นก็ไม่เป็นไร เราแค่ขอให้นายมีความสุขก็พอแล้ว .. สู้ๆนะ" </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">พอวางหูไป เสียใจทุกครั้ง อาการเหมือนคน จะขาดอากาศ หายใจไม่ออก .... </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">กับไอคำว่า "โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน" ผมเข้าใจดีตั้งนานแล้ว เพราะ ผมเชื่อมันเป็นอย่างนั้น และมันจะต้องเป็นอย่างนั้น ไม่อย่างนั้น ผมที่มีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ระทม ทุกวันนี้ คงไม่มีความหวัง ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แน่ๆ</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ตอนนี้ พิมพ์ไป มือสั่น ... เพิ่งรู้ว่าตัวเองอ่อนแอ ขนาดนี้เป็นครั้งแรก ฟัง Sound Track ของหนัง ญี่ปุ่นเรื่อง NANA เพลง ENDLESS OF LOVE ไปด้วย เหมือนกับตอกย้ำตัวเองไปอีก รู้สึกเศร้าดีจริงๆ เวลาเจ็บปวด มันต้อง เพลงเศร้าเท่านั้นสินะ ถึงจะซะใจ ฮ่ะๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">"รักที่จากไป ทำไมเธอถึงต้องไป ช่วยบอกมาหน่อยได้ไหม ... ช่วยบอกฉันหน่อยเถอะ ...."</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ตอนนี้ ความคิด ในหัวสมอง มันวนไปมา มีแต่เรื่องเศร้าๆ ถ้าพิมพ์ต่อไปก็ คง จะ มี แต่ ความ ทุกข์ วนไป วน มา ให้ เราได้อ่านเองอยู่อย่างไม่มีวันจบสิ้นแน่</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">แล้วเอาไว้เรามาเจอกันใหม่นะไอ </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">อื้ม !!! แล้วเจอกัน หายไวๆนะ ^^ </span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">บาย..</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">บาย.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;">ไอ.</span><br /><span style="font-family:lucida grande;font-size:130%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-113811038538539590?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1126262383780447612005-09-09T17:27:00.000+07:002005-09-09T17:39:43.786+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>ตอนนี้ กำลัง เข้าสู่ช่วงเปลี่ยน อีกครั้งใน ชีวิต....</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>จาก ที่ แต่ก่อน ฮาๆ สบายๆ ยังไงก็ได้ กำลังเป็น คนที่เปลี่ยน บุคลิก ตัวเองอีกครั้ง </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ต้องมาเพิ่มความรับผิดชอบมากขึ้น (มากกว่าที่เป็นอยู่) การไปเที่ยว สังสรรค์ น้อยลง (ปกติ ก็แทบไม่มีอยู่แล้ว) เวลาทุกนาทีมีค่า ข้อมูลจากแหล่งต่างๆ รอบตัว คือ มหาสมบัติ การศึกษาหาความรู้ เป็นสิงที่พึง ขวนขวายเข้าตัว (อีกครั้ง)</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ทั้งหมด มันกำลัง กัดกิน จิตใจ จน ตายด้าน และ รู้สึกว่า ลืมอะไรไปหลายๆอย่าง </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ความสุข .......... มันเป็นยังไงแล้วนะ </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>นั่นสิมันเป็นยังไงนะ อัลไซเมอร์กินแล้วสิเรา </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>จำได้อย่างเดียว การได้เห็นรอยยิ้ม ของ ผู้คนรอบตัวเรา ทำให้ ผมมีความสุข ............ มาทำให้มันเกิดขึ้นทุกวันอีกครั้งดีกว่า ^^ </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ไอจัง Crazy Boy.</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112626238378044761?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1125567107803753382005-09-01T16:13:00.000+07:002005-09-01T16:31:47.820+07:00<span style="font-family:courier new;">วันนี้ จะมา พูดถึง <strong>หลักการใช้กลยุทธ์การตลาด ประยุกต์ เข้ากับชีวิตประจำวัน</strong> เพื่อง่ายต่อการเข้าใจนะครับ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ก่อนอื่น ต้องเข้าใจ Concept ของ การวางแผนการตลาดก่อนนะครับ ว่า Concept มันคือ อะไร </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">มันก็ คือ การวางกลยุทธ์ ของผลิตภัณฑ์ของสินค้าตนเอง ให้ถูกต้อง เหมาะ กับ ความต้องการของตลาด และ มีการปรับเปลี่ยนเพื่อให้เข้ากับตลาดและคู่แข่งขันเสมอ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">โดย ผมจะขอเสนอ จากที่ ร่ำเรียนมาว่า กลยุทธ์ที่สำคัญที่สุด ของการ วางแผนกลยุทธ์ของสินค้าคือ การวางตำแหน่งผลิตภัณฑ์ให้ถูกต้องเหมาะสม</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">- โดยจะขอยกตัวอย่างง่ายๆ เช่น มีสาวโสดนางหนึ่ง ต้องการ หาคู่ครอง ของตน ที่คิดว่า ใช้ เค้าต้องเลือก สเป๊กผู้ชายคนนั้นก่อนใช่ไหมครับ ว่า เป็นผู้ชายแบบไหน (ตลาดที่จะปล่อยสินค้าลงไป) </span><br /><span style="font-family:courier new;">- แล้ว แม่นางผู้นั้น ก็ ต้องเริ่มมาดูว่า ตนเอง มีจุดเด่นอะไรบ้าง เช่น ขาสวย ก็ให้เน้นการ โชว์ ผลิตภัณฑ์ ตนเอง โดยการเปลี่ยน จาก การใส่กางเกงยีนส์ ทุกวันมาใส่ กระโปรงสั้นบ้าง เพื่อเพิ่ม ความน่าสนใจให้กับตนเอง (การเปลี่ยนแปลง รูปแบบผลิตภัณฑ์ให้ดูโดดเด่น น่าสนใจมากขึ้น) </span><br /><span style="font-family:courier new;">- เมื่อทำให้ จุดเด่น ของตนเกิดแล้วก็ มองไปอีกว่า ต้องการผู้ชาย ฐานะ ประมาณไหน หาต้องการผู้ชาย ฐานะ ดี มีการศึกษา แน่นอน คุณ ผู้หญิงท่านนนั้นก็ ต้องแต่งกายให้ดูดี ดูภูมิฐาน มีดีกรี เหมาะสมกับ ผู้ชายในระดับนั้น (การเลือกกลุ่มลูกค้า แล้ว วางสินค้าให้ถูกจุดเพื่อเพิ่มคุณ ค่าของผลิตภัณฑ์) </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">นี่ถือเป็นหลักการตลาด เบื้องต้นที่สามารถนำมาประยุกต์ กับชีวิตประจำวันได้ (แนะนำ ให้สาวลองทำดูนะจ้ะ เพื่อจะได้ หลุดพ้นจาก การนอนกอดหมอนเหม็น คนเดียวทุกคืน หุหุ) </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">นี่เป็น Sample เล็กๆน้อยๆเอาไป ชิมลางก่อน ดูสิว่าจะอ่านกันแล้วเข้าใจไหม ^^ สามารถเอาไปประยุกต์ให้เข้ากับตนเองได้นะครับ นอกจากใส่กระโปรงสั้นแล้วอ่ะ เพราะ ผู้หญิงบางคนมีจุดเด่น ไม่เหมือนกัน ลอง สร้าง อิมเมจของตัวเองให้ดูดีขึ้น สิครับลองหาให้เจอ แล้วรับรองว่า กลยุทธ์ ตัวนี้ จะช่วยให้คุณๆ เจอกับ ความระทึก ในการ สู้รบปรบมือกับ ผู้ชายมากหน้าหลายตาเลยทีเดียว </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">วันหลังจะ ลองย่อ เอาแผน กลยุทธ์อื่น มาพูดให้เข้าใจง่ายๆ แบบนี้อีกนะจ้ะ วันนี้ไปก่อนแระ อ่านหนังสือก่อน ปวดหัวกับ Finance มาก อิอิ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ไอไอ เด็ก การตลาด ฝึกหัดจ้ะ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112556710780375338?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1125337974271679262005-08-30T00:42:00.000+07:002005-08-30T00:52:54.276+07:00<span style="font-family:courier new;">เนื่องจาก ผมเป็นคนที่ซุ่มซ่ามเอามากๆ จึงทำให้ วัตถุที่ ชิ้นเล็ก และ ไม่สามารถ ฝังเข้าไปในร่างกายผม ได้ หล่น อยู่เป็นประจำ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">มาถึงวันนี้ เป็นเวลากว่าครึ่งเดือนแล้ว ที่ผม ต้องมีโทรศัพท์ มือถือ แทนสาก ที่เอาไว้เขวี้ยงหัวใครซักคนเล่น เซ็งมาก ฮืออออ</span><br /><span style="font-family:courier new;">สังเกตุ ได้เลยนะครับว่าช่วงนี้ผมไม่มีภาพอัพ บล็อกแล้ว เฮ้อ เซ็ง </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ไม่มีอะไรจะอัพเลย ช่วงที่ผ่านมา ไปคุมสอบครับ ไม่ค่อยมีอะไรหวือหวาเลยตอนนี้ เหนื่อยมากๆ อยาก หยุดพักยาวมากๆเลย จะมี หัวหน้าเรามาอ่านบ้างมั้ยน้า หัวหน้าครับ ขอหยุด ซัก 3 วันได้มั้ยครับ ขอนอน ยาวๆ หน่อย น้าๆๆๆๆ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">อืมแล้วก็ ขอโทษทุกท่านด้วย ที่ เข้ามาอ่านช่วงนี้แล้วไม่ค่อยมีอะไรให้อ่านกัน อิอิ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">มาวันนี้ ผมได้ยินกฏหมายใหม่ ที่เค้า มีการรับเลี้ยงลูก สำหรับแม่ ที่ไม่พร้อมที่จะมีลูก ฟังแล้วมันก็เศร้าใจ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ทั้งรับฝากแบบไม่ให้รู้ว่าแม่เป็นใครก็ได้ หรือจะให้รู้ว่าแม่เป็นใครก็ได้ หรือจะ ฝากลเยงไว้ พอพร้อมแล้วกลับมารับไปเลี้ยงก็ได้ เฮ้อ สังคมไทย ฟังแล้ว อืมๆๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ไม่เอาๆ หนักไป ช่วงนี้ผมจะมีแต่เรื่องหนักๆ ในหัวไม่อยากเอามา บ่นมากเกินไป แต่ก็เฮ้อ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">สังเกตุไหมครับ ว่าวันนี้มันไร้สาระ กะว่า บล็อกหน้า จะทำบล็อกเป็นที่ ทบทวนวิชาที่เรียนใน ป.โทแล้ว แต่ไม่กล้าเอามาพิมพ์ แหะ เพราะ กลัวว่า น้องๆ ที่เข้ามาอ่านจะงง แต่จะลองดูซักที เนอะเผื่อจะเป็นประโยชน์ กะพวกเอ็งบ้าง อิอิ แล้วบล็อกหน้ามาเจอกับ ความรู้ ด้านการตลาดเบื้องต้นกัน ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">วันนี้ไปก่อนจ้ะ บาย</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ไอจัง ปวดหัวมากมาย</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ป.ล. วันนี้ไปตัดผม ที่ร้านหนึ่งมาแถวบางกะปิ เฮ้อ ทำไมน้า มีแต่เกย์เต็มร้านเลย เศร้าอ่ะ โดนเกย์จีบอีกละ ........ ไมไม่มีผู้หญิงเข้ามาบ้างว้า >,<</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112533797427167926?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1124343996818500662005-08-18T12:42:00.000+07:002005-08-19T11:37:24.856+07:00<span style="font-family:courier new;">NEW WORLD-L’Arc~en~Ciel<br /><br />Surely reality is here<br />It's no use to turn back yesterday<br />the sky is always constant<br />Into shadow less world, surrounded by noise, the sound awakes me<br />tearing the darkness and seize the abundance of light<br />I'm awakening in the new world </span><br /><span style="font-family:courier new;"><br />when you extend your hand<br />I will accompany you in an instant<br />Floating higher than anyone else, reaching place with no gravity<br />Countdown to liberty that notice the awakening voice<br />Spread and expand the wings and fly away!<br />Struggled heart beat, passing time, vibrate<br />I'm Awakening in the new world<br /><br />Distorted, blended, dissolved, flow away<br />Follow the path that penetrates the sky<br />Without ending<br />charge through the darkness and catch the abundance of light<br />Searching for the attached moment<br />I got you, and hold your voice, flap you higher and higher<br />The future that spills, poured until bright<br />I'm awakening in the new world<br /><br /><br />ตอนนี้ ตกหลุมรักเพลงนี้ เข้าอย่างจัง จน แม้จะอยู่ ราม2 (บางนา) ก็ยังต้องมาอัพ เพื่อให้มันหายบ้า อิอิ<br /><br />ฟังเพลงนี้แล้ว มุมมองที่มืดดำในชีวิตของพวกท่านๆ จะได้เจออะไรใหม่ๆ ที่เจ๋งๆ แน่นอน<br /><br /><br /></span><a href="http://www.pramool.com:443/webboard/view.php3?katoo=P05423"><span style="font-family:courier new;">http://www.pramool.com:443/webboard/view.php3?katoo=P05423</span></a><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เอาลิงค์นี้ไป เปิด หาเพลง New world ได้เลยนะครับหรือจะไป โหลด MV มาดูก็ได้เลยนะจ้ะ อิอิ งามมั่กๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ว่าแล้วก็ขอ พร่ำเรื่อง ความสุขบ้าง ในความรัก </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">อย่างที่เคยพูดไปแล้วว่าผมเป็นอัลไซเมอร์นิดๆ (หลงลืมง่าย) เลยจำไม่ได้ว่าได้พูดเรื่องนี้ไปรึยังก็เลยขอพูดซักนิด</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">พอดี ช่วงนี้ รู้สึกปลงกับอะไร ได้อีกหลายๆอย่าง เลยอยากมาพูดเรื่องความสุขจากความรักที่แท้จริงซักหน่อย </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ความสุข นั้นคนเรา สามารถหาได้จาก หลายๆสิ่งหลายอย่าง บางคน อ่านหนังสือมีความสุข ฟังเพลงมีความสุข ทำงานมีความสุข ถ่ายภาพ มีความสุข</span><br /><span style="font-family:courier new;">มนุษย์ทุกคนล้วนแล้วแต่ ทำทุกอย่างเพื่อให้ตนเองมีความสุขทั้งนั้น รวมทั้งการมีแฟนก็ถือเป็นความสุข แต่ มันจริงหรือ ??</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">การที่คนเรานั้นมีความรัก ไม่ผิด มันเป็นการสร้าง ความสุขให้กับตนเองทางหนึ่ง แต่ คุณๆรู้ไหม มันเป็นการสะสม เนื้อร้ายที่คอยเวลาทำลายความสุขตัวนี้ด้วย ความทุกข์ก้อนใหญ่ หาก รักครั้งนี้ คุณ รู้สึกกับมันมากจนเกินไป </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ความรัก แน่นอน ทุกคนเวลามีแฟนต้อง รู้สึก ถึง ความเป็นเจ้าของแน่นอน ต้องมาคอยพะวง คอยระแวงคอยสงสัยว่า</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">"เค้าอยู่ดีไหม ทานข้าวรึยัง วันนี้เจอใครใหม่รึเปล่า ดีกว่าเราไหม ตนนี้อยู่ไหนทำอะไรอยู่ ทำไมไม่โทรหาเรา ตอนอยู่ด้วยกันทำไมไม่จับมือนะ"</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">อะไรประมาณนี้ซึ่งมันล้วนแล้วแต่เป็นความสุขที่ได้จาการคิดถึง ปนความทุข์เล็กๆน้อยๆ หากแต่ยังมีระเบิด ความทุกข์ลูกใหญ่ ที่คอยเวลาทำให้เจ็บปวดทรมาน แทบตายรออยู่ ซึ่งระเบิดลูก นี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">**คุณได้อยู่ใกล้ชิดกับคนรักมาก ได้รู้สึก อะไรดีๆมากมาย ได้มีเวลาใช้ชีวิตร่วมกันบ้าง ได้คอยให้คำปรึกษากัน ได้มีความหวังแล้วก็ความฝันร่วมกัน **</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">อันนี้ละครับ มันคือ ระเบิดความทุกข์ลูกที่ใหญ่ ขนาด ถ้าคุณสูญเสียความรักตรงนี้ไป หาก คุณไม่สามารถ ทนกับความทุกข์ตรงนี้ได้ อนาคต คุณอาจ ดับวูบเพราะระเบิดลูกนี้เพียงลูกเดียว เลยจริงๆ (ถึงตายเหมือนที่เด็กวัยรุ่นเค้ากำลังฮิตกันไง)</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">เพราะฉนั้น อยากให้ลอง มามีความรักแบบใหม่กันดูบ้างไหม (เริ่มเหมือนโฆษณา แอดโดมิไนเซอร์เข้าไปทุกที - - ') เป็นความรักที่เหมือนกับ คนที่รักกันจริงๆ แต่ไม่ก้าวก่ายในเรื่องชีวิตซึ่งกันและกัน อยู่ด้วยกันให้เกียรติกัน ไม่มีกฎเกณฑ์ระหว่างกัน มีความห่วงใยให้กันแต่ไม่ห่วงจนหวง,หึง อันนี้ไม่เอา ทำอะไรดีๆให้เค้าได้ทุกอย่าง โดยไม่ยึดติดว่าทำให้แล้วนะ จำไว้ด้วยละ อย่างนั้นไม่เอา ให้ทำให้โดยรู้สึกว่า อืม นายได้รับความรักจากเราไปแล้วนายมีความสุขไหม ถ้านายมีความสุข เราก็โอเค *อย่างนี้จะดีไหม คือหลักมันเหมือนกับคำว่าความรักคือการให้ แต่ วัยรุ่นส่วนใหญ่ยังเข้าใจผิดๆอยู่คือ ให้ก็ให้แม่งทุกอย่างให้สิ่งของให้เงินทองให้ร่างกาย เป็นเจ้าบุญทุ่ม กระน่ำมันเข้าไป มันจะได้รักเราเยอะๆ อันนี้ คงไม่ใช่ มันผิด</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ถามเสมอ เมื่อคนรักของคุณ รู้สึก อึดอัด (แฟนตัวเองคงจะรู้นะว่าเค้าเป็นยังไงเวลายังไงอารมณ์ไหน) ว่าเป็นเพราะอะไร เราทำอะไรเกินไปไหม อย่าให้กังวลซึ่งกันและกันว่า คุณและเขา ให้กันมากพอรึยัง เอาแค่ง่ายๆ ขอแค่ต่างฝ่ายต่างมีความสุข เมื่อได้ทำไรให้อีกฝ่าย เท่านั้นเป็นพอ และหลักสำคัญของกฎนี้ คือ คิดอะไรก็พูดออกไป อย่าไปมัวแต่เล่นเชิงกัน ว่าเฮ้ยมันจะรักเราจริงป่าวว้า ไอนี่มันจะหลอกกูไหมว้า อย่างนี้ จะมีไปทำไมความรัก มีไปก็เป็นทุกข์ </span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;">ลองค้นหาความรักที่ดีจริงๆของคุณเองออกมาสิ แล้วเล่าให้คนอื่นฟังบ้าง ว่าความรักของคุณเป็นยังไง ที่จะ รอดพ้นจาก ปลายทาง ที่มีระเบิดลูกใหญ่รออยู่ให้ได้ลองหาดู ของผมก็อย่างที่บอก ทำให้เค้ามีความสุข อะไรก็ได้ แล้วบอกเค้าว่าเราคิดยังไง เสมอ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว แต่บอกเค้าด้วยเสมอเหมือนกันว่า อย่ายึดติดกับอะไรตรงนี้นะ เราทำให้เพราะเราก็มีความสุขเหมือนกัน ถ้าเค้า ดีใจที่ได้รับอะไรเหล่านั้นจากผม ก็พอแล้วละ</span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"><strong>ฉีกจากกฎเกณฑ์เดิมๆ มองหาอะไรใหม่ๆ อยู่เสมอ อย่าจมอยู่กับความทุกข์ในอดีตที่มืดมน แล้ว คุณจะตื่น มาเจอกับโลกใหม่</strong></span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ไอจัง ซาวก L'arc</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112434399681850066?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1123262787161497782005-08-06T00:21:00.000+07:002005-08-06T00:26:27.170+07:00<span style="font-size:130%;"><strong>ไม่ได้ลุกแบบ จำใจลุก</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>แต่ลุกแบบ มีความหวังและพลังงาน และเป้าหมาย</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>สาเหตุ เริ่ม มองเห็นทางก้าวหน้า ของชีวิตแล้ว ก่อนเค้าไป บอกผม เสมอว่า ให้รักตัวเองให้มากที่สุดเพราะ ถ้า เรารักตัวเอง มากๆแล้วเราก็จะ มีรัก เผื่อแผ่ไปให้เค้าได้ น้านว่าไปนั้น</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ผมมองทางทำมาหากินเพิ่มได้อีกแล้วจากปกติ ที่ได้ มาก็ ยังไม่พอค่าใช้จ่าย ที่จำเป็นทั้งเดือนอยู่ดี เราก็ได้ที ลองทำดูซักที รายละเอียดไม่ต้องพูดถึง ไว้ทำให้ได้ก่อนแล้วจะมาโม้ให้ฟัง ^^ </strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>สิ่งดีๆ ที่ตามมาอีกอย่าง เค้า คนนั้นโทรมาหาผมเมื่อ ตอนกลางวัน นี้เอง ดีใจมากมาย แค่ได้ยินเค้าบอกว่า "คิดถึงมากๆเลยนะ"</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ก็ทำเอา แรง กาย และแรงใจกลับมาอย่างเปี่ยมล้น คิดว่า ตอนนี้ ผมพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าอีกครั้งแล้วละ ลุยๆๆ โกๆๆๆๆ</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>สู้เค้าไอมดแดง<br /><br /><br /><br />ปล. ขอบคุณ พี่ๆ น้องๆ ที่ให้กำลังใจเมื่อบล็อกที่แล้วด้วยจ้า </strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>เลสโกละนะ เดินหน้าเต็มตัว !!!!~</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>เยส</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong>ไอไอคุง ผู้หุงข้าวกินเอง (เมื่อหลายปีที่แล้ว)</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112326278716149778?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1122992044794830142005-08-02T21:05:00.000+07:002005-08-02T21:14:04.806+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>คำนี้ ตอนนี้ มันอยู่ ติดหัว แบบเอาออกไปไม่ได้ อันเนื่องมาจาก </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>สิ่งสำคัญ อีกสิ่ง ของผม หายไปจากผม (อีกแล้ว) </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ถือเป็นเรื่องปกติ สามัญไปแล้ว แต่นี่ ถือเป็นช่วง สดๆใหม่ๆ เลย วันนี้ 02/08/48 15.59 </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>กำลังใจ และสาเหตุ ของการมี ตัวตนของผมในช่วงนี้ เดินทาง ข้ามประเทศ ไปแล้ว ไป นิวซีแลนด์ เป็น เวลา 6 เดือน </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>.....................................</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>จะพูด ว่าไงดี เจ็บ ปวด ไม่เจ็บนะ เพราะไม่ได้ จาก แบบไม่ดี เพราะนี่ เค้าไป เรียน ไปศึกษา ต่อ เพื่อ ตัวเค้าเอง อนาคต เค้าเอง และ เค้าได้ตัดสิน ใจเลือก เดินทางนี่เองแล้วด้วย ดีใจด้วยจริงๆ </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ตอนเย็นไม่ ทรมาน ขนาดนี้ ตอนนี้ ทรมาน เหลือเกิน เพราะ ต้องนาน ที่ทำงาน ปิดไฟ มืดสนิท เงียบ และวังเวง (เมื่อก่อนมีเค้าอยู่ ข้างๆ เสมอ (โทรคุยกัน)) แต่จากนี้ ไม่มีอีกแล้ว ทรมานสิ้นดี </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ทั้งๆที่รู้ว่า ก็โทรหากันได้ เมล์ลหากันได้ แต่มันก็ยังเจ็บปวดอยู่ดี </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ต้องอยู่ให้ได้</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ต้องอยู่ได้สิ</strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>เราต้องอยู่ได้ เค้าน่าสงสารกว่าอีก ต้องไปต่างบ้านต่างเมือง ไปคนเดียว ตั้ง 6 เดือน เค้ายังต้องมีอะไรๆอีกหลายอย่าง ถ้าเราอ่อนแอ เค้าก็ แย่ด้วย เพราะ ฉนั้น เราต้องอยู่ได้นะ </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>เราเชื่อว่าเราอยู่ด้วยตัวเองคนเดียวได้ </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>เจ็บปวดสิ้นดี </strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ไอ</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112299204479483014?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1121226559318012352005-07-13T10:41:00.000+07:002005-07-13T10:49:19.326+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:100%;">ทุกสิ่งทุกอย่าง ในความคิดของผม ตอนนี้ ที่ คิดว่า ทำอย่างไร ถึงจะเพิ่ม มูลค่า และจำนวนของมันที่อยู่ในความครอบครองของผมให้เพิ่มขึ้นให้ได้</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ตอนนี้ ทั้งทำงานประจำ ที่ทำอยู่ที่ราม ได้เงินเดือน 7,260 </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ทำพิเศษ เสาร์อาทิตย์ได้ วันละ 400 ถ้ามี OT วันไหน เพิ่มอีก 200 ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รับงานพิมพ์ จากบรรดาอาจารย์ ใน คณะ หน้าละ 10 </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รับงาน Power Point งานละ 1,000</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เท่านี้ก็หมดเวลาแล้ว ไหนจะต้องเรียนอีก 4 วัน วันละ 3 ช.ม.</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ตกลง ทำงานแม่ง 7 วัน นอนวันละ 4 ช.ม. เรื่อง ให้เวลาคนอื่น หมดสิทธิ์ ....</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ยังไงซะ เพื่ออนาคต ต้องทำให้ได้ ใช่ม่ะ !!!! </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ทุกอย่าง ดำรงไปตามทางของมัน ที่ผมทำทุกอย่างในวันนี้ เพื่อฝันอันน้อย นิดที่ผมใช่เป็นจุดยึดเหนี่ยว จิตใจก็คือ การได้ไป BackPack ที่ไหนก็ได้ เดินทาง ชิวๆ คนเดียว ไม่ว่าจะในไทย หรือ ต่างประเทศ ซักวัน ถ้าผมทำเป้าหมาย ตรงนี้ได้แล้ว เหมือนตอนที่ผมทำฝันตอนเด็กของผมได้แล้ว (เป็น GM เกมออนไลน์) วันนั้น ผมก็คงหาเป้าหมายใหม่ได้อีกครั้งละนะ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">สู้เค้า ทุกคน ที่ผมรัก ไม่ต้องรักผมหรอกนะ ขอให้ผมรักก็พอ แค่นี้ก็เป็นสุขแล้ว รักน้องๆทุกคนด้วย </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ป.ล. ไม่มีปัญหาใดในโลกไม่มีทางออก อยู่ที่ว่า คุณจะหามันเจอหรือไม่ เท่านั้นเอง </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอจัง กรรมกร หลังโก่ง</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-112122655931801235?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1119510360564377492005-06-23T13:42:00.000+07:002005-06-23T14:06:00.570+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">Birikkasu no Kamisama</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แปลว่า เทวดา ที่โหล่ เป็นหนังสือ สำหรับเด็ก ประมาณ นิยาย เยาวชน เป็นหนังสือที่ได้รางวัลเยาวชน ของญี่ปุ่น </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ผมไปเดิน SE-ED จะหาหนังสือดีๆ มาอ่านซํกเล่ม พอดี ตาไปหยุดกับ หนังสือเล่มนี้พอดี ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เลยซื้อมา ทันทีเลย เหตุที่ซื้อ เพราะผม ชอบหนังสือ นิยาย ของทางญี่ปุ่นอยู่แล้ว เพราะทุกเล่มที่ผมอ่าน มันเหมือนกับ เป็นแนววคิดใหม่ที่ ผมคิดมาตลอดว่า เค้าคิดได้อย่างไรกันน้า กับพล็อตเรื่อง แปลกๆ ให้ข้อคิด ดีๆแบบนี้ได้หนะ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เรื่องนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ เด็กผู้ชายที่ เสียพ่อไป จากการทำงานหนัก เพื่อการแข่งขัน เพื่อความเจริญก้าวหน้าในชีวิต (คนญี่ปุ่น ทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนกับ ต้องแข่งขันกันไปซะหมด) เด็กผู้ชาย หลังจากที่เสียพอไป แม่ก็ ไม่ชอบ ที่จะให้ลูกชาย <strong>พยายาม </strong>เท่าไหร่นัก เพราะ ความพยายามเหนือคนอื่น จะเป็นเหมือนการปลูกฝังให้เค้า คิดว่าต้อง ได้สิ่งที่ดีที่สุดมาอยู่กับชีวิตตลอดเวลา เด็กคนนี้ จริงๆแล้วเป็นคนที่มีความสามารถมาก และ จากการที่เสียพ่อไป เขาจึงย้ายตามแม่ ไปอยู่ที่อื่น ทำให้เค้าได้เริ่ม รู้จักการ เป็นที่โหล่ โรงเรียนใหม่ ของเด็กชายคนนี้ เป็นเหมือนโรงเรียนทั่วๆ ไป ของญี่ปุ่นคือ ทุกคนต้องแข่งกันหมดทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน การตอบคำถาม การเล่นกีฬา หรือแม้แต่การ กินข้าวกางวัน คนที่ได้ คะแนน ต่ำสุดในแต่ละหัวข้อ จะถูก บันทึกคะแนน และจัดที่นั่งตามลำดับคะแนน ให้ไปนั่งหลังสุด หากได้คะแนนน้อย ในหนังสือ พูดถึงการ พยายามทำให้ ตัวเองได้ที่โหล่ ตลอด (โดยตั้งใจ เพราะจริงๆแล้วเด็กชายคนนี้ เก่งหมดในทุกๆด้าน) </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">สรุปโดยย่อ เด็กชาย ต้อง พยามทำให้ ตัวเองเป็นที่โหล่โดยมีเด็ก หญิงที่เรียนไม่เก่งที่สุดในห้องพยายามช่วยเขาด้วย เหตุที่เขาพยายามเป็นที่โหล่เพราะ มันมี สิ่งมีชีวิตประหลาด ทีเด็กที่ได้คะแนน สุดท้ายของห้องเท่านั้นจึงจะได้เห็น และเมื่อเรื่องของ เทวดาที่โหล่ แพร่กระจายในหมู่เด็กที่เรียนไม่ดี ทุกคนในห้องต่างก็อยากเห็นและพูดกับ เทวดา จึงพยาม ทำคะแนน ให้ได้ สุดท้ายกันเรื่อยๆ โดยเริ่มจาก 1 คน 2คน 5 คน 10 คน จน หมดทั้งห้อง ทำให้เด็กทั้งห้องได้ที่โหล่กันหมด โดยที่คะแนนที่โหล่ ในตอนที่ สุดท้ายคือ เต็ม 10 คะแนน (ตรงนี้ เค้าสอนให้เรารู้ว่าการแข่งขันไม่มีประโยชน์ หากแต่การ เข้ากันกับคนอื่นได้ และใช้ชีวิตให้มีความสุข สำคัญกว่า ) </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">และยังมีเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่แทรกข้อคิดสอนใจเด็กๆอีกมาก อยู่ในนี้ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เป็นหนังสืออีกเล่นที่ผมชอบมากๆเลย หายไปนาน ไปอ่านหนังสือ กับทำงานหนักมาไม่ว่ากันนะจ้ะ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ป.ล. เหน่ง ถ้าว่างๆ ไปนั่งกินไรกัน ชิวๆป่าวน้อง ฮ่าๆ หรือจะรอ ไปแม๊ทส์พร้อม กับ ฉัตรก็ได้ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอไอจังกลับมาแว้ว</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111951036056437749?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1118184321369807012005-06-08T05:38:00.000+07:002005-06-08T05:45:21.376+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พลังงาน ส่วนใหญ่มาจาก กำลังใจ ล้วนๆตอนนี้ กำลังใจมีมาจาก ทุกทาง แต่ไม่มีทางไหนที่จะทำให้รู้สึก คืนกลับมามีแรงได้เลย แย่ซะแล้วเรา ขอให้ความ รัก ที่อบอุ่น เดินผ่านมาทางผมบ้างนะ ^^ เหนื่อยจะ หมดแรงใจอยู่แล้ว </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><img src="http://photos13.flickr.com/18072962_6de6221555.jpg?v=0" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นักศึกษาราม ป.ตรีทั้งหลาย ณ ราม2 ตั้งหน้าตั้งตาทำกันใหญ่<br /><br /><img src="http://photos14.flickr.com/18072961_5fc42ee068_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">!!!!!!!!!!!!!!<br /><br /><img src="http://photos14.flickr.com/18072964_9abc7fddd9_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">มันก็ มีเหนื่อยๆ เครียดๆ กันบ้าง<br /><br /><img src="http://photos12.flickr.com/18072963_ada792ccd4_m.jpg" /></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">หิหิหิหิหิหิ บ้าไปแว้ว เรา</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">บล็อกนี้อัพ ในขณะ ที่ยังไม่ได้หยุดเลยเหมือนเดิม รู้สึก ร่างกาย เปื่อย เอาจริงๆแล้วตอนนี้ เหนื่อยกายไม่ว่า แต่ไม่มีเรื่องให้ มีสุขใจ เลยนี่สิแย่กว่า ฮืออออออออออออออออออออ ไมมันเศ้รางี้ >,<~~~~~~~</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">Aisawa.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111818432136980701?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1116319505476055912005-05-17T15:24:00.000+07:002005-05-17T15:45:25.146+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เดือนนี้ ตั้งแต่ 14 - 31 ไม่ได้หยุดเลยแหละ เพื่อเงินยอมๆ ^^ เลยเอาช่วงที่ไปเก็บมาไว้ก่อนวันที่ 14 มาลงไว้ให้มีกำลังใจ สู้ๆนะ ไอ เอ้ยยยย<br /><br /><img style="WIDTH: 192px; HEIGHT: 135px" height="96" alt="image0482" src="http://photos11.flickr.com/12703865_bc9b3bc181_o.jpg" width="128" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี่ๆ เหงา มั้ย เด๋วไปยืนเป็นเพื่อนเอาป่าว พี่ต้นไม้ ^^<br /><br /><img src="http://photos12.flickr.com/14295348_fb64424e08_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ลูกหมาน้อยใน ม.ราม ฯ ตอนนี้ตัว โตแล้ว หน้าเสี่ยวมากๆเลย ตอนเด็กๆก็เสี่ยวนะ แต่มันตัวเล็กน่ารักดีเลย เข้าไปจับเล่น ^^<br /><br /><img src="http://photos12.flickr.com/14295350_1dfcc426b7_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ห้องเรียน ที่พวกเด็ก ป.โท และ ป.ตรี ภาคพิเศษ มาใช้เรียนกัน (ผมก็เรียนห้องนี้เหมือนกัน แต่เสาร์อาทิตย์เป็นเจ้าหน้าที่คอยดูแลเจยๆ แหะๆ)<br /><br /><img src="http://photos11.flickr.com/14295352_971389f2c4_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี่เป็น เหล่า Jugglinger ของป้อมพระสุเมรุ ที่ถูก จ้างให้ไปเล่น MV คิดถึงบ้านของไอน้ำ ถ่ายกันตั้งนาน พอเอาไปใช้จริงใน MV เหลือนิดเดียวเองงะ เด่นแค่ ไอหัว Death Rock ตรงกลาง อีก 2 คน ไม่ได้เห็นน่าเลย น่าสงสาร >,< <img src="http://photos14.flickr.com/14295351_9ad0ab5c12_m.jpg" /></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">This is Suan Lum หิหิ มีแต่ คนมาออกกำลังกายกันเป็นสถานที่ อีกที่ๆผมชอบมาเดินเล่นตอนเย็นมาก แล้วก็เป็นที่ๆผมมาเล่นบาสด้วย นาน ๆ หาโอกาสออกกำลังกายทีก็ดีเหมือนกันนะครับ มนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย ซักอาทิตย์ละครั้ง ร่างกายจะได้แข็งแรง<br /><br /><img src="http://photos9.flickr.com/14295349_cc4795f37e_m.jpg" /></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ที่สวนลุมเนี้ยนะฮ่ะ พอตก ช่วง โพล้เพล้ จะสวยมากๆ หามองผ่าน ต้นไม้ ผ่านทะเลสาบ ไปยัง Civil ข้างหลัง มันช่าง ขัดกัน อย่างงลง ตัวสุดๆ ผมอ่ะ ช้อบชอบ แต่มานี่ทีไร เหงื่อแตก ทุกที ไม่เล่นบาสจนเหนื่อยก็ เดินจนเหนื่อยอ่ะฮ่ะ กว้างจัด >,< อ้อ ป.ล. หลัง 3 ทุ่ม อย่าไปเดินริมรั้วสวนลุมนะ สาวๆ ทั้งหลาย เด๋วจะมีรถเก๋งมันมาจอดเทียบถามราคาซะงั้น ผู้ชายก็เหมือนกัน อย่าไปเดิน เด๋ว กิเลสครอบงำ จะเสียทั้ง เงิน และ น้ำ (เหงื่อ) นะจ้ะ เราเตือนคุณแล้ว !!!!</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอจัง Working in Time.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111631950547605591?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1115975766682582602005-05-13T16:15:00.000+07:002005-05-13T16:16:06.740+07:00<img style="WIDTH: 148px; HEIGHT: 110px" height="96" alt="image0483" src="http://photos10.flickr.com/12704110_16cb8ace8a_o.jpg" width="128" /><br /><br />อยู่คนเดียวอีกแล้ว ^^ การเดิน ไปในทางใดๆ ก็ตาม หากเราก้าวแต่ละก้าวด้วยความรีบร้อน และ ไม่มั่นคง มันก็ต้องมีพลาดได้เป็นธรรมดา แต่พอพลาดแล้วลุกขึ้นมาไม่เห็นใครนี่สิ ....<br /><br />จากที่เคยเดินไปในหมู่ฝูงคนด้วยความสนุกและ ตื่นเต้น แต่ตอนนี้ ต้องมาเดิน คนเดียวอีกครั้ง 555+ เจ๋ง ชมัด<br /><br />กลับมาเดิน ช้าๆ ไม่รีบร้อน อยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจอีกครั้ง แต่ มัน ไม่สนุกเหมือนก่อนแล้วหนะสิ<br /><br />มองไปทางไหน ดูมัน ช่างน่าปวดร้าวไปหมดเลย ยิ่งภาพที่ เป็นคนรักกัน เดินมาด้วยกัน แม้ผู้หญิง จะมองเราก็เถอะ แต่มันก็ยิ่งทำให้น่าเสียใจมากเข้าไปใหญ่ เมื่อคืดถึงอนาคต ของทั้ง 2 คนนี้<br /><br />มันเหมือนลูกตาเรา ถูก บดบัง และ ทิ่มแทงด้วย สิ่ง ยากลำบากในการ ขัดขวาง ความสุขไม่ให้เข้ามาหาเราได้เอาซะเลย<br /><br />ป่วยยิ่งนัก อีกกี่วันละ ที่มันจะหายไป ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่ต้องกลับมาอยู่ในกรง อย่างงี้ ต้อง ยืนนิ่งๆหรือไม่ก็ เดินช้าๆ เพื่อตามหา คนที่จะมาไขกรงนี้ให้ออกไปได้ อีกครั้ง ....<br /><br /><img src="http://photos10.flickr.com/12704111_6b1068ef75_o.jpg" /><br /><br /><br />ปีหนึ่งมี 365 วัน ผมแม่งเศร้าไป ซะ 100 วัน บ้าไปอีก 250 วัน แล้วอีก 15 วันเป็นคนดี เก่ง ฉลาดอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">ไอสวะ กรงเหล็ก แห่งจิตใจ</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111597576668258260?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1115429895639487362005-05-07T07:38:00.000+07:002005-05-07T08:38:56.436+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">มาแล้วๆ เมื่อวันก่อน เข้าสู่ Error Mode อีกครั้ง เลยตัดสินใจ เดินทางไป กาญจนบุรี แบบปัจจุบันมันด่วน คราวนี้ได้ไปกะ น้องชาย (ไม่แท้) เพราะ ไม่อยากไปคนเดียวเท่าไหร่ เพราะ ทริปนี้ของผม ไปน้ำตก (กลัวคิดมากจนโดด หน้าผา ไปซะก่อน อิอิ)<br /><br />รูปที่ถ่ายทั้งทริป ดันเล็กหมด เพราะ ลืมปรับความละเอียดกล้องมือถือ เลยเล็กมากจน เซ็งจิต...<br /><br />มาลุยกันเลย !!!~<br /><br />ทริปนี้เริ่มออกเดินทาง ประมาณ เกือบๆ 6 โมงเช้าครับ รถ สาย 81 ป.1 สายกรุงเทพฯ - กาญ ราคาต่อหัวก็ 86 บาท ก็พาผม 2 คนไป ยังกาญจนบุรี จังหวัดแห่ง แม่น้ำ (เพราะไปที่นี่คิดว่ามันจะแล้งหน่อยๆ เพราะร้อนมาก แต่ไม่เลย น้ำเยอะ สุดๆ) ใช้เวลาเดินทาง ประมาณ 1 ช.ม. ครึ่ง แล้ว ก็ถึง ขนส่ง เมืองกาญ แล้วครับ<br /><br /><img height="150" alt="image0468" src="http://photos11.flickr.com/12703468_45eb79be1c_o.jpg" width="190" /><br />จากที่ขนส่งนี้ ถ้าคุณต้องการ จะไปน้ำตกเอราวัณ ก็หา รถบัส สีฟ้า สภาพ โทรมหน่อยๆ ประมาณนี้ ^^ ขึ้นได้เลยฮ่ะ ค่ารถ 30 บาท อากาศร้อนทั้งทริป ใช้เวลาเดินทางอีก เกือบๆ 2 ช.ม.(สาเหตุที่ จากกรุงเทพมา กาญฯ และจากอ.เมือง กาญฯ ไป อุทยานแห่งชาติเอราวัณ ใช้เวลาเท่ากันก็เพราะ Speed ของรถไงครับ สุดยอดความช้า)<br /><br />ระหว่างทาง จาก ขนส่ง ไป อุทยาน ผมเจอร้าน "ผัดไทยไม่ใช้เส้น" !!! เอ~~~ ผมว่าผมเคยเห็นที่ไหนคลับคล้ายคลับคลานะครับผม<br /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos8.flickr.com/12703469_fec99e8932_o.jpg" width="160" /><br />ไม่รู้มันหน้าตาเป็นไง สงสัยจะมีแต่ถั่วงอกอ่ะ หิหิหิ<br />นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตผมเลยนะครับเนี่ย ที่ ไปน้ำตกเอราวัณ แล้วได้ขึ้นไปถึง ชั้น 7 ขอ บอกว่า สวยมากกกกกกก คุ้มกับที่ เดินเล่น ชิวๆ ไปจนถึงได้อ่ะครับ<br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos8.flickr.com/12703471_0385e0907f_m.jpg" width="160" /><br /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos9.flickr.com/12703472_5c9b90c155_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos9.flickr.com/12703473_2aee26edeb_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos11.flickr.com/12703618_ce57f64cec_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos10.flickr.com/12703619_70a3739164_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos10.flickr.com/12703621_43c3a66bd0_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos8.flickr.com/12703623_ea512d89a2_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos9.flickr.com/12703622_a313565f03_m.jpg" width="160" /><br /><br /><img style="WIDTH: 258px; HEIGHT: 197px" height="120" alt="image0469" src="http://photos9.flickr.com/12703864_e35709ffbe_m.jpg" width="160" /><br />เสียดายจริงๆที่ลืมปรับ ความละเอียดให้มากกว่านี้ เสียดาย TT </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แต่ไง ทริปนี้ก็ โอนะครับ ชิวๆ ดี เวิร์คๆ จิตใจ กลับมาอยู่ใน โหมด มืดดำอีกแล้ว เลยอธิบายอะไรไม่ได้มาก แต่บอกได้แค่ว่า ถ้าโอกาสหน้า จิตใจห่อเหี่ยว แล้วมีโอกาสได้อยู่กับตัวเอง ให้ออกต่างจังหวัดนะครับ ช่วยได้มากทีเดียว ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แล้วจะกลับมาอัพให้ใหม่ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ป.ล. เมื่อวานไปดู โฮสเตสมา สุดยอดมาก เป็นหนังที่ดีเรื่องหนึ่งแล้วเด๋วจะกลับมาอัพให้กันนะครับ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอสวะ ก็คนเหมือนกันนะครับ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111542989563948736?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1114831075967157112005-04-30T10:02:00.000+07:002005-04-30T10:23:43.756+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เกิดอาการปวดอย่างรุนแรง ที่ ส่วนหลังครับ ตั้งแต่ กล้ามเนื้อ ช่วงเอวลามไป ตามกระดูกสันหลังทั้งหมด !!! </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เกิดอะไรขึ้นกับ ผมเนี้ย หรือเป็นเพราะ อายุมากแล้วก็เลย ป่วยเช่นนี้เป็นปกติ ....</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">มาคิดๆดู ว่า ผมทำอะไรมาบ้าง วันก่อนหน้าที่จะเจ็บ ... ก็ไม่ได้ทำอะไรนะครับ ทำงานกลับบ้านนอน ตามปกติ แต่อยู่ๆ เช้ามา ก็ปวดมากมายมหาศาล วันนี้ ปวดเข้าวันที่ 2 แล้ว คาดว่า คงจะทนได้อีกไม่นาน ต้องไปให้คุณหมอ ช่วยดูให้ซะหน่อยละ TT เจ็บสุดๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><br /><img src="http://www.thailandcd.com/images/cover/aud/aud1339.jpg" /><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ขณะนี้ ฟังเพลงของ Body Slam อยู่ มีเพลง เพราะ เยอะมากใน อัลบั้มนี้ โอ้วววว รู้สึกว่า อัลบั้มนี้ เสียงกลองจะดูดีมีพลังขึ้นมากกว่า ชุดที่แล้ว ผมจึงยกมือกลองของวง มี คะแนนนำโด่ง นักร้องนำ อย่างนายตูนได้อย่างไม่ลังเลเลย ^^ โฮะๆ อ้อๆ มีเพลงหนึ่ง ในชุดนี้ เพราะมากๆและความหมายดีสุด ชื่อเพลง "ความเชื่อ Featuring แอ๊ด คาราบาว" ลองฟังดูนะ สุดยอดมากๆเลย</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ช่วงนี้ ทำแต่งาน ไร้เพื่อนเอามากๆ เพราะ ไม่ได้ ไปเที่ยวไหนกับเพื่อนเลย (งบไม่ค่อยมีด้วย พึ่งลงทะเบียนไป เกลี้ยงตูด) เลยได้แต่ ตระเวนดูน้อง ในบล็อกต่างๆ ทุกคนมีเรื่องราวของตัวเอง มี ชีวิตของตัวเอง ดูแล้วทุกคนมีปัญหาบ้าง มีความสุขบ้าง แต่ยังไงก็ อยากให้ทุกคน คิดซะว่า เรื่องเมื่อวานไม่ว่าจะดีหรือร้ายยังไง มันก็เป็นอดีตไปแล้ว เรามาจำเรื่องวันนี้ ที่มันดีๆให้หัวใจมันสดใสดีกว่านะ เอานะ สู้ๆจ้า ทุกคนเลย เป็นห่วงน้องๆทุกคนครับ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"></span><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ยังไง ๆ ก็ยังยืนยันคำเดิมว่า "ความรัก" ยังคงเป็นแค่ความเห็นแก่ตัวเหมือนเดิม</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอไอ คนแก่ ที่ปวดหลังเอามากๆ >,<</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111483107596715711?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1114417191958508862005-04-25T15:18:00.000+07:002005-04-25T15:51:08.456+07:00<img height="375" alt="DSC00038" src="http://photos6.flickr.com/10824326_afa325ef03.jpg" width="500" /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ที่นี่คือ ไรองุ่นที่ โคราช สวยมากๆเลยเนอะๆ แต่ ขอบอกว่า จริงๆอ่ะ ร้อนนนนนน มวากกกกก</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เมื่อ วันก่อน ไป ไร่องุ่นมา ผมไปกับ โครงการ ที่ผมทำงานอยู่ ไปเห็นไรองุ่น โห สวยงามมาก ไรองุ่นเป็นทิวแถวเลย สุดยอด ตอนเด็กๆ ที่ผมอยู่ต่างจังหวัด พ่อผมก็ เคยทำไร่นะครับ (ตามฟอร์ม ให้ผมช่วยดีแล อีกละ ประหยัด) งบประมาณ เป็นไร ถั่วฝักยาว เห็นไร องุ่นแล้วนึกถึงตอนที่ต้องดูแลสวนอันนั้น ต้องตื้นมาแต่เช้า รดน้ำ และ ถอนพวก วัชพืช (ก็หญ้านะหละ) ฮ่าๆ หนุกๆ จริงๆ ถ้า คนเรา กลับไปใช้ชีวิตอย่างนั้นมันก็ สนุกดีนะครับ แต่มันจะลำบาก สำหรับ คนใน Generation อย่างพวกเรา มันเป็นยุคแห่งความสุขสบาย ทุกคน มีการแสวงหาความสุขในรูปแบบ ต่างๆ กันไปแล้ว</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แต่ถ้ามีโอกาส ลองไปใช้ ชีวิตแบบ นี้ดูบ้าง โดยไม่ต้องมาคิดถึงเรื่องชีวิตในเมืองนะ ครับ ผมขอรับรองว่า คุณจะมีชีวิตที่มีความสุขมากๆแน่นอน </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แต่ (อีกละ) ไอแบบไป อยู่เหมือนพวก รายงานไฮโซบ้านนนอก ไม่เอานะครับ เพราะมัน ดู เฟคมากกก ในสายตา คนเมืองนะครับ แต่ถ้ามองในสายตา คนต่างจังหวัดผมว่ามันก็ดู ตลกดีอ่ะนะ &^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">โอเค แล้ว ไว้ ทริปหน้า จะเอาอะไรมาฝากอีกนะฮ่ะ ทริปนี้ รูปน้อยไปหน่อย เพราะไม่ได้เอากล้องไปเอง (ลืมมือถือไว้ในกระเป๋าตอนออกไปดูงาน)</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอไอ คนบ้านนอก</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111441719195850886?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1113030554174782922005-04-09T14:01:00.000+07:002005-04-09T14:09:14.176+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อันนี้เป็นของพี่ ปิ๊ก ซึ่งทุกท่านก็คงเคยอ่านกันแล้ว แต่อ่านกี่รอบๆ ก็ยังชอบมากๆ มาชมกันเลยเนอะ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ยก Credit ให้พี่ปิ๊กคนเดียว ^^ >>>></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันแห่งความรัก<br />*****เป็นวันที่หนุ่มๆ โดยเฉพาะสาวๆ ตั้งหน้าตั้งตารอ บ้างก็รอของขวัญ บ้างก็รอดอกไม้บ้างก็รอคอยคู่ของตัวทำอะไรพิเศษๆให้กัน*****ฉันรู้จักวันแห่งความรักตั้งแต่เริ่มเข้าโรงเรียนชั้นประถม </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">...ในความทรงจำสีขาวดำนั้น วันแห่งความรัก คือวันที่จะได้ติดสติกเกอร์รูปหัวใจเต็มอกเสื้อ บางครั้งก็ได้ดอกกุหลาบทำจากริบบิ้นผ้าเล็กๆ ที่คุณครูให้ทำในวิชางานฝีมือก่อนวันแห่งความรักไม่กี่วัน การเป็นที่รักของใครสักกี่คนในครั้งนั้น วัดกันจากสติกเกอร์รูปหัวใจที่ได้ ใครได้มากก็แสดงว่ามีคนรักมากมาย บางคนก็แอบขี้โกงด้วยการซื้อสติกเกอร์มาติดเสื้อตัวเอง รวมไปถึงกระเป๋านักเรียน หรือตามหน้าสมุดหนังสือ*****พอเริ่มโต ก็เริ่มรู้จักวันแห่งความรัก ในมุมมองของวัยรุ่น ฉันจำได้ มีเพื่อนนักเรียนต่างชั้นเรียน นัดไปทานไอศกรีมร้านข้างๆโรงเรียน มีคนรู้จักแม่ไปเห็นเข้า ผลที่ฉันได้รับคือ โดนแม่ฟาดน่องลายไปหลายวัน และเพื่อนคนนั้นก็ค่อยๆ ห่างหายไป</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">*****เมื่อเริ่มเข้าสู่วัยสาว มีแมลงมากหน้าหลายตามาวนเวียน วันแห่งความรักของฉัน จึงเต็มไปด้วยดอกไม้และของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากหนุ่มๆ แต่ใจฉันกลับนึกถึงคนที่บ้าน+++++</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันแห่งความรัก เป็นวันสำหรับหนุ่มและสาวเท่านั้นหรือ ฉันเคยคิดสงสัย ของขวัญ ของกำนัลที่นำมาวางจำหน่ายเต็มห้างร้านนั้น เพื่อดึงดูดลูกค้าที่มีความรักฉันท์ผู้หญิงรักผู้ชายใช่ไหม</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> ....แล้วพ่อและแม่ล่ะ ท่านควรจะได้รับความรักจากฉันหรือไม่ตอนนี้ฉันโต มีครอบครัวเป็นของตัวเอง วันแห่งความรัก ไม่ใช่แค่วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ของทุกปีเสียแล้วเพราะมันคือทุกๆวัน ที่ทุกๆลมหายใจเข้าออกของฉันเป็นสามี มันคือทุกๆนาที ที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">*****ถ้าอยากมีความสุขนานๆ จงอย่ากำหนดวันแค่วันเดียวในหนึ่งปีให้เป็นวันแห่งความรัก แต่จงกำหนดทุกวัน ทุกเวลาให้รักใครสักคนอย่างหมดหัวใจเถิด <<<<</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อ่านแล้วชอบมาก แต่มั่นใจว่า ผม คงทำไม่ได้อ่ะ >< </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ขอให้น้องๆที่อยากมีรัก ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น <strong>เหน่ง บิว ฉัตร และ บลิว</strong> มีรักที่ดีๆ ไวๆนะน้องๆ</span><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;">ไอไอ คนทำงาน หัวโตตัวผอมแห้ง</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111303055417478292?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1111671397769789872005-03-24T20:24:00.000+07:002005-03-24T20:37:05.720+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">จริงไหมครับทุกๆท่าน หาก คนที่มาอ่าน ยังมีพลังแห่งหนุ่มสาวอยู่ไม่ว่าท่านจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม พลังที่ว่านี้จะอยู่ในตัวท่านเสมอ หากท่านเพียงแค่ดึงมันออกมาใช้ ท่านก็จะได้มันมาไว้ในครอบครอง<br /><br />" ไม่มีอะไรมาหยุดเราได้ ถ้าเราไม่หยุดความคิดตัวเราเอง " ความคิดนี้ บรรเจิดขึ้นมาจาก การ ล้ม แล้วแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น หลายวัน แล้วพอ เมื่อถึงวันที่ผมลุกขึ้นได้ เราก็จะเดินหน้าต่อไปได้อีกครั้ง แต่พอมองดีๆ หาก เราไม่ล้มซะตั้งแต่ตอนนั้นละครับ แม้จะเจ็บแค่ไหน แต่เรา ใช้พลังใจเรา เดิน ไปข้างหน้าให้ได้ ก็ไม่เสียเวลาอย่าง ที่เราทำเสียไปหรอก หิหิ<br /><br />พอลุกได้ ก็ เอาภาพมาอัพกันเลยยย ฮ่าๆๆๆๆๆ กล้องใช้ได้แว้ว อิอิอิออิอิ โก !!!<br /><br /><img height="320" alt="image0400" src="http://photos7.flickr.com/7298989_e23047a9de_o.jpg" width="240" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">สามล้อคันเดียวในข้าวสาร ^^<br /><br /><img src="http://photos5.flickr.com/7298990_8d298cd8a2_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">สวยงาม<br /><br /><img src="http://photos6.flickr.com/7298992_1a7aab854b_m.jpg" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เดินกลับ จันทร์มันเหงา >< <img height="480" alt="image0404" src="http://photos8.flickr.com/7298991_f4773d918a_o.jpg" width="640" /> </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ประทับใจหมามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันน่าร้ากกกกกกกกกก</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอซาว่า คืนชีพ แอ่นแอ้นนนน<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111167139776978987?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1111204347826212762005-03-19T09:40:00.000+07:002005-03-19T10:52:27.833+07:00<strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ชีวิตที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เป็นไงกันบ้างครับ ??</span></strong><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- สุขสบายดีไม่มีอะไรนี่</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- เซ็ง เบื่อแม่ & พ่อ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- ก็ดีนะ แฟนยังรักแล้วก็ เอาใจใส่ดีอยู่</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- เหนื่อย ต้อง ทำงานทุกวันเลย</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- เพื่อน โทรมาคุยทุกวันหนุกหนานๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;">- <strong>ชีวิตเหมือนอยู่ในกรง</strong></span></span><br /><strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></strong><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี่เป็นแค่บางส่วน ของความคิดเด็กไทย อย่าว่าแต่เด็กเลย ผู้ใหญ่ หลายๆคนก็คงเบื่อไม่แพ้กัน ทำไม๊ ทำไม คนเราถึงได้มีวัฏจักรชีวิต ที่น่าเบื่ออะไรเช่นนี้ !!! เกิด กิน นอน หัดคลาน เดิน พูด อ่าน เขียน คบผู้คน ศึกษา สนใจ ทดลอง มีความรัก เที่ยว ทำงาน สืบพันธุ์ เลี้ยงดู สั่งสอน ปกป้อง ป่วย ตาย ................................</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">น่าเบื่อไหม น่าเบื่อเนอะ แต่ในความน่าเบื่อนี้ ยิ่งถ้าเรามี ไทม์แมชชีนอีกละ ที่สามารถข้ามไปดูอนาคตได้ว่า อนาคตเราจะเป็นเช่นไร โอ้วเจ้าจอร์ช มันน่ากลัวสุดๆ คิดดูเหอะฮ่ะ ว่ามันจะน่าเบื่อกว่าเดิมอีกแค่ไหนที่รู้ว่า อนาคตเราเป็นอย่างไร สาเหตุเดียวที่คนเรามีพลังในการดำรงอยู่ได้ คือการ ได้ผจญกับ <strong>วันรุ่งขึ้น </strong>ที่เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่าวันนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันเรียกอีกอย่างว่า <strong>ความอิสระทางกาลเวลา</strong> หรือ ความไม่ <strong>แน่นอน</strong> นั่นเอง ไอ้เรื่องพวกนี้นั่น มันอยู่บนรากฐานของสัจธรรม ที่ว่า ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อย่างในยุคของโรม อากริปป้า ชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยความซื่อสัตย์และมุ่งมั่น ทำงานรับใช้ จูเลียสซีซ่า อย่างซื่อสัตย์ เขามองว่า อนาคต หากเขารบชนะ พวก บาบิโรเนียน ได้มากๆ เขาจะได้มีความก้าวหน้า และพ่อแม่ เขาก็จะได้อยู่กันอย่างสุขสบาย แต่แล้ววันหนึ่ง ได้มีผู้วางแผนลอบฆ่า องค์จูเลียส ซีซ่า แล้วโยนความผิดให้กับ ทหารองครักษ์ไป ซึ่งทหารองครักษ์ คนสนิทของพระองค์ก็คือ พ่อของอากริปป้านั่นเอง จากตรงนี้เอง ทำให้ทุกอย่างที่อากริปป้า ฝันไว้พังทลายทั้งหมด พ่อและแม่ โดนประหาร ฐาน เป็นทรราช ญาติพี่น้องทั้งหมดโดนประหาร อากริปป้า จากที่เป็นแม่ทัพระดับสูง กลับต้องกลายเป็น อาชญากร คนสำคัญไป .... ทุกอย่าง เป็นสัจธรรมดังนี้แล คล้ายๆ กับช่วงเศรษฐกิจ มันมีทั้งขาขึ้นและลง พวกมหาเศรษฐีทั้งหลายในวันนี้ ซักวัน อาจ ล่วงจากฟ้า ลงมาหน้ากระแทกดินได้ เช่นเดียวกันกับคนจน อภิมหาโคตรจน วันหนึ่งเกิดไป เก็บ ล็อตตารี่ ได้จาก กองขยะ 45 ใบ ทั้งหมดถูกรางวัลที่ 1 โอ้ว แม่เจ้า แค่คิดก็เสียวแล้ว แต่ทั้งหมดที่กล่าวมาก็ แค่ อธิบายให้เห็นถึงภาพของ ความอิสระทางกาลเวลา เท่านั้นเอง เพราะฉนั้นปล่อยวางซะบ้าง แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อย่างวันก่อนไปดู The Ring 2 มา โอ้วแม่เจ้าเนื่องจาก ดูภาคแรก ของ เมกาทำแล้วก็ โอนะ ถึงจะไม่ ชอบเท่า ญี่ปุ่นก็ เถอะ แต่ก็ โอ ทำให้ คาดหวังว่าภาค 2 มันต้องกรี๊ดดดดดด มันต้อง วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แต่ก็ .... เป็นเพราะ ความ คิด ที่ว่า <strong>แน่นอน</strong> มันต้อง<strong>น่ากลัวแน่นอน </strong>ทำให้หวังมากเกินไป เวลา 2 ช.ม. ที่อยู่ในโรง มันทำให้ผมต้อง รู้จักกับคำว่า ความอิสระทางกาลเวลา อีกครั้ง จากก่อนดู แฮ้ปปี้ร่าเริง กับหลังดู เสียดาย 120 อย่างแรง ตอนนี้ เลยแบบ หนังที่อยากดูอีกหลายเรื่อง เป็นอันต้อง ตั้งความคิดใหม่ว่า อย่าคาดหวังอะไรมากเลยยยยยย มันไม่มีไรแน่นอน ภาคแรกทำดี ภาค 2 อาจ ห่วยแตกกว่าละคร หลังข่าวทุกช่องในไทยเลยก็ได้นะ งืออออ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">การใช้เวลา ในปัจจุบันที่มีอยู่ ให้เกิดประโยชน์ สูงสุด คือการทำอะไร ใครทราบไหมครับ ??? ถ้าคุณคิดว่า สิ่งนั้นทำแล้วได้ประโยชน์ช่วยลอง คอมเม้นท์ บอกให้ฟังหน่อยสิครับ อยากรู้ๆ การใช้เวลาของผมให้เกิดประโยชน์สูงสุด คิด การทำยังไงก็ได้ ให้ตัวเองมีความสุขที่สุดในช่วงเวลานั้นๆ แม้จะทำได้บ้าง ทำไม่ได้บ้าง ทำไปแล้วพลาดบ้าง ดีบ้าง เหมือน คนไม่ค่อยได้คิดหน้าคิดหลัง เหมือนคนที่ไม่เตรียมตัว หรือเรียกง่ายๆ พวกอยากทำอะไรก็ ทำ แม้จะโดนมองว่าไม่ดี แต่นี่ก็คือตัวผมใช่ไหมครับ นี่ละผมละ แล้วคุณละ ทำอะไรกันบ้าง ?</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">การวางแผนอนาคต ผมเป็น คนหนึ่ง ที่การใช้ชีวิตค่อนข้างบ้าบอพอสมควร คือ เหมือนจะดีแต่จริงๆแล้วไม่ได้ดีอะไรเท่าไหร่เลยครับ เป้าหมายแรกของผมในชีวิตคือ การสร้างเกมเป็นของตัวเอง (ตอนเด็กผมติดเกมมาก ถึงขนาดหนีออกจากบ้านตอนกลางคืนไปเล่นเกมเลยประมาณนั้น) ซึ่งนั้นเป็นฝันตอนอายุ 13 ซึ่งผมมาทำมันสำเร็จได้ แบบ งงๆ ตอนอายุ 21 เรียนอยู่ มหาลัยปี 4 แล้วนั้นละครับ แถมยังให้คนช่วยอีกบานตะเกียง (ทำไมต้องบานตะเกียง ใครรู้บอกหน่อยดิ) แล้วในช่วงเวลานั้น ก็อีกละครับ เกมออนไลน์มันกำลังบูม เป้าหมายต่อไปในชีวิต โอ้ววแม่งงงง อยากเป็น GM จังเลยยยยยย ซึ่ง กว่าผมจะทำฝันนี้ให้เป็นจริงได้ ใช้เวลาอีก 1 ปี แล้วผมก็ได้เป็น เป็นอยู่อีกระยะเวลา 1 ปี (ไต่ไปถึง ตำแหน่ง Operation ซึ่งมันตันแล้วในตอนนั้น เพราะสูงกว่านั้นคือ Assist กับ Manager เลย) พอทำได้ถึงตอนนี้ ความท้าทายในงานมันหมด ต้องหาไร มา กระแทกความใคร่รู้ของผมออกซะหน่อย นั่นคือการกลับไปเรียนต่อ (ซึ่งตอนจบ ป.ตรีมาใหม่ๆ ไม่คิดอยากเรียนต่อเลยเพราะ เบื่อแล้ว แต่ตอนนี้ อยากกลับมาเรียนอีก ) ซึ่งการกลับมาเรียนต่อครั้งนี้ มันก็ เป็นไปเพราะ อารมณ์ส่วนตัวอีก ไม่มีการวางแผนอะไรทั้งนั้น ช่างเป็นคนที่ไร้สาระสิ้นดีเลย ถ้ามองดูรวมๆ มันเหมือนจะดี แต่ ชีวิตตอนนี้ มันเหมือน เล่นรถไฟเหาะ อยู่เลยฮ่ะ เข้าใจใช่ม้า ว่ามันรู้สึกไง (ใครไม่รู้ก็ ว้ายยยยยยย บ้านนอกนี้ ^^ หะ โหน่งล้อเล่น ) </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พอมาถึงวันนี้ วันที่ 19/03/48 ชีวิต เหมือนกระดาษขาวปล่าวๆ แผ่นหนึ่งอีกครั้ง เพราะ กระดาษที่เขียนชีวิตผมก่อนหน้านี้ มัน ถูกเขียน ทับไปทับมา ลบแล้วลบอีก จนดำไปหมดทั้งแผ่น แล้วผมก็ วางมันเอาไว้ในเก๊ะ (เขียนงี้ใช่ม่ะ ไม่เคยเขียนเลยไม่แน่ใจ >,,<) แล้วผมจะเริ่มจากอะไรก่อนดีละ แต่ก็ นี่ละ ข้อดีของการ มี ความอิสระทางกาลเวลา อยู่ ผมจะรอดูว่ามันจะเกิดไรขึ้นอีกน้ากะชีวิตผมเนี่ยยย มันตื่นเต้นดีจริงๆเลยว้อยยยยยยยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ป.ง.(ปล่าวโง่นะ) กล้องมือถือเป็นไรไม่รู้ >< อัพเข้าคอมไม่ได้ ฮืออออออออออออออออ ภาพจะล้นอยู่แล้ววว</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอสวะ เศษ เสี้ยวของความเป็นคนที่เตรียมพร้อมต่ออนาคต</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111120434782621276?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1110715759321449552005-03-13T18:55:00.000+07:002005-03-13T19:09:19.326+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี่ถ้าเป็น The Ring ผมก็คงตายไปแล้วละ ประมาณ 2 รอบ ฮ่าๆๆๆๆ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">จากการ เดินทาง ไปคุมสอบ ตลอด 2 อาทิตย์ที่ ผ่านมา งานที่ ผมทำ ถือว่าไม่หนักเลย แต่การที่ต้อง เดินทางไกลๆ ทุกวันๆ โดยไม่ได้พักเลย นั้น มันกินพลังงาน อย่างแรงจริงๆ ทั้ง รู้สึกมึนๆ นี่ถ้า มีเรื่องที่ทำให้ผมไม่สบายใจ มากๆ บวกเข้าไปด้วยนี่ สงสัยจะป่วยไปเลยมั้งเย ^^ ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้เวลา ที่เหลือ ก็ เลยได้ทำอะไร แค่น้อยนิด และ สิ่งที่ยัง ทำให้มีความสุขได้ อีกอย่างเดียวก็ คือ การเดินทาง จาก ราม2 ไป ป้อมพระสุเมรุในวันศุกร์ มันเป็น สถานที่ๆ เหมาะกับผมมากๆ เพราะคนจะเยอะมาก แล้วก็ มีผู้คนมากหน้าหลายตา มาสนใจสิ่งที่ สนใจสิ่งเดียวกัน</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ช่วงนี้ ได้ดูละครตอนเย็นด้วย เพราะ ไม่รู้จะทำอะไรกลับมา ก็ ค่ำมากแล้ว (วันธรรมดานอกจากวันศุกร์อ่ะนะครับ) เลยได้ดู อกธรณี ละครช่อง 7 ที่สะท้อนถึง คำว่าแม่ และความเลวในจิตใจคน ซึ่ง ดูแล้วก็ ชอบมากๆ แล้วก็ พอไปที่ ราม2 ก็ ดั้นนนนนนน เห็นแม่หมากะลูกหมา อยู่ คู่หนึ่งน่ารัก กว่า ไอ แม่กะลูกในทีวีเยอะเลย เฮ้ออออ เครียดๆ ไม่เอาๆ ความรักของแม่ เอามาพูดมากไม่ได้ เหอๆ เพราะ ผมก็ ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่ เด๋วเข้าตัว หุหุ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เออ อยากบอกว่า คิดถึงทุกคนอย่างแรง ตั้งแต่แอน ไปทำเวบตัวเอง เหมือน ชุมชน เราจะแตกกระจายเหมือนโดมิโน่เลยนะครับ อืมไม่เป้นไรๆ ใครที่ยังอยู่ก็ ถือซะว่า ทำเพื่อ บันทึก ความทรงจำในแต่ละช่วงเวลาของเราเอาไว้ก็แล้วกันนะครับ ^^ โย้ว อาละ อีก ครึ่งเดือนหลัง จาก นี้ ผมก็ยังไม่ได้หยุดอยู่ดีอ่ะนะ แต่ไงๆก็ จะพยายาม หาไรมาให้ อ่านกันบ่อยๆนะฮ่ะ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ป.ล.อยากดู หนังหลายเรื่องมากเดือนนี้ ตั้งแต่ Lemony Snicket : The Story of Infortune , The Ring2 , บุปผาราตรี เฟส 2 , RoBot , หลวงพี่เท่งงงง โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อยากดูทึกเรื่อง เลยยย จะบ้าตายยยย ยังไม่ได้ดูซักกะเรื่อง ใครว่าง ช่วยบอกหน่อยนะ จะพาไปดูหนังด้วย ไม่อยากไปคนเดียวแล้ว หุหุ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">โอเค แล้วเจอกันนะ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอซาวาเคะ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-111071575932144955?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1109849085375122122005-03-03T18:21:00.000+07:002005-03-03T18:24:45.376+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ครือว่า ชาวงนี้ ต้องเดินทางไปคุมสอบที่ราม 2 ตลอดเลย เหนื่อยมากๆครับ ไม่มีเวลาเข้าเน็ทเลย ขออภัยจริงๆ ไม่ว่ากันนะครับ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อ้อ แล้วก็ไอหนังผี เรื่องผี 8 หลุมอ่ะ ใครจะไปดู ขอบอกว่า อย่าเชียวนะครับ เพราะ มัน ห่วยแตก สิ้นดีเลย ไม่ได้ เข้า แก็ป กับที่ตั้งความหวังไว้เล้ยยยยย ฮือออออออออออแย่ๆๆๆๆ</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แล้วไง จะรีบกลับ เอาไรหนุกๆมา เล่าสู่กันฟังนะฮ่ะ บะบาย </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">.</span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอซาโวะ อีโวลูชั่น</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110984908537512212?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1108911441359249232005-02-20T21:18:00.000+07:002005-02-20T21:57:21.366+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันนี้ 20/02/48 เป็น วัน พิเศษ สุดๆของ ผมเองงงฮ่าๆๆๆๆๆๆ เป็นวัน พิเศษ หลายๆ อย่างในวันเดียวกัน มาดูกันดีก่า มันพิเศษไง</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อย่างแรก วันนี้ เป็นวันที่ผม ได้ใช้ ความรู้ ที่เอาเวลาของผมไป ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา โอ้วววว มันปลอดโปร่ง โล่งสบายยยย O0O ~~~~~ สุดยอดเลย หลังจาก สอบไปแล้วมันเหมือนไม่มีไร มาขวางการ ตัดสินใจ ทำอะไร ของผมแล้วหุหุ ไปแรดได้ ยาว พักใหญ่ๆ ( หลังเลิกงานนะ )</span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อย่างที่ 2 วันนี้ เป็นวัน ครบรอบ วันเกิด นู๋เองงง ครบ รอบ 12 ปี 2 รอบซะด้วยยย รู้สึกพิเศษมากๆ เลยหาไร พิเศษให้กะตัวเอง ( ไม่มีใคร จำได้ ต้องให้ตัวเอง ) ฮ่าๆๆๆๆๆ มันเป็น เช่นนี้ มาตลอดเลย แต่ผม ไม่ได้รู้สึกน้อยใจนะครับ ทุกๆท่าน ที่รู้จักผมอ่ะ ไม่ต้องกังวลไปนะครับที่จำไม่ได้ ผมชินแล้ว ผมมักจะหา อะไรเล็กๆ น้อยๆให้กับตัวเองมาทุกปี ปีนี้ก็ เช่นกัน ผมได้ตั้งเป้าหมายไว้แล้วว่า คง ซื้อของขวัญอะไรเป็นชินเป็นอันไม่ได้ ( เก็บเงินใช้เรื่องสำคัญอยู่ฮ่ะ ) เลย ตั้งใจว่ วันหยุดที่ 23/02/48 ที่จะถึง มันจะมี <strong>หนังผี</strong> ญี่ปุ่น โอ้วววววววววววววววววววววว หนังผีของประเทศไหน ผมก็ว่า ทำได้ไม่น่ากลัวเท่า ญี่ปุ่น นะ ( เป็นความรู้สึกส่วนตัวนะฮ่ะ ) ไม่ว่าจะเป็น The ring ที่ เมกา เอาไปทำ มันกลายเป็นอีกแนวไปเลย หรือแม้แต่ JUON ที่เอาไปแล้วกลายเป็น เอา ต้นฉบับของ ตำนานมาทำไปซะงั้น เอิ้กๆแล้วก็ เน้นแต่ความน่ากลัวด้วยไม่ได้เน้นที่ว่า ปม ของเรื่องน่าสยองขวัญเหล่านั้น เกิดขึ้นได้อย่างไร หนังผี ญี่ปุ่น จะต่างจาก หนังผีประเทศอื่น ตรงการ ทิ้งปม ในแบบ ญี่ปุ่น และ แนวคิด แบบแปลกๆ ของที่มา ของวิญญาณร้ายนั้นว่า มาได้อย่างไร ซึ่ง ใน เดอะริง ทั้ง 3 ภาค ของญี่ปุ่นนั้น </span><br /><strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></strong><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>ภาคแรก</strong> จะเป็น ภาคเล่าของที่มาของวีดีโอ ลึกลับที่ลือกันว่า หาก ใครดู วีดีโอ ม้วนนี้ จนจบ แล้ว คนๆนั้นจะตายภายใน 7 วัน ( ภาคนี้ผมดูครั้งแรก ที่ไอทีวี ตอนเรียนอยู่ มหาลัย ปี 1 หรือ 2 จำไม่ได้แล้ว ชอบเพลงของซี่รี่ ทีวีมากไว้จะหามาให้ฟังกันนะ ^^ บรรยากาศเพลงฟังแล้วเศร้าสุดๆ ) แล้วในภาคแรกก็ บรรยาย เป็นแบบหนังสืบสวน แนว โคนัน คือ พระเอก แก่แล้ว มีลูกชายอยู่คน แล้วพอดี มีหลานสาว ( ซึ่งเป็นญาติตาย ) เลยต้องไปงานศพ แต่แล้วก็ พบเงื่อนงำบางอย่างเกี่ยวกับ ว่า ตอนที่หลานสาวตาย วันเวลานั้น มี คนอีก 6 คน ตายพร้อมๆกันพระเอกเลยลองสืบค้นจากตรงนั้น ( พระเอกเป็นนักหนังสือพิมพ์ ) โดยมี ทั้ง นักข่าวรุ่นน้อง ( แอบชอบคนมีลูกแล้ว ) และนักพลังจิต ( ไม่ชอบพระเอกแต่ชอบความท้าทายเรื่อง คำสาป ) ทั้งหมด ได้ดูวีดีโอไปโดยไม่ได้คิดอะไรในตอนแรก แต่แล้ว เมื่อสืบค้นลึกลงไป ลึกลงไป พวกเขา ก็ ต้องรู้สึกแน่ใจชัดขึ้น ว่า มีคนตายเพราะวีดีโอนี้มากมาย หนำซ้ำ ลูกชายของพระเอก ยังไปเปิดวีดีโอ ม้วนนี้ดูด้วยอีกคน ทำให้พระเอก จากที่แค่ สืบค้น ที่มาที่ไปของ วีดีโอกลายเป็นต้องหาทาง ล้าง อาถรรพ์ ( ในเรื่องคือ คำสาป ของ ซาดาโกะ ) เนื้อเรื่อง แทนที่จะเป็นหนัง น่ากลัว สยองขวัญ แต่ไม่เป็นอย่างนั้น ใน ซีรี่ ญี่ปุ่น เป็น ไปในบรรยากาศที่ดู แล้วอึดอัด ต้องใช้ความคิดไปด้วยตลอดเวลา เพราะ ปมของ ปริศนา คำสาปที่ซ่อนใน วีดีโอค่อยๆ เปิดเผยออกมา ดูแล้วรู้สึก ลุ้นระทึกสุดๆ สรุปคือภาคแรก ในตอนท้าย วันสุดท้ายที่พระเอก ต้องตาย กลับ ได้รับการ ช่วยเหลือ โดย เอาตัวเข้าแลก ของ นักพลังจิด ( ที่เกลียดพระเอก ) ซึ่งพระเอก ได้บังเอิญ ทำ ลายคำสาปนั้นได้โดยบังเอิญ เพราะ เมื่อเค้าไปถึง บ้านของซาดาโกะได้แล้ว ตอนที่ นักพลังจิต ช่วยเค้าไว้ พวกเขาทั้งคู่ตกลงไปในบ่อน้ำ ที่ ซาดาโกะ ถูก ขังเอาไว้ในนั้น มาตลอด 30 ปี ( ซาดาโกะ เป็น ผู้หญิงที่มีพลังจิตในยุค หลังสงครามโลก แต่ถูก สังคมรังเกียจและ สามี จับไป ถ่วงน้ำ ) แล้วพระเอก ได้ พบกับ ซาดาโกะ ที่ร่างเป็น ศพแล้ว และเหมือนกับว่า การกระทำเช่นนี้ คือ การ ถอนคำสาป คือ ซาดาโกะ เพียงต้องการ ออกไป จากบ่อน้ำและรอการ ช่วยหลือจากใครซักคนมาตลอดนั้นเอง </span></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>ภาคสอง</strong> เป็นเนื้อเรื่อง ของซาดาโกะ ตั้งแต่เด็ก จนถึงตอนที่ถูก ผู้คน ขับไล่และตามฆ่า จนพลังของเธอตื่นขึ้นมา ในร่าง ซาดาโกะ เวอร์ผี ทุกๆคนที่ทำร้ายเธอ ก็ ต้องตายไปหมดนั้นเอง แต่ เธอก็ มา เสียท่าให้กับ สามีของเธอเอง ที่จับเธอ ขังไว้ในบ่อน้ำจนได้ ( เศร้า เพราะ สงสาร ชีวิตซาดาโกะ ภาคนี้เศร้ามากกก )</span></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>ภาคสาม</strong> เป็นเนื้อเรื่อง สรุปจบ ของซีรี่นี้ ผมจำรายละเอียดไม่ได้ชัดเจน แต่รู้สึก พระเอกกับ ลูกชาย จากภาคแรกจะมาด้วย เนื้อเรื่องภาคนี้ ออกแนว โหด และ เฉลย ปม ทั้งสองภาคแรกที่ทิ้งไว้ทั้งหมด ให้ได้รู้กัน .... โอ้ววว สุดยอดซี่รี่ หนังผี ในดวงใจก็ ต้องเรื่องนี้ละครับ แต่ ในเวอร์ชั่นหนังสือ หรือต้นฉบับ บางที่ ตัวเอก เป็น แม่ลูกกับลูกชายนะครับ ( ไม่รู้ทำไม คนแต่ง ถึงชอบให้ผู้หญิง ที่มีลูกชาย เป็นผีร้ายอยู่เรื่อยเลย ขนาดใน จูออนยังใช่เลย ) </span></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อ้าว ไปมาไง กลายเป็นเล่าเรื่องผีไปได้อ่ะ เหอๆ เอาเหอะนะ แบบ กำลัง มีอารมณ์อยาก ดู หนังผี เรื่อง 8 สยอง อะไรซักอย่างเนี้ยอะฮ่ะ มากๆ ไง ไว้ นึกไรออก จะมาเล่าอีกนะ ^^ อ้อ นอกจาก ให้ของขวัญตัวเองเป็นหนังแล้ว ก็ อาจจะมีไรอีกซักอย่างก็ ดีมั้งเนอะ ไหนๆก็ ครบ 12ปี รอบ 2 ทั้งที หิหิ ไป หาไร เป็น รางวัลตัวเองก่อนนะฮ่ะ แล้วไงจะรีบกลับ มา หานะจ้ะ บล็อกคุง และ ทุกๆคนที่มาเยี่ยมนะ ^^ </span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">ไอ ไอ I'm a Herrorman.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110891144135924923?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1107962851327561822005-02-09T22:12:00.000+07:002005-02-09T22:27:31.326+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">... <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4513646_ed290d476c_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">น้ำเลี้ยง ชีวิต .. <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4513738_e9f8da7719_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อยากมาเดิน นานแล้ว นี่แนะๆ ถ่ายไกลๆก่อน อ้ากกกกก !!! ร้อนนนน <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4513740_85af64f10a_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ศาลา หละ <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4513741_594ab235f9_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ข้างในศาลา ถ่ายมาเสามันสะท้อนแสงมากเกินเลย ลองลดแสงดู หมองเลย TT__TT <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4513742_af036d7466_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เล็ง ภูเขาทองไว้ แต่ไกล จังเล้ยยยยย <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4513745_cda7871ff6_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อู้ยยยยยยย ร้อนนนนนนนนนนน <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4513746_bd08be8b58_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แมววัด มะเหมียวๆ~~~ <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4513925_edc8076725_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ด้านในของปราสาทโลหะ ( จำไม่ผิดมันชื่อนี้มั่ง ^^ ) <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4513927_6ebbd25281_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">โอ้วววว สูงงงงงง <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4513999_73ccd8399e_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ป้าๆ พิราบบๆ เอาไข้หวัดนกมาปล่อยให้พวกผมใช่ไหมเนี้ย >,< <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4514001_ffa3cc98ce_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี้ อ่ะ เห็นงี้ ฝีมือ ดีนะครับผม ^^ <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4514000_58efe7042f_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ฮาเล่ และเวสป้า ถ่ายมาโอเวอร์อีกอันเลย ต้องลดแสงตามระเบียบ ไม่งั้นมองไม่เห็นรถเลย หุหุ <br /> <br />บอกตรงๆว่าหมดแรงเลย อธิบาย รวมๆประมาณว่า วนตรุษจีนที่คนเค้าไปเที่ยวกัน จับจ่ายใช้สอยกันกระหน่ำ ผมไป เดินทางแบบประหยัดสุดๆ ( อีกแล้วฮ่าๆ ) ก็ เดิน ทะลุย่าน ภูเขาทองยันข้าวสารไปมาอยู่แค่นี้ละครับ รู้สึกฟิตดี แต่มาหมดแรงเอาตอนเย็นหลังจาก เล่น POI แล้ว เฮ้อออออออ เหนื่อยยยยย ขอหลับก่อนละนะฮ่ะ ราตรีสวัส ทุกท่าน C U</span> <br /> <br /> <br />ไอ จั่กกลิ้ง กลิ้งงงงงง แมน <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110796285132756182?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1107867855990032582005-02-08T19:38:00.000+07:002005-02-08T20:04:15.990+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>Error Mode</strong> ของผม มันเป็นงี้ !!! <br /><img height="375" alt="image0337" src="http://photos3.flickr.com/4456224_9cd1e28623.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">มันคือการ ที่ได้ อยู่กับตัวเอง ในฝูงชนจริงๆนะครับ เพื่อ หาความสงบ ข้างในตัวเราเอง เพราะ ใน หมู่ผู้คนเหล่านี้ ไม่มีใครรู้จักเรา และได้ปล่อยให้เราได้อยู่ เฉยๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ปล่อยตัวตามสบาย อื้มมม สบายใจดีจัง .. </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ที่นี่คือ Hall ของ เดอะมอลล์ บางกะปิ เมื่อวันที่ 5 กุมภา 48 วันนั้น Error นิดหน่อย เลยคิดว่า อยากไปดู หนังแก้เบื่อ เลยไปดู Kanfu Hustle รอบ 2 ทุ่มของวันนั้น แล้วซื้อตั้งแต่ 6 โมงเย็น มันเลยมีเวลาเหลือมากกกกกกก พอที่จะทำให้เดินสำรวจได้ พอดีกับเห็นฝูง คนยืนมุงกันเพียบเลยฮ่ะ ไม่รู้ว่า เค้ามุงดูอะไรกันหรอกนะ ตอนแรก แต่ก้ เอานะ ไหนๆก็ อยากอยู่ในฝูงคนอยู่แล้ว เข้าไปเลยแล้วกัน </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พลั่ก พลั่กกกก อ้ากกกก ย้าห์ </span></strong> <br /><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ในนั่นมีเสียง เตะกันได้รุนแรงมาก + กับ การข่มขวัญคู่ต่อสู้ด้วยการตะโกน โหดจริงๆ <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4456230_7f2f731350_m.jpg" /> </span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ตอนแรกก็นั่งดู ไปงั้นๆ เอนหลังอยู่ ชั้นบนสุด ของฮอล์ล แต่ สักพัก มองเห้นน้อง วิว ( นักเทควันโด้ หญิง ทีมชาติไง ) ครับ โห ตัวจริง เล็กมาก คมมาก สุดยอดเลย แถม เพื่อนชาย ( ไม่รู้ว่าแฟนรึเปล่านะ แต่ดู อยู่กันแบบ น่ารักนิดๆ ) ก็ ดูเหมาะสมกันมาก แบบ ชาวบ้าน เค้า เห็นน้องวิว ก็ ชี้ๆ กัน มองกันใหญ่ แต่ ทาง น้องเค้าก็ ไม่มีอาการ สะทกสะท้าน ต่อสายตาผู้คนแล้ว ( คงเพราะ ตั้งแต่ดังมา โดนอย่างงี้ตลอด หุหุ ) แถมตอน แข่งก็ มีชั้นเชิงแบบ นักเท' หญิงรุ่นเดียวกัน เทียบไม่ได้เลย สุดยอด มานั่งพัก กลายเป็นมานั่ง ดูไป อุอุ มันส์มากๆ <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4456223_c3f66d2083_m.jpg" /> </span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">Error โหมด วันต่อมา เพื่อน มันมีธุระ สำคัญมาก จะคุยด้วย นัดกันที่ ข้าวสาร ที่นี่ก็ เป็นอีกที่ ที่ผม ชอบมาเดินเหมือนกัน เพราะ มันเป็นที่ๆ มีคน เยอะมากๆ ได้เห็น การแต่งตัวที่หลากหลายสไตล์ การ จับจ่ายซื้อ ของๆ ฝรั่ง ที่มีการต่อราคาได้ ไม่แพ้คนไทยเลย ( บางคนต่อโหดกว่าด้วยซ้ำ ) วันนี้พอดี ผมมาก่อนเวลามาก ก็ เลย ไปนั่งริมถนน หาไรมาอ่าน แล้วพอ สักพัก นึกขึ้นได้หยิบโน้ตมาจด แล้วตั้งใจไว้ว่า จะต้องเขียนถึงที่นี่จริงจังให้ได้ ^^ อ้อ มันยังมี พวกแล้ว Juggling อีกนะ ช่วงนี้ผม บ้าเห่อ ไอพวกนี้มาก กำลังเล่นอยู่ แล้วเด๋ววันหลังจะเก็บภาพมา แล้วเอามาให้ดูกันน้า </span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันนี้พอก่อน โดนว่าแล้ว ต้องไปอ่านหนังสือละ ^^ ( ที่รักโหด >,< ) ส่งท้ายด้วยภาพ บรรยากาศภายในร้าน มอลลี่ นะครับ ^^ นั่งช่วงตั้งแต่ 1 ทุ่มครึ่ง ถึง 3 ทุ่มจะเป็นอะไรที่ สงบและสบายมาก ( แต่หลังจากนี้คนจะเยอะ ไม่มันส์ๆ ) <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4456226_46e059c2e2_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4456225_d31a404e97_m.jpg" /> </span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> </p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> </p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> </p><p><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอซาว่า เดินทางดิ แม้จะนิดหน่อยก็ เดินทางเหอะ</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110786785599003258?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1107743534482652832005-02-07T08:52:00.000+07:002005-02-07T15:56:09.026+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เคยนั่งถามตัวเองไหมว่า เข้าใจตัวเองมากแค่ไหน? <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/4154018_01c951597e_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมม <br /> <br />ผม วันนี้ รู้สึก ผิดปกติ เพราะ จากที่ผม คิดว่า เข้าใจตัวเอง แต่ตอนนี้ มานั่งมองกระจก แล้วรู้สึกว่านี้มันใครกันวะ ( เข้าโหมด Error อีกครั้ง ) ไม่รู้ว่า ตอนนี้ ต้องทำอะไรกันแน่ แล้ว พอเกิดอะไรแบบนี้ ปุ๊บ แล้วเราจะทำอย่างงี้ดีไหม ..... <br /> <br />ลักษณะ การเรียงลำดับความ คิดของผม จะไม่เรียงเป็นลำดับขั้นตอน มันดูตอนแรกเหมือนจะ เป็น แบบอิสระ ง่ายๆ อยากทำอะไรเมื่อไหร่ก็ทำ แต่พอมา ทำอะไรที่แบบว่า ต้องเป็นระเบียบ ลำดับ แบ่งเวลา ผมจะรู้สึก เสียศูนย์นิดๆ แต่ตอนนี้ผมต้องทำแล้ว ขอตั้งศูนย์ก่อนนะฮ่ะ <br /> <br />เอิ้ก ๆๆ ที่เกริ่นมาทั้งหมด ไม่มีไรหรอก จะบอกว่า จะขอตัวซักช่วงใหญ่ๆเลยละนะ คงคิดถึงบล็อก เราเองไปซักพัก งือออออ แต่ม่ะเป็นไร พอ สอบ เสร็จ ก็ จะกลับมา หา อีกนะ บล็อกจ๋า >,< ช่วงนี้ เวลาผ่านไปช้ามากๆ ช้า ~~~ ตั้งแต่ ปลายเดือนที่แล้ว ถึง วันนี้ วันที่ 7/2/48 ผม รู้สึกเหมือน มันมีอะไรมากมายผ่านเข้ามาในช่วงอาทิตย์ เป็น อาทิตย์ แรกในรอบปีที่ มันทำให้ สมองผมเก็บ ความทรงจำช่วงนี้ไว้ได้ แปลกมากๆ เพราะ ปกติ ผมจะ เป็นคนลืมง่าย หรือจะพูดให้ถูก คือ คนที่ไม่ค่อยจะใส่ใจอะไรซะมากกว่า อืม แต่ พอ มาเป็น ช่วงนี้ พอรู้สึกจำอะไรได้บ้าง มันรู้สึก หนักๆหัวอยู่เหมือนกัน ไม่เคยเป็น แต่จะพยายาม ( แต่ใจอะ อยากให้ถึง ปลายยเดือนอีกที จะได้ มีตังเพิ่ม โฮะๆๆๆๆ ) บล็อก วันนี้ อัพแบบ งงๆ นิดๆ ไม่ว่ากันนะ ตอนแรกกะ จะ เอา Vol.23 ไว้จนหลัง 14 ค่อย อัพ แหละ แต่ ไม่ไหว หลังจากนี้ คงไม่ได้เข้าเน็ทพักใหญ่ เลยมาบอกกล่าวไว้ก่อน แล้วไง หลัง วันที่ 20 เจอกัน ok? ในใจตอนนี้ มีเรื่องให้ตัดสินใจ อยู่ ระหว่าง ความรับผิดชอบใน ฐานะ พี่คน ที่ต้องยึดติดกับคำว่าให้อภัย และสละให้ และข้อผูกมัดกับ คำพูดที่เคยให้ไว้กับพ่อ กับ ความอิสระ ในการตัดสินใจและการดัดนิสัยน้องให้เป็น คน ซะที ซึ่ง 2 อย่างนี้ ไม่มีทางเลือกพร้อมกันได้ มานั่ง มองตัวเองในกระจกแล้วถามตัวเองว่า " เฮ้ย เป็นมึงจะเลือกทางไหน? " ตอนนี้ ผมยังตอบตัวเองไม่ได้ แต่ ขอเวลา ซักพักผมคงจะ เลือกได้ แน่นอน การปลูกฝัง นิสัย คน 1 คน หาก พ่อ แม่ เริ่มปลูกฝัง คนที่ เป็นพี่ ว่า ต้อง รับผิดชอบ ดูแล น้องนะ หากพ่อแม่ไม่อยู่ มันจะ เป็นบาปให้กับเด็กคนนั้น มากเกินไปหรือเปล่า ? เพราะ เมื่อเด็ก คนนั้น โตขึ้น เขา ต้อง อดทนกับสภาวะการ บางอย่าง ที่ สมอง สั่งการตลอดว่า "เฮ้ๆ นาย นายอ่ะ สั่งน้องได้ สอนน้องได้นะ แต่นาย จะทิ้งมันไม่ได้ นายจะทิ้งมันได้ เมื่อ มันเอาตัวรอดได้เท่านั้น" อึดอัด ระบายไม่ออก จะระบายไงดีละ .... ช่างมันเหอะ บางอย่าง ต้องคิดเองทำเอง ผม คิดเสมอว่า การให้อภัย คือ ทางออกที่ดีที่สุดในชีวิตผม ไม่มีใคร ใตนโลก นี้ ที่มันทำผิด จน กลับตัวไม่ได้หรอก อยู่ที่ตัว มันนะหละ ว่าจะกลับตัวได้ เมื่อไหร่ เท่านั้นเอง ตอนนี้ อยากให้ เวลา หมุนไป ข้างหน้าอีกซัก 3 ปี อย่างน้อย ถึงตอนนั้น ผมอยากรู้ว่า ผมจะมี อะไรๆ พร้อมพอสำหรับการออกเดินทางของผมเองแล้วรึยัง ? ตอนนี้ ไม่อยากรับผิดชอบอะไรแล้ว อยาก ออกเดินทางจริงๆแล้วสิ "รู้สึกเหมือนมีปีกแต่ บินไม่ได้เลยอ่ะ เพราะ มี โซ่ พันปีกเอาไว้" ฮ้า~~~ ทั้งหมดที่พูดมา สงสัย จะเป็นเพราะ ผมเหนื่อยเกินไป เพราะ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาทำงานยังไม่ได้มีวันหยุดเลย จากเมื่อก่อน ผมจะชอบ อยู่คนเดียวใน ที่เงียบๆ แต่ช่วงนี้ รู้สึก เหมือนกับ ว่า ความสงบ ของผมจริงๆ ตอนนี้ ไม่ได้อยู่ที่การกลับบ้าน ( ห้อง ) เพื่ออยู่พักผ่อน คนเดียวเงียบๆแล้ว แต่ ความสงบของผม ตอนนี้กลายเป็นการ เดินทาง ไปที่ ชุมชน มีคนเยอะๆ แล้วก้ นั่งเงียบๆ บ้าง มองดูผู้คน บ้าง เอาอะไรออกมาอ่าน มาเขียนเองบ้าง มันจะเป็นความสงบอีกรูปแบบ หนึ่ง นะ ที่ ผมรู้สึกได้เลย ว่าตอนนี้ เราอยู่กับตัวเอง จริงๆ <img src="http://photos4.flickr.com/4157684_53fa896191_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos4.flickr.com/4157683_8ec987e012_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เรื่อยเปื่อยมากมายยย <br /> <br />บล็อกวันนี้ ไม่ไหวเลย มันออก แนว เพ้อเจ้อมากไปหน่อย โอเค ไงก็ เอาน่า ตัวเราเหมือนกันนี้หน่า ผมจะมี ด้านที่ งงๆ อย่างงี้เยอะหน่อย ไม่ต้องตกใจไปนะ เป็น พวกไม่ นิ่งเท่าไหร่ แล้วไง ไว้ พบกัน เมื่อ ผม ปฏิบัติหน้าที่หลักเสร็จนะ โกๆ บาย ไม่นานๆ แค่วันที่ 20เอง ^^ </span> <br /><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> <br /></span></p><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เอ้ายิ้มหน่อยจะถ่ายรูปให้ ^^ <br /></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอสวะ Error เล็กน้อยถึงปานกลาง</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110774353448265283?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1107364633673128562005-02-02T23:23:00.000+07:002005-02-03T00:17:13.673+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong><span style="font-size:130%;">LOVE </span> <br /></strong><img src="http://photos4.flickr.com/4154019_4c349ac387_m.jpg" /> <br /> <br /><span style="font-size:85%;">ใกล้ถึงแล้วววววว เทศกาล ตรุษจีน ที่แสนโปรดปราน ของใครหลายๆคน .......... แต่ ไม่ใช่ผม เพราะ ผมไม่เคยได้ ซองอั่งเปาเลย TT_TT ไม่ชอบ เทศกาลนี้ ข้ามไป หิหิ ไป ดู ที่เทศกาล วาเลนไทม์ กันเลยดีกว่า เพราะ เป็นเทศกาล แสนโปรด ของผม ชอบมากมาย เพราะ ผมเกิดเดือนนี้ เลย มักคิดเสมอ ว่า น่าจะเกิดมันซะ 14 กุมภา เลย ฮ่าๆๆๆๆๆ ชอบๆๆๆ <br /> <br />มาว่ากันถึง ความรัก ความรัก ใน ชีวิตผม มีมากมายหลากหลาย พอสมควร ( พอเหมาะกะ เวลาที่ช่วงชีวิต พอจะหาประสบการณ์ได้ ) บวกกับ ได้แรงใจจากการไปอ่านบล็อกพี่ปิ๊ก ( sea_silk ) ที่ จะเน้น ทางด้านภาษา ที่สื่อออกมาให้เห็นภาพได้ เด่นชัดมากว่า ความรัก ของพี่เค้าคืออะไร ผมก้ เลย อยากมา แสดง ภูมิอันน้อยนิด ที่ผมมีอยู่เหมือนกัน ว่าความรัก ในความคิดผม ที่ รู้จักมีอะไรบ้าง มา ว่ากันเลยดีก่า ^^ ~ <br /> <br /><strong>รัก</strong> มัก จะ โยง กับ คำว่า ชอบ, เป็นห่วง, คิดถึง, หึงหวง และ ใคร่ ซึ่ง ทั้งหมดที่ผมพอจะนึกออก มันจะ แยก ความรัก ทั้งหมด ออกได้หลายหลายมาก <br /> <br />รักเค้าข้างเดียว : รักแบบ เด็ก ๆ แบบ แอบรักเค้าข้างเดียว ... อันนี้ ไม่ต้องอธิบายมาก เคยเป็นกันทั้งนั้น หรือ ใครจะเถียง !!! ....... ฮ่าๆๆๆ ไม่มี อิอิ ความรักแบบนี้ เป็นความรัก ที่หลงไหลแบบ " แม่งเอ้ย ชอบวะ คนนี้ ไมมันน่ารัก ดูดีมีเสน่ห์ อย่างงี้น้า เฮ้อ มองแล้ว หัวใจเบิกบานนน แค่นี้ก็ พอแล้ววว " รักแบบ นี้ จะมีบทสรุปต่างๆกันไป ตามแต่ ความสามารถ ของคนผู้นั้น ^^ คือ อาจจบลงที่ ไอคนที่แอบชอบ ก็ แบบ " กูขอเก็บความรักนี้ไว้ในใจไปจนตาย " กับแบบ " นาย เรา เอ่อ เรา ..... ระ ระ เรา ชอบ นาย !! " แบบนี้ จะได้ ลงเอยที่การคบกันเป็นแฟน ( แต่ จะจบ สรุปสุดท้ายแบบไหนไม่ทราบจริงๆ แต่จากประสบการณ์ รักแรก ปิ๋วครับ ^^ ) ; อันนี้ คิดว่า น่าจะอยู่ในหมวด ชอบ มากกว่านะ</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รักแบบเปิดเผย : อันนี้ จะเป็น ความรัก ในหมู่วัยรุ่นที่ แบบโตขึ้นมาหน่อย คือ อาจจะเป็น ม.ปลาย ไม่ว่าจะด้วย ความกล้า ของตนเอง หรือ อาจเป็นเพราะ เพื่อนยุ ( ส่วนมากเป็นเพราะอันหลัง ^o^ ) จะ เป็นความรักที่ เต็มไปด้วย กลิ่น อาย หอมหวาน ไปโรงเรียนแต่ละวัน ด้วยความสุขขี สุดๆ เป็นระยะ เริ่มแรก ของ มนุษย์ ที่รู้จักว่า การสัมผัส ร่างกาย ของ เพศตรงข้ามเป็นเช่นไร จะเป็ต ช่วงของความรักที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น รักประเภทนี้ จึงถือว่าเปราะบางมาก เพราะ มันเป็นการเปิด ทางไปสู่การรู้จักรักแท้เท่านั้น ; อันนี้ หลง</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รักแบบ " นายเป็นของเรา " : เป็น ความรักที่ จะบอกว่าเป็นการแสดง ความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของซึ่งกันและกัน เคยเป็นกันไหม ๆ เคยเป็นกันทั้งนั้นละ " หึง " สาเหตุของ คำนี้ ไม่ได้มากจาก คำว่ารักมาก เรารักนายมาก จริงๆนะ แต่ เป็นเพราะ คนๆนั้น ยึดติดกับคำว่า รัก รัก <strong>สะกดจิต </strong>ตัวเองว่า กรี๊ดดดดด กูรักมากมาย เลยนะคนนี้อ่ะ รักแบบ ขาดมันไปกูตายแน่ๆ รักแบบนี้ อยากบอกว่าไม่ดี เพราะ จะทำให้คนที่ <strong>ถูก </strong>รัก มากเกินไป เบื่อหน่าย และ คนที่ <strong>รัก</strong> ก็ จะเหนื่อยมากๆ กับการตามล่า เพื่อค้นหาว่า ตอนนี้ เขา หรือเธอคนนั้นอยู่ไหน ทำอะไร กับใคร ที่ไหน อย่างไร ? ผมเคยเป็น ขอบอกว่าเหนื่อยใจมากๆ ... แล้ว ความรัก แบบนี้ก็ ต้อง จบลง ซักวันนึง .... ; อันนี้หึงหวง ( ไม่ต้องบอกก็รู้ =_=' อ้อ ข้อนี้ อาจจะเป็นผลสืบเนื่อง ต่อมาจาก ความรัก ที่ คาบเกี่ยว อยู่ระหว่าง ความรักและใคร่ด้วยนะครับ เพราะ เมื่อได้สมในรักแล้ว บางคนมักจะคิดว่า คนๆนั้น เป็นสมบัติของตัว ควร อย่า ให้ ความใคร่ บดบัง ความรัก จริงๆที่พวกคุณ มีต่อกันจน มันกลายเป็น ความหึงหวงไปซะละ )</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รักแบบคิดถึง ห่วงใย : ความรักที่ประเสริฐ ความรักแบบ นี้ ยาก ที่ จะให้ คน 2 คน ที่ไม่รู้จักกัน มารักกันแบบนี้ได้ แต่ก็ เป็นไปได้ ซึ่ง <strong>เพื่อน</strong> บางคนอาจจะบอก ว่า คิดถึงและห่วงใยคุณนะ แต่ เพื่อน ก็ จะมี ขอบเขต ของเขาอยู่ ซึ่ง ไม่ สามารถแสดงออกมาได้เต็มที่ถึงจุดสุด เช่น ( พูดเอง เริ่มงง ต้องยกตัวอย่างประกอบ ) คุณ มีเพื่อนอยู่คน คบกันมานานมาก ร่วมเล่น ร่วมเที่ยว ร่วมกิน ร่วมเรียน มาด้วยกันตลอด แล้ววันหนึ่ง คุณ มีปัญหา ที่ ใหญ่มากๆ แบบ " กูแก้คนเดียวไม่ได้ กูไม่ไหวแล้ว อ่อนแอเหลือเกิน ทำไมโลกมันถึงโหดร้ายแบบนี้ .. " เพื่อนคนนี้ แน่นนอนละ เขาต้องยื่นมือมาช่วยแน่ แต่ เขาจะทราบ ถึงแก่นแท้ของปัญหาในใจอันนี้ของคุณได้หรือ ไม่ หรือแม้ว่าเขารู้ เขาแก้ให้คุณได้ไหม ถ้าปัญหานี้ มันไม่ใช่ เรื่อง ของคุณกับ สิ่งของ หากแต่เป็น เรื่องของคุณ กับ คนๆหนึ่ง ซึ่ง มีความคิด มีจิตใจเช่นกัน มันเป็นปัญหา ทางจิตวิทยา ที่ <strong>เพื่อน </strong>เป็น คำที่มีขอบเขตอยู่อย่างๆนี้ๆเอง ( เริ่มไปไกล แถมมั่วอีกต่างหาก กลับมาๆ ) อยากจะพูด ถึงว่า ความรักที่ มี 2 คำนี้ จริงๆแล้ว มีอยู่ใน คำว่าเพื่อนนี้ละครับ เพื่อนในที่นี้ รวม ทั้ง พ่อแม่ พี่น้อง ญาติสนิท และเพื่อน คนรู้จักทุกคนเลยนะครับ ความรักแบบนี้ หาได้ไม่ยาก แต่เอามาใช้ได้ ไม่เต็ม 100 แน่นอนครับ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ตันเลย ตัน .... ไม่น่า พูดถึงเรื่อง ความรักไปโยงกับเรื่อง เพื่อนเลยนะครับ เพราะ มันจะขัดกัน ลบได้ม่ะ .... ไม่ได้ๆ เพราะ มันจะไม่สดนะสิ เฮ้อ แย่จังเอาน่ะ ไม่เป็นไร แค่อยากบอกถึง ว่า ความรัก ของคุณในตอนนี้ มีไหม แล้วเป้นแบบไหนละ ? สามารถเล่า และ พูดถึงได้เต็ม 100 ไหมว่ามัน ดีแล้ว เยี่ยมแล้ว ไม่มีทุกข์ ในรักนั้นเลย .... คงไม่มี ... ไม่งั้นเค้าคงไม่บอกที่ไหนมีรัก ที่นั้นมีทุกข์... </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">..........</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ผมที่ไม่ เคยเชื่อในเรื่องรักอีกแล้ว ตอนนี้ เลยไม่ได้รักใคร สุดมานานมากแล้ว แต่ตอนนี้ ผม รู้สึก อบอุ่น กับ ความรัก ที่ ไม่สามารถรักได้ เข้าใจไหม ? งงดิ งง ( เหมือนจะเจ็บ แต่ไม่เจ็บนะ เพราะ ผมไม่ได้มีความรู้สึกอยากเป็นเจ้าของ ไม่รู้สึกอยากชนะ นี่ละมันเลยทำให้ความรักครั้งนี้อบอุ่น ) ไม่เป็นไร ปล่อยผมเหอะ ผมในตอนนี้ ขออยู่กับ ความรู้สึก แค่นี้ พอ ไม่อยากก้าวข้ามเส้นนี้ไป เพราะ ความรู้สึกกับใครสักคน ที่ ไม่มีทั้งความใคร่ และไม่มีเรื่องความต้องการเป็น เจ้าของนั้น มัน ช่าง สบาย ใจยิ่งนัก มันเต็มไปด้วยความอบอุ่น อ่อนโยน ...</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เออ ที่ผมอยาก เขียนจริงๆ หนะ นึกได้แล้ว ว่าจะพูดอะไร ก็ พูดซะเลยแล้วกัน ผมลืมง่าย คือ จิตใจคนเรา มันเหมือนกระบองเพชรไงครับ ที่หาก วันไหน ได้ ลมได้น้ำ ได้แดด ดีๆ หน่อยมัน จะ อิ่มเอม สดชื่น เหมือนกับ จะผลิดอก ออกมาให้ได้ ยลมันซะเด๋วนั้นเลย แต่หากวันไหน ไม่มีอะไร มา ช่วยกระตุ้น ต้นกระบองเพชรต้นนี้เลย มันก็ไม่ แสดง ความเปล่งปลั่งออกมา หากขาดมากๆ ก็ อาจจะ ผอมซีดดดด แคระแกรน เหี่ยวห้อยหัวตก <strong>แต่</strong> ยังไง มันก้ ไม่มีวันตาย ขอแค่ ต้นกระบองเพชรของคุณ เข้มแข็งเข้าไว้ สักวัน ได้น้ำ ได้แดด ได้ ลมดีๆเมื่อไหร่ มันก็ จะกลับมาสดใสได้อีก ครั้ง </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ขอให้วันนั้น จงมาถึงคุณ สุขสันวันวาเลนไทม์ครับ ^^</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอซาว่า ต้นกระบอง ที่กำลังรับแสงแดดอบอุ่นอยู่</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110736463367312856?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1107024691905444492005-01-30T01:34:00.000+07:002005-01-30T10:11:23.786+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เช้าวันเสาร์ ต้องตื่นแต่เช้า ไปทำงาน ง่วงอย่างแรงงงงง แบบ แหกขี้ตามาว่างั้น ซึ่งปกติ ทุกวันก็ ต้อง ตื่นเช้าอยู่แล้ว มันเริ่มล้าไง แต่เอาน่า เพื่อเงิน ทำได้ทุกอย่าง กิจวัตรในการไปทำทุกเช้านี่ คือ พอถึงที่ทำงาน สายๆ ลงไปกินกาแฟที่ ร้านข้าวหลังตึก บริหาร ของ ม.ราม ผมจะมีที่ประจำอยู่ <br /> <br />แต่วันนี้ !!!~ มี อีเวร มานั่งแย่งที่ ข้าเจ้า !!!! <br /> <br />เซ็ง ว้อยยยยยยย เฮ้ย ขอนั่งได้ไหมฮ่ะพี่ ตรงนี้ ผมโคตรจะชอบนั่งเลยอ่ะ แบบ อ้ากกกกกก มันจ้องหน้าอ่ะ มันจ้องหน้า >,<</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พอจ้องหน้าผมเสร็จ มัน หันกลับไป แล้ว มันปีนขึ้นโต๊ะ แล้วมันนอนเลยครับ โอ้ววววว แม่งงงงง เซ็ง ยกกำลัง 12 หาร x2+4x กำลัง 8 เฮ้ออออ ( ช่วงนี้อ่านคณิตม.ปลาย เอาไปสอบอีกที ) แค้นมาก แค้นมันมากๆ ถึงมากที่สุด อย่างงี้ต้องประ จานนนนนนนนน</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>แชะๆๆ </strong>ถ่ายรูปมันๆ นี่แหนะ ( เนื่องจาก ผมใช้มือถือ ที่มีกล้องด้านข้างถ่าย มันเลย ไม่รู้ตัวฮ่าๆๆๆ เสร็จโจรๆ ) มันยังไม่รู้สึกตัวครับ มันนอน ไม่มีใครสนใจมันเลย ผมก็ นั่งมองคนรอบๆ เค้าก็ มองมันกันนะ แล้วก็ยิ้มๆ หัวเราะ เออ นะ มันนอน ที่กินข้าวเลยนะคู้ณณณณณ แงงง ซักพัก มีนกกระจอกฝูงนึง บนลงมาเลยครับท่าน โห ขนาด นกบินลงมากันเป็นฝูง มันยังไม่กระดิกตัวเลยอ่ะ เฮ้ยยย !! ตายยังเนี้ยยย หมดความพยายาม เนื่องจาก การขอที่นั่ง ที่กินข้าว ในรามนั่น ไม่มีใครเค้าทำกัน TT แต่ป๋ม อยากนั่งตรงนั้นนี่หน่า </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันนี้ เลย รู้สึกว่า เสียง ขมวดปม ในสมอง ผม มันเริ่ม ทำงานแล้ว รู้สึกได้เลยว่า ตั้งแต่กลับไปอ่านหนังสือ เตรียมตัวสอบ เนี้ย มันทำให้ สมอง ที่ห่างหายจากการอ่านหนังสือ ไปพักใหญ่มากกกกกกกกกกกกกก กลับมา ทำงานแล้ว ดีใจมากๆ ( ดีใจที่ยัง มีความคิดแบบนี้เหลืออยู่ ) </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เอาละ ตั้งแต่ ช่วงนี้ไป เราจะมา สร้างอะไรที่มัน ขมวดปม ใน สมองตัวเองเยอะๆดีก่า ฮ่าๆๆๆๆๆ วันนี้ออกแนวเพ้อเจ้อ หน่อย ไม่ว่ากัน นะ ไอ้ ไอ หิหิหิหิหิหิหิ นอนละ ..... คร่อกกกกกกกกก </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><img height="375" alt="image0324" src="http://photos3.flickr.com/3972099_9a094329ee.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">จะถ่ายนก แต่แสงดันโอเวอร์ >,< เซ็งเลย ติด มา 2 ตัวเองฮ่าๆ <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><img height="375" alt="image0323" src="http://photos4.flickr.com/3972098_d0dca7b942.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี่ไง ผู้ร้าย ตัวจริง ฮ่าๆๆๆๆๆ</span> <br /><span style="font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ไอซาว่า ไอ.</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110702469190544449?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1106931934482822352005-01-28T23:33:00.000+07:002005-01-29T00:05:34.483+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันศุกร์ ออก เดินทาง ดูผู้คน ตามถนน ตอนกลางคืนฮ่ะ โก!!! <br />ออกไป พักผ่อนจากการทำงานหนักมาบ้าง ไปเดินเล่น MBK วันนี้ หน้า MBK~ บรรยากาศ จะคล้ายกับหน้ารามไปแล้วฮ่าๆ เพราะ จะมี พวก หนุ่มๆ สาวๆ นักศึกษา มานั่งขางของ handmade มั่ง สั่งมาขาย มั่ง ตามแต่ ถนัด ที่ มีเด็ด ตอนนี้เลย คือ ไอตุ๊กตา วูดู อ่ะครับ เคยเห็นม่ะ ?? เสียดาย ไม่ได้ถ่ายมา ว่าจะซื้อ แต่ไม่ได้ ซื้อ เสียดายตังค์ ฮ่าๆ <br /> <br /><img height="375" alt="image0318" src="http://photos3.flickr.com/3912152_55d67de692.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">กลาย เป็นตลาดนัดไปแระ ฮ่าๆ <br /> <br /><img height="375" alt="image0318" src="http://photos2.flickr.com/3912153_31f77ab28d_m.jpg" width="500" /> <br /> <br /><img height="375" alt="image0318" src="http://photos2.flickr.com/3912154_55d67de692_m.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รถบนท้องถนน กะ รถที่โคด จาติด เฮ้อออ นั่งรถวันศุกร์นี่มันเหนื่อยแล้วก้ ทรมานจริงจริ้งงงงงงง <br /> <br /> <img style="WIDTH: 513px; HEIGHT: 375px" height="375" alt="image0318" src="http://photos3.flickr.com/3912155_e7041faa5b_m.jpg" width="500" /> <br /> <br /><img style="WIDTH: 289px; HEIGHT: 375px" height="375" alt="image0318" src="http://photos3.flickr.com/3912156_115b5da023_m.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ป้ายรถเมล์ล กะ คนที่ต้องรอ กันนนน กับ รถ ที่มากันแสนจะช้า มาทีก้ คนเต็มมมมมมมมซ้า เฮ้ออออออ ไม่อยากเดินทางวันศุกร์เลย แย่จริงๆ <br /> <br />ไงๆ เด่ววันหลัง พอ ไปดูวัด สวยๆแล้วกัน ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยเข้าวัด แต่จะไปถ่ายหน้าวัดๆนึงมาให้ดูกัน ^^ มันสวยจริงๆน้า</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">วันนี้นอนก่อน เหนื่อยมากมายยยย T_T</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110693193448282235?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1106468211211416702005-01-23T15:00:00.000+07:002005-01-23T19:57:05.053+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อิอิ ฮ่าๆ โฮะๆ ขอบคุณทุกคนที่ได้ ให้ ความคิดเห็นดีๆ กันมามากมายนะครับ ^^ วันนี้ คิดซะว่า นะ ก็แค่นั้น ไม่ยากเกินไปหรอกเนอะ <br />วันนี้ เลย ว่างๆแล้ว ไม่คิดมาก เอากล้องมือถือเสี่ยวๆ เก็บภาพ ตามใจต่อ <br /> <br /><img height="375" alt="image0274" src="http://photos3.flickr.com/3685197_c130fb1232.jpg" width="500" /> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">หน้าจอคอมที่ทำงาน ผมว่า ปกติแล้ว ถ้าใช้ กล้องถ่ายภาพพวก จอคอม จอทีวีอะไรพวกเนี้ย มัน จะ มี แถบดำๆ คาดบนภาพในจอที่เราถ่ายใช่ไหมครับ ใครรู้บ้างเอ้ย? ว่าเป็นเพราะอะไร ทำไม มือถือ กระจอกๆ ของผมถึงถ่ายแล้วไม่มี บอกหน่อยดินะ อยากรู้</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พอได้ถ่ายภาพนี้แล้วชอบ เพราะ ตอนอยู่ในมือถือมันจะเล็กมากกก พอเอาขึ้น Display แล้วจะดูดี มีมาตรฐาน ไม่ เสี่ยว เห็นขอบอะไรแบบนี้หรอกนะ ^^ เลย คิดได้ว่า เออ มีภาพอยากได้จาก คอม เราไม่ต้องไปนั่ง capture ภาพใน โปรแกรมก้ได้นี่หว่า (ประมาณว่า ขี้เกียจอย่างรุนแรง) <br /> <br /><img height="375" alt="image0297" src="http://photos2.flickr.com/3685198_5a947e6a61.jpg" width="500" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เรื่องนี้ๆ "โฮ่ง โฮ่ง ฮับ" ดูแล้ว ชอบมากๆ ชอบอย่างแรง ถึงเนื้อหาจะไม่เร้าใจ ก็เหอะ ยิ่งตอนแรกๆ พวกลูกหมา พากันเดินไปเดินมา ยิ่งน่ารักสุดๆ ใหญ่เลย</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ดูแล้วได้อารมณ์ไหนไหมครับ "แง้วๆ แง้วววววว ........ เมื่อไหร่จะกลับน้า (รอใครซักคน น่าจะเป็นคนเอาของกินมาให้ด้วยนะ หุหุ)"</span> <br /> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><img height="375" alt="image0276" src="http://photos2.flickr.com/3685199_45b3818955.jpg" width="500" /></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แล้วก็นั่งว่างๆ โหลด มิวสิค ของ L'arc มาดู ชอบเพลงนี้สุดๆ ชื่อเพลง จำไม่ได้ (ไฟล์อยู่บ้าน ตอนนี้พิมที่ทำงานฮ่ะ) แต่เนื้อเพลงประมาณว่า ลืมอะไรไปหรือปล่าว ลืม ความรู้สึก บางอย่างไปไหม ? ถ้าใช่ แล้ว นึกขึ้นได้แล้ว ก็ รีบกลับไปทำซะ ไม่ต้องให้ใครมาบอกแกหรอกนะ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">จบก่อนดีก่าวันนี้ เนอะๆ มีความสุขแล้ววันนี้</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ล้า ลา ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</span> <br /> <br /></span><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110646821121141670?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1106332175321620282005-01-22T01:00:00.000+07:002005-01-22T01:29:35.320+07:00<strong><span style="font-family:courier new;">First Love ( Utada Hikaru )</span></strong> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/3615789_944787df5c.jpg" /> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;">เพลงนี้ เป็นเพลง ที่ชอบมากๆ เพราะ 1. เสียงร้องของ Utada Hikaru ที่ ลากได้โดนใจสุดๆ และ 2. เพลงนี้ใช้ประกอบละคร ญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาประมาณ อาจารย์สาว ที่มาหลงรักลูกศิษย์หนุ่มสุดหล่อ แล้วก็ ต้องทนกับ กฏ ประเพณี วัฒนธรรมต่างๆ เพื่ออยู่ด้วยกัน ( เคยได้ยินกันมาบ้างใช่ไหมครับ ที่ว่า ละครเรื่องนี้เกือบได้เข้ามาฉายในไทย แต่ กบว. เห็นว่าเนื้อหาไม่เหมาะสม เลยไม่ยอมให้เอาเข้ามา อดดูกันไปตามละเบียบ ** แต่ผมดูมาแล้ว ตอนไปทำงานที่นู้น ^^ ) </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">ด้วย ว่า 2 ข้อ ง่ายๆแค่นี้เอง ทำให้ผม ชอบเพลงนี้มาก ถึงกับ หัดร้องมานาน มาก ( แม้เสียงจะไปไม่ถึง ฮิคารุ ก็เถอะ ) จนร้องได้ ก็ เลยกลายเป้นเพลงประจำตัว ตอน ทำงานที่นู้นไป </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">เรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า คือ ที่อยากจะพูดวันนี้ คือเรื่อง ของ ข้อคิดที่ได้จากละคร ที่เอาเพลงนี้ไปประกอบ ( จำชื่อละครไม่ได้ โทษนะครับ ) มันคือ เรื่อง ของ การที่เราต้องอดทน กับ แรงกดดัน จากทุกๆทางรอบตัวเรา ซึ่งมันเป็นเหมือนกับ หลายๆคนในตอนนี้ รวมทั้งผมด้วย ที่ประสบกับปัญหา ที่ไม่ใช่ ปัญหา การรักแบบ แหกม่านประเพณีเหมือนในละคร นะครับ เป้นคนละ อย่างกัน แต่ผลที่ได้เหมือนกัน คือ ต้องทนกับ ขี้ปาก ของชาวบ้าน หรือแม้แต่คนรอบข้าง ข้างบ้าน ข้างตัว สีข้าง ใต้รักแร้ อะไร ทำนองนี้ เป็นต้น ... </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><strong>คุณ</strong> !!! เคย เป็นอาการนี้ไหมครับ ถ้าเคยเป็น คุณ สามารถ ผ่านไปได้อย่างไร ช่วยบอกหน่อยสินะครับ</span> <br /><span style="font-family:courier new;">ของผม ผม ต้องอดทน ฝืนยิ้ม ให้กับคนที่เรามีปัญหาอยู่ด้วย แล้วต้องเจอหน้ากันทุกวัน ทั้งๆที่เค้าทำเรื่องเอาไว้กับเรา แบบ เต็มไปด้วยแรงกดดัน โดยที่ผมไม่สามารถแสดงอาการใดๆออกได้เลย อึดอัดสุดๆ แต่เอาน่า ผมคิดว่าซักวัน ผมจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ หมายถึงง่ายๆ ผมใช้เวลา ในการ ผ่านเรื่องพวกนี้ไปนั่นเอง หาก พวกคุณๆ ที่หลงเข้ามาแล้วอ่านถึงตรงนี้ ช่วย ออก Idea เจ๋งๆกันนิดนะครับ เผื่อ ผมจะเอาไปแนะนำ คนอื่นๆ ที่กำลัง ประสบกับปัญหาพวกนี้เมหือนผมอยู่นะเอง </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><strong><span style="font-family:courier new;">Thank you so much.</span></strong> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110633217532162028?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1106035840456559932005-01-18T14:44:00.001+07:002005-01-18T15:10:40.456+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>1 .. 2 .. 3 !!!</strong> <br /> <br /><img height="300" alt="sky2" src="http://photos2.flickr.com/3494153_da144c22a3.jpg" width="400" /> <br /><span style="font-size:85%;">อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แอบ ยืมรูปน้องรัก มาดัดแปลง แล้ว กลายเป็นภาพ negative ที่สวยงามมั่กๆ ( สำหรับผม ) ไปเลย หุหุ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ตอนนี้ แม้ว่า บ้านเมืองเราจะ มีแต่ข่าว คนตายเป็นเบือ ติดๆกัน (ลองไล่ดูไหม ตั้งแต่ ทซึนามิ , ไฟไหม้ตึก , ระเบิดร้านอาหารภาคใต้ ฝีมือโจร , รถไฟฟ้าใต้ดินชนกัน ) มันก็ ทำให้ดูเหมือนว่า เฮ้ย อะไรวะ ทำไม บ้านเมืองเรามันมีแต่เรื่องอะไรแบบนี้เนี้ย ขึ้นปีใหม่ทั้งที ปีไก่อีกต่างหาก อะไร มันจะดุขนาดนี้ หรือปีไก่ ปีนี้มัน จะ เป็นไก่ชน แง้ว ไม่ไหวๆ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">จริงๆ ไม่อยากเขียน เรื่องอะไรพวกนี้หรอกนะครับ เพราะ หัวผม ไม่ตรงกับ อะไรพวกนี้ ไม่ค่อย สามารถเขียน หรือคิดอะไร ที่เป็นทางสร้างสรรค์ด้านนี้ได้เท่าใดนัก .... งง มั้ยๆ เขียนไป งงไป สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ ขอตั้งสติก่อนๆ ... ....................................</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ประมาณว่า วันนี้ อยาก อัพบล็อคเกี่ยวกับเพลง ที่ มันมีเนื้อหา เกี่ยวกับ การแอบรัก การผิดหวัง อกหัก รักคุด สะดุดด ตกบันได เฉไฉไปเรื่อยๆ จับไม่ได้ไม่ยอมรับ ถึง จับได้จั๋งหนับ ก็ แถไปเรื่อยๆ ฮ่าๆ มั่วอีกแล้ว กลับมาก่อนๆ. ....</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เคยบ้างไหม ที่สมองมันงงๆ สับสนคิดอะไรไม่ออก นั่งทำงานอยู่แต่ก็ ไม่สามารถทำได้ คิดอะไรไม่ออกมันตื้อ ไปซะอย่างงั้น คิดนู้นคิดนี่ จับนู้นจับนี่ ผ่านไป ผ่านไป ..... เวลาก็ ผ่านไป ยังทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง ตอนนี้ อยาก จับมือตัวเองไว้แน่นๆ กอดตัวเอง เอาไว้ให้มั่น กอดไว้ กอดเอาไว้ หนาว มันไม่ได้หนาวนอกกาย แต่มันหนาวในใจ ลึกๆ ลึกๆในใจ ตอนนี้ ส่งใจให้เพื่อน 2 คน คนนึง กำลังจะบินไป เรียนต่อ นิวซีแลนด์ ดีใจด้วยนะ ดีใจ แต่ทำไมละ ในขณะเดียวกัน ใจมันก็ เหงา เมื่อ ได้รู้ว่า จะไม่เจอนายอีก ตั้ง 1 ปี คิดถึงนาย เราจะคิดถึงนาย ... เพื่อนอีกคน ไม่สบาย ป่วยเป็นประจำ เป็นห่วงนะ เป็นห่วง อยากให้รู้ว่า ยังรัก นายเสมอ หายไวๆ ดูแลตัวเองมั้ง ทำงาน 7 วันนะ มันไม่มีอะไรดีหรอกนะ ทำเท่าที่ทำได้ อย่าให้มันมากไปนัก ไม่อยากด่า ไม่อยากว่า ให้เสียใจ แต่ ช่วยหน่อย ช่วยหน่อยได้ไหม ทำตัวให้ดี ให้ สมกับที่เป็นห่วงนิดนึง .. เท่านั้นละ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">งง ตอนนี้ งง นักศึกษา มากมายมากันเต็มราม มายืนรอ ต่อแถวเป็นแนวยาว เพื่อ ลงทะเบียน ลงเรียนเข้าศึกษา น่าสงสาร และเห็นใจเป็นหนักหนา 2 วันนี้ มีแต่เรื่องให้ปวดหัว ปัญหาใหญ่ ที่ใหญ่สุด มันมีอยู่ บอกใครไม่ได้ เก้บไว้คนเดียว ปวดหัวตุ๊บๆ พูดกับตัวเอง ไม่เป้นไร ไม่เป็นไร เด๋ว เสียงนี้มันก็ จะหายไปเอง ให้เวลา ให้เวลา... มัน มันจะหายไปเอง </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ขณะนี้ 15.05 วันที่ 18/01/48 เหลือพลังใจอยู่ ยังเหลือพลังใจอยุ่ นั่งฟังเพลง จากคลื่นสุดโปรด 95.5 Virginz Hits เอาอีกแล้ว มันเปิดเพลงรักอีกแล้ว เฮ้อ ~~~ ไมมันเหนื่อยงี้น้า ~~</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">............... พอเหอะเนอะ วันนี้ ขอเขียนแบบเบลอๆซักวันละกัน เอาแค่นี้พอ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">....</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">...... ตุ๊บๆ ตุ๊บๆ.....</span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">ตุ๊บๆมันอยู่ในหัว</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110603584045655993?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1105866003685098282005-01-16T15:47:00.000+07:002005-01-16T16:00:03.686+07:00<span style="font-family:courier new;">ท้องฟ้า หน้าหนาว ที่ มัน มาแสนจะช้า มากมาย เลยอ่ะปีนี้ <span style="font-size:180%;"><strong>หนาววววววว</strong></span> <br /><img height="333" alt="2717764_90f84a4256" src="http://photos2.flickr.com/3417068_fd16ecb270.jpg" width="500" /> <br /> <br />ลม ( จีน = ฟง , ญี่ปุ่น = คาเซะ ) ที่มาแรงสุดๆ ช่วงนี้ มันไม่ได้มาปล่าว มันมาพร้อมกับ ความหนาวสุดๆ ทำเอา คนกรุงเทพ ที่แพ้ อากาศหนาว ตัวสั่นกันเป็นแถวววววว คนในภาค อื่นๆและ จังหวัดอื่นๆก็ คงจะหนาวเหมือนกัน แบบ ว่า" เย็นลงจน น่าเป็นไข้ " มีคนเขาพูดว่างี้ให้ฟังเลยละ ^^ <br /> <br />หน้าหนาว ใครต้องอยู่ ในห้องคนเดียวมั้ง สวมเสื้อ 3 ตัว จากปกติ ไม่ใส่เสื้อเวลาอยู่ห้อง นั่งมอง ไปตรงระเบียง ดู คนเดินไปมา แก้เบื่อ ประกอบกับ ว่างมาก เฮ้อออ หน้าหนาวมาเร็ว จังเหงาอีกแล้วดิ พอดีเหลือบไป บนฟ้า เห็นพระจันทร์ ด้วย สวยดี แต่ กล้อง มือถือผมคงถ่ายได้ไม่เวิร์ค เลย ต้องไป เอารูป จันทร์ที่มันดูเหงาๆ จากที่อื่นมา รูปนี้ได้จาก เวบ Flickr ที่ผมไป ฝากรูปไว้ประจำหละครับ พอดีมีคนอัพขึ้นมา เลยขอยืมซะเลย สวยมากเลยนะครับ ( ผมคิดว่างั้นนะ ) ได้อารมณ์เหงา โดนใจจริงๆ <br /> <br />ไม่มีไรฮ่ะ วันนี้แค่อยากบอกว่า อากาศเปลี่ยน ระลอกใหญ่อีกแล้ว ( ไม่แน่ใจว่ามันเกี่ยวอะไรกะ ที่ ภูเขาน้ำแข็งยักษ์ ที่แอนตาร์กติก ชนกันรึเปล่านะครับ ) ระวังสุขภาพกันด้วย ( เตือนตัวเองไปด้วยในตัว ) ฮ้า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ แง้วๆ อัพบล็อกเสร็จ ขอนอนพักซักหน่อยดีกว่า เหนื่อยอีกแล้วววววว วันนี้ >< .........ฟรี้.......... <img height="288" alt="Cam000065" src="http://photos2.flickr.com/3417067_b3a3e47d7a.jpg" width="352" /> <br /> <br />...... <br /> <br /> <br /><span style="font-size:78%;">........................เฮ้ออออออ</span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110586600368509828?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1105730481570845452005-01-15T02:04:00.000+07:002005-01-15T02:21:21.570+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong><span style="font-size:130%;">ป้อมพระสุเมรุ</span></strong> <span style="font-size:85%;">สถานที่นั่งพักใจอีกที่ของผมในกรุงเทพ <br /><img src="http://photos2.flickr.com/3359442_eed2f5b211_m.jpg" /> <br /> <br />แบบว่า เมื่อวันก่อน ประมาณ ศุกร์ ที่ 6 มั้ง ครับ ไปเดินเล่นที่ป้อมพระสุเมรุมา แถวถนน พระอาทิตย์ เค้ามีงานกัน อ่ะครับ เป็นงาน รวมน้ำใจ ช่วยภัยภาคใต้ มีเวทีและการแสดงมากเลยละครับ ก็ยืนดูทางเวทีพักนึงนะครับ ที่เวที มีการแสดงพวกละครใบ้ ( ที่กวนมาก มันจะแบบว่า พยายาม ชวนให้คนดูร่วมมือด้วยอ่ะครับ แต่เค้าไม่ค่อยทำตาม มันก้เลยกวนๆเหอๆ ) การเต้นประกอบดนตรี แล้วผมก็ไม่ได้ดูต่อ เพราะมันไม่น่าสนใจ เลยหันไปมอง อีกฝั่งดีกว่า เป้น สนามหญ้าครับ มืดๆ ไม่มีไฟส่อง แต่จะมี คนต่างประเทศ นั่งกัน สลอนเพื่อดูการแสดง ของ คนที่ กล้าแสดงออกต่างๆ ก็ มีพวกเด็ก แร็พอ่ะครับ มาเต้น กัน ดูดีมาก เพราะ ท่าเต้น ของพวกเค้ามันจะแสดง ถึงความแข็งแกร่งของร่างกาย <br /> <br />การ หมุนตัวบนพื้นหญ้า โดยใช้ ใหล่เป็นแกน นั่น สุดยอดมากๆ ทำให้คน 24 อย่างผม อยากเต้นตามไปด้วยเลยละ ^^ แต่นั่งดูเฉยๆ ดีก่า เพราะ มี อีกพวกนึงที่ น่าสนกว่า เป็น คนต่างประเทศครับ <br /> <br />จะมีอยู่ประมาณ 5 คน พลัดกันออกมา เล่น เครื่องควง ( เรียกไม่ถูกอ่ะครับ เป็นพวกอุปกรณ์ ในการแสดง ควงไฟอ่ะครับ ) จะมี ฝรั่ง ใส่หมวกคนนึง เล่น พลอง 2 ชิ้น นิ้วจะพริ้วมาก สุดยอดๆ ควง โยน ควงโยน ปั้ก โดน ขา รู้เลย ว่าเจ็บ แต่เก็บไว้น่า สงสาร </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">คนต่อไป เป็น ผู้ชาย หุ่นผอม ออกมาเล่น สายลูกบอล เล่นเก่งมาก มีการเต้นประกอบด้วย ( เค้าจะเต้นให้เข้ากับ จังหวะ ของเพลง ที่พวกเด็กแร็พเปิดกัน เท่ห์ สุดๆ ) แล้วก้ มีผู้หญิงอีก คนออกมาเล่นอุปกรณ์ ชนิดเดียวกัน ^^ นั่งดู เพลินเลย</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">การแสดงเหล่านี้ มันจะ สวยงามมาก ถ้าหาก ที่ปลาย อุปกรณ์ ทุกชิ้น จุดไฟด้วย ... แต่ วันนั้นเค้าซ้อมกันเลยไม่ได้จุด แต่ ผมมอง จากจุดที่ผม นั่งอยู่ มันจะเห็น ร่างพวกเค้าเป็นเงา ดำๆ โดยมี ป้อมพระสุเมรุ เป็น แบ็คกราวน์ สวยที่สุด ทำให้ตอนนี้ อยาก ไปเล่น อะไรพวกนี้อีกแล้วสิ ว่างๆ นั่ง ควง เชือกบอลอยูบ้านมั่งดีก่า ^^</span> <br /> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">การแสดงไม่มีขีดจำกัด ระหว่างเชื้อชาติจริงนะ ^^</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110573048157084545?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1105200673964282842005-01-08T22:54:00.000+07:002005-01-08T23:11:13.963+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">รูป ตกหล่น จากกล้อง เพื่อนกี้ผมเองครับ ^^ <br /> <br />คัดมาแล้วๆ ที่เหลือเปง วิว ที่มันไม่ค่อยสวยกะรูปพวกผมอ่ะ คิดว่า คงไม่มีคนอยากชมนักอิอิ เอารูปวิวไปดูกานซะ <br /><img src="http://photos1.flickr.com/3101584_84c65c4291_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/3101585_0523d9e3c0_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/3101593_e1a61aeb2f_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/3101594_3b6aff266a_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/3101787_d8bf773800_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/3101788_adc5a4baba_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/3101789_f0c7e3c064_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/3101794_86b23c3990_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/3101795_963d793f4e_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/3101796_55751a97db_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/3102001_9a0b24c693_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/3102002_9e65fa27b8_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/3102003_e5fc7d1f75_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">บรรดา พวกพี่ ๆ ( จากซ้าย ) พี่สุน พี่หนุ่ม กี้ พี่อ้วน ไอ ครับผม ที่พี่เค้าแยกกัลบก่อนในวันที่ 7 ธันวาคมครับ <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/3102007_4ee2088128_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/3102008_6be6af2a84_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">กวาง ที่เข้ามาหาของกินในคืน วันที่ 7 ( การอาศัยอยู่บนภู วันที่ 3 ของพวกผมครับ ) มันขอบคุณเป็นด้วยนะ แต่กลัวเขามันจะขวิดเหมือนกันฮ่าๆ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เห็นกวางตัวนี้แล้วนึกถึง พวกฝูงหมาใน บน๓เลยอ่ะครับ ที่จะออกมาเห่าหอนกัน ตอนหลัง 4 ทุ่มทุกๆคืน เสียงของมันจะฟังดูตลก มาก แบบ ฮ่งๆ ฮู้วๆ อะ ฮู้วววววว หิ หิ หิ หิ หิ เอ๊งงงง เป็นต้น ฟังทุกคืนเลย มันตลกมากเลยอ่ะครับ ^^ <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/3101587_4239d9022d_m.jpg" /> <br />รูปนี้ จาก กล้องมือถือผมเองฮ่ะ นี้คือ ดอกกุหลาบ พันปี บนภูกระดึงครับผม สวยไหมๆ ^^ ~ ตอนดูในกล้องไม่คิดว่ามันจะออกมาสวยเลยนะครับเนี่ย ^^ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:78%;">กี่โมงแล้วเคอะ ? .... อยากได้ไหม ? ( โฆษณาไร ตลกชิบเป๋ง ^^ )</span> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110520067396428284?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1104977010502643782005-01-06T08:22:00.000+07:002005-01-06T09:03:30.503+07:00<img src="http://photos1.flickr.com/2754439_4db0a75874_m.jpg" /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">เป็นภาพของผานกเค้า ที่ถ่ายจากฝั่งร้านเจ๊คิมครับ</span> <br /> <br />มาต่อกันให้มันจบๆ ดีกว่าเนอะ เรื่อง ไปทัวร์ ของ ข้าเจ้า ^^ <br /> <br />จาก Vol ที่แล้ว ข้าเจ้า นอนหลับเพราะ ความเหนื่อย พร้อมผ้าห่มหนังกลับ ( ผ้า ห่มที่ มันมีขุยๆ เป็นสีเทาๆอ่ะครับ ) โดยหารู้ไม่ว่า การนอน บนภู ด้วยผ้าห่มแค่ผืนเดียวนั้น มันทรมานขนาดไหน ตอนที่หลับไปก็สบายดีนะ แต่ พอ ตก ดึกมากๆ มันจะเย็น แบบสุดขั้ว เท้าและมือของท่านจะเย็น เย็นจนนอนไม่หลับเอาเลยทีเดียว ไอครั้น จะลุกขึ้นมา หาเช่า ผ้าห่มเพิ่ม ร้านรวงเค้าก็ ปิดกันไปตั้งแต่ 3 ทุ่มแล้ว Sadly สุดๆ ต้องทนนอนอยู่เช่นนั้น จนเช้า .................. <br /> <br />ประมาณ ตี 4 กว่า บักกี้ เพื่อน love ก็ เดินทาง ออกไปดูพระอาทิตย์ขึ้น โดยมันได้ปลุกผมแล้ว แต่ ไอ สังขาร ขา ทั้ง 2 ข้างผม มันบอกว่า " โอ้ยยยยย ม่ะไหวๆ ขยับไม่ได้ ขอพักก่อนอีกหน่อยนะ " ............. ซะงั้น เออ ๆ ตามใจขาวะ " กี้ไปดูก่อนเลย เด๋ว กลับมาค่อยว่ากัน " แล้วเช้านั้นผมก็ หลับ ต่อ จน 7 โมงกว่าๆ . <br /> <br />เอ้าตื่นดีกว่า ฮ้าววววววววววว โอ้วววว ตื่นมาตอนนั้นกี้ยังไม่กลับมาเลยอ่ะ แต่เจอพวกพี่ๆ เค้าแล้วละ เตรียมตัวไปหามื้อเช้า ยัดลงพุงกัน ก่อนเดินทางโหด <br />พี่สุน ยังคงอยู่ในชุดฮิบฮิบตามเดิม เช่นเดียวกะพี่ หนุ่มและพี่อ้วน ผมเลย เห็นแล้วเพิ่งนึกได้ว่า เฮ้ย กุก็ยังไม่ได้อาบน้ำนี่หว่า บรื้อส์ แต่ไม่ไหวๆ หนาวขนาดนี้ ขอล้างหน้าก่อนแล้วกัน ... ผมเพิ่งรู้ว่าคิดผิดที่จะมาล้างหน้า ตอนเช้าอย่างนี้ มันจะมีความรู้สึกเหมือนเอา น้ำจาก กระติดน้ำที่แช่ด้วยน้ำแข็งยักษ์ มาลาดใส่หน้า ทั้งหน้าและมือ จะชา เหมือน คนไม่ได้กินผักผลไม้ ( ไม่เกี่ยวนะ ล้อเล่นๆ ) เย็นสุดๆๆ ตื่นเลย คราวนี้ พอกลับมาที่ เต๊นท์ กี้ก็กลับมาพอ ดี เลย คุยกันกับพวกพี่เค้าเลยว่าวันนี้เอาไง ผมไม่ได้ คุยด้วย แต่ก็พอรู้คร่าวๆ ว่าวันนี้ ขา กู เหนื่อยอีกแล้ววว >,< ก่อนไปก็ไปเดินหา Target และ ข้าว ยัดลง ท้องกันก่อนเลย วันนี้ มีเหตุการณ์พิเศษ คือ เป็นวันจันทร์ที่ 6 เป็น วันสุดท้ายของการพักที่นี่ ของพวกที่มาเที่ยว เฉพาะ Golden Week อย่างงี้ เลยมีคนลง ภู เยอะมากกกกกกกก ทำให้ สลัม เมื่อคืน เริ่มทยอยหดหายไป และร้านลวงเริ่ม ลดกระหน่ำ Summer Sell กัน " ทางนี้ ค่า ข้าว 35 บาท ตักเอง เลยค่า เยอะเท่าไหร่ก็ ด้ายยยย " หงะ ป้า ล้อมุขนี้เลยเหรอ ซึ่งปกติ 35 บาทเนี้ย จะได้ ข้าว 1 ราดกับ 2 อย่าง ซึ่ง การทำการค้าแบบนี้ พวก ผม ซึ่งอยู่ต่อ กัน อีก 2 วันชอบมาก ( แต่ป้าแกลดวันนี้วันเดียวนะครับ อีกวัน ร้านปิด ไม่รู้รีบลงเขาหรือ เพราะ เจ๊งไปเลยปิดร้าน ฮ่าๆ ) ..</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/2754438_a400c61514_m.jpg" /> <br /><span style="font-size:78%;">ลักษณะ เต๊นท์ พวกผม ที่หันหน้า 3 เต๊นท์ เข้าชนกัน ที่นอน อยู่ก็มีกี้ พี่หนุ่ม และนั่งอยู่ เป็นเงาดำๆนั่น พี่สุนครับผม ถ่ายตอน ชุมชน เริ่มสลายตัวแล้วนะครับเนี่ย</span> <br /> <br />เวลาประมาณ 9 โมงเช้าครับ พวกผมเริ่มออกเดินทางกัน เราเดิน ขึ้นไป ทางทิศเหนือ ของ ภูก่อน เพื่อ เข้าชมน้ำตกทั้งหลายแหล่บนนั้นละครับผม ซึ่ง ถ่ายรูปไว้พอ สมควร แต่ที่เอามาลงนี้ เป็น ของกล้องในมือถือผม เท่านั้นนะครับ ส่วนกล้องของกี้จะเอาลงมาให้ ทีหลังฮ่ะ <br />น้ำตกที่เราผ่านไปก็ มี น้ำตกวังกวาง จะเป็น คล้ายๆ ชะง่อนผา มีน้ำหยดเหมือนฉี่แมวไหลอยู่ฮ่ะ ( หน้านี่มันไม่มีน้ำ.... ) แล้วก้ น้ำตกพบใหม่ น้ำตกโผนพบ น้ำตกเพ็ญพบ ( ชื่อคน พบ แต่ละคน เหอๆ ) น้ำตกถ้ำใหญ่ ( อันนี้ สวยงามมาก เพราะจะมีต้นเมเปิ้ล ต้นเบ้อเร่อ เลย สวยสุดๆ พื้นจะแดงๆ เหมือนปูด้วยใบเมเปิ้ลไงงั้น ) <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2754444_2fd2a291ec_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2754443_7d19545471_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2754535_0ac57ca14a_m.jpg" /> <br /> <br />แล้ว พอหลุดจากน้ำตกเราก็ เดินมารธอน กันต่อละครับ เป็นระยะทางอีก กว่า 8 กิโล เพื่อเดินทางไปยัง ผาหล่มสัก ซึ่งเป็นจุดที่เค้า ไว้ชมพระอาทิตย์ตกกัน พวก ผม กะเวลากัน เหมือน พอดี แต่ จริงๆ อ่ะ เดินกันแทบตาย เดินไปถึง ผาหล่มสัก แบบ เดินมั่งนั่งมั้ง ไม่รีบไม่เหนื่อยครับสบายดี พอถึงจะพบกับฝูงชนเช่นเคย เยอะมาก นั่งรอพระอาทิตย์ตก มือถือ ผมยังคงถูกใช้แรงงานอย่างต่อเนื่องฮ่ะ อิอิ กล้องไอกี้มันจะกินถ่านมาก เลย ได้รูปมาจำกัด แล้วก้ ยังไม่ได้เอามาด้วย ยังไง วันนี้ ดู รูปจาก มือถือไปก่อนแล้วกันเน้อ เล็กหน่อย ^^ <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/2754440_13af7ee15f_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2754538_ff41886d79_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/2754541_e29db5cc68_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/2754539_72f5368729_m.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">และ แล้ว การเดินทาง วันที่ 2 ก็ จบลง ด้วยการ เดิน เร็ว กลับ ที่พัก เพราะ ต้องรีบเดินให้เร็ว มันจะมืดมาก น่ากลัวอ่ะ บรื้อส์ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ยังไง ถึงแม้ วันที่ 2 นี้ พวกผม จะไม่ได้ เดิน ไปดูพระอาทิตย์ตก ร่วมกะพวกพี่สุน ( เพราะ พวกพี่เค้ากลับที่พักกันก่อน เพราะ มีพี่หนุ่มขาเจ็บ กะพี่อ้วน ขี้เกียจเดิน เค้าเลยต้องไปกะเพื่อนเค้า ) แต่ ไง ตอนกลาง คืนพวกผม ก้ ยังได้ ไป เดินร่อน เหล่ ญ ลูกสาวร้านขายข้าวแกงทั้งหลายด้วยกันอยู่ดี อิอิ พร้อมกับ เช่าผ้าห่มเพิ่มเป็น 3 ผืน 1ผืนรองนอน 2 ผืนห่ม อ้า อุ่นนนนนจังงงงงงงง หลับฝันดีนะครับ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;">อามิจะกลับญี่ปุ่นแล้วนะคะ >,<~~</span> </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110497701050264378?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1104572664212527452005-01-01T16:13:00.000+07:002005-01-01T16:47:27.173+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ภาพที่ สัญญาไว้นะครับ เริ่มจาก น้ำหนาวนะครับ ยังไว้อาลัยต่อเนื่อง เอาภาพมาลงให้เฉยๆเน้ออ ^^ ฉลองปีใหม่ สุขสันต์ทั่วหน้าจ้ะ <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2753657_04e9da0ac7_m.jpg" /> <br />ไปแค่ 2 คนนี่ละครับ หนาวมาก แต่ใส่เสื้อกัน บางงงง ซะ <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2753655_09913bcd90_m.jpg" /> <br />ซอกแม่น้ำที่แห้งซะ... ใส่เสื้อหนาวลงไปซะไอกี้ <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/2753658_b10b5ee062_m.jpg" /> <br />ซอกแม่น้ำกะ อากาศเย็นๆ <br /> <br /><img src="http://photos2.flickr.com/2753656_40d0315965_m.jpg" /> <br />ถ่ายจากยอดภูครับ <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/2753654_2922704d28_m.jpg" /> <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2753659_15314ac3c3_m.jpg" /> <br />ป่าสนครับ <br /> <br /><img src="http://photos3.flickr.com/2754183_5eeeff9279_m.jpg" /> <br />ในดงป่าครับ นี่วนรอบนอกนะครับผม ไม่ค่อยมีคนเดินเท่าไหร่ เลยดู วังเวงนิดๆ <br /> <br /><img src="http://photos1.flickr.com/2754179_57f3d980e1_m.jpg" /> <br /> <br />นี่เลยๆ ขี้ช้าง ครับ ขี้ช้าง เป็นหลักฐานว่า น้ำหนาวก็ มี ช้าง เดินผ่านนะครับ หมายถึง มีช้างอาศัยอยู่เป็นปกติเลยละครับ ทริปหน้ายังไง จะหาโอกาสไป เดิน ป่าในน้ำหนาวให้ได้ครับผม <br /> <br /> <br />ช่วงนี้รีบอักภาพลงให้ดูนะครับ Vol. หน้า เด๋วเอาภาพ ตอนออก จากน้ำหนาวไป ภูกระดึงมาให้ดูนะครับผม ^^ ตอนนี้ ไปหลับ ฉลองปีใหม่ก่อน หุหุ โชคดี สุขสันต์ปีใหม่กันทุกคนครับผม <br /> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110457266421252745?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1104157718337626042004-12-27T21:21:00.000+07:002004-12-27T22:03:42.453+07:00<span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:180%;"><strong>มารร้ายจอมโหด</strong> <br /> <br /><img style="WIDTH: 357px; HEIGHT: 168px" height="206" src="http://www.komchadluek.com/news/2004/12-27/images/-53931.jpg" width="273" /></span></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:180%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">พักเรื่องตะลอนของผมไว้ก่อน มาพูดถึงข่าวร้อนๆที่ โหดร้ายกันก่อน <br /> <br />ไม่ทราบจะพูดอะไร ได้แต่แสดงความเสียใจและ ขอไว้อาลัยแด่ญาติผู้เสียชีวิต และ ผู้ที่ สูญเสีย ทุกๆอย่าง <br />และ คุณ พุ่ม <br /> <br /><img style="WIDTH: 203px; HEIGHT: 168px" height="206" src="http://www.komchadluek.com/news/2004/12-27/images/-53934.jpg" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">ขอให้ มีความสุขอยู่ ณ อีกที่หนึ่งด้วยเถิดนะครับ </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:130%;"><strong>เสียใจด้วยจริงๆกับผู้เกี่ยวข้องทุกคนครับ</strong></span> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><p><strong><span style="font-family:Courier New;font-size:130%;"></span></strong></p><p><strong><span style="font-family:Courier New;font-size:130%;"></span></strong></p><p><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ไอ คนที่ ได้ฟังข่าวตอนแรก แล้วไม่ได้คิดอะไรครับ</span></p> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110415771833762604?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1103783386544748692004-12-23T13:19:00.000+07:002004-12-23T13:29:46.546+07:00<strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">โอ้วๆ มันเหนื่อยยยยย</span></strong> <br /><strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></strong> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">นี่ คือ เสียงร้องของ ของผู้ชายที่ไม่ค่อยได้ออก กำลังกายเอาซะเลยตลอดระยะเวลา 2 ปีที่เริ่มทำงานมา เพราะ ฉนั้นขอเตือนว่า ก่อนจะไปไหนที่ต้องมีการเดินทางโดยใช้ร่างกายมากๆ ขอให้มีการเตรียมร่างกายกันให้พร้อมด้วยนะครับ</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">( ต่อ ) หลังจาก เจอ นาย ตัวอ้วน ที่ ถามผมว่าจะไป ภูกระดึงเหมือนกันแล้ว ผมก็ไม่ได้สนใจ นั่งพักกะไอกี้เพื่อ รอ รถ2แถวที่จะพาผมไปภูอยุ่ซักพัก ใจก็มองนาฬิกาแล้วละครับ ว่า อืมๆ จะบ่าย2แระ วันนี้นอนพักที่ตีนภูก็ดีเว้ย อืมๆ แล้วพอนั่งนึกได้ซักพัก รถ2 แถว สปีดี้ ( ชื่อนี้ตั้งให้ด้วยใจจริงครับ )ก็วิ่งมาจอด หน้าร้านเจ๊กิม " เอี๊ยดดดดดดดด " ฝุ่นตลบครับท่าน ......</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ผม ก็มองไป ที่ประตูรถ เห็น ลุงคนขับ (แก่มาก อายุซัก 60 ได้ครับ) เดินลงมาถาม ว่า " ไอหนู จะขึ้นภูวันนี้เลยรึเปล่า? " </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">โอ้ว เจ้าจอร์ช ผมยังมีโอกาสอีกเหรอลุง รีบตอบกลับไปทันทีเลยครับ " ไปครับไป " ( ทั้ง 3 ตัวเลยละที่รอๆกันอยู่ ) " 3 คนลุงขอ 100 นึงนะ เด๋ว ซิ่งไปให้เลย " เอาวะ อารมณ์นั้น อยากขึ้นภูวันนี้แล้วอ่ะ จะได้ ไม่เสียเวลา ( ทั้งๆ ที่มันเพิ่งเป็นการเดินทางวันแรกของพวกผมอยู่เลยนะนั้น ) พอขึ้นมาบนรถ ก็เพิ่งนึกได้ ว่า เออ ไออ้วนคนนี้มันไปกะเราด้วยนี่หว่า แล้วมันจะเดินไหวเหรอวะเนี้ย ??</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">บรื้นนนนนนน ฟ้าสวววววววววววววววว เฟี้ยววววววววววววววววววววววววววว</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ลุงแกเหยียบหมดไมล์ เลยครับ สมชื่อ 2แถวสปีดี้ที่ผมตั้งให้เลยละ เพราะตอนนั้นมันเหลืออีก 5 นาที จะบ่าย 2 แล้วอ่ะ ผมก็ นั่งลุ้นกันไปดิครับ ระหว่างนั้นก็ เลยได้คุยกับ ตาอ้วนคนนี้ได้ความว่า เพิ่งมาจากกรุงเทพ พอดีดเพื่อนไปเที่ยวกัน แต่เพื่อนขึ้นภูไปก่อนแล้วตัวเองเลยตามมาทีหลังคนเดียว เหอๆ แล้วก้ ตกลงกันว่า งั้นเราขึ้นภูพร้อมกันเอาซะเลย </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">พอถึง แล้วเราก็ ไปจ่ายตังค่าขึ้นแล้วก็ รีบเลยอ่ะครับ เดิหน้าขึ้นภูทันที โก โก !!!</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"><strong>ชัน มันชันมาก โอยยย โอยยยยยย</strong></span> <br /><strong><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span></strong> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">นี่คือเสียงร้อง ของผมเองครับ คนที่บ่นก่อนคนแรกเลยก็ผมนี่ละคัรบ เพราะ ไออาการปวดหลัง เมื่อตอนเดินที่น้ำหนาว เมื่อเช้า มันออกอาการอีกแล้วแง้วๆ เดินไป ปวดหลังไป เซ็งที่สุดเลยอ่ะครับระยะทางการเดิน ขึ้น ซำแรก ( ระยะจุดพัก ของทางเดินขึ้นภูกระดึง เค้าเรียกเป็น <strong>ซำ </strong>และ <strong>ปาง</strong> ) คือ <strong>ปางกกข่า </strong>ซึ่ง คนจะไม่ค่อยได้มองป้ายนี่ กันเท่าไหร่ครับ แต่จะเหมารวมว่า ชั้น แรกทั้งหมดคือ <strong>ซำแฮก </strong>เพราะมันเหนื่อย แฮกๆๆ มากจริงๆ กับระยะทาง 1000 เมตร บอกได้คำเดียวว่า ชัน ชันสุดๆ เฮ้ยไมทางขึ้นมันชันอย่างนี้วะ เดินไป ๆ แล้วป่วยๆอาการบาดเจ็บ มันมากขึ้น ไอรองเท้าบัดซบของผม ก็ ดันยัดไม่เข้าอีก ( ผมเดินเหยีบส้นมาตลอด 1 ปีที่ใส่มันเลยอ่ะ ) เดินแล้วก็ ไม่ถนัดเลยต้องถอดรองเท้าเดิน ใครเดินผ่านไปก็ มองเหอ แล้วก็ ให้กำลังใจ แบบกวนๆ " อีกนิดเดียวน้อง อีก 10 กิโลเอง " ......... </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">Sadly ที่สุด เจ็บใจตรงที่ผม เดิน ช้ากว่าไออ้วนคนนั้นอ่ะ เออ ลืมบอกไป ตาอ้วนเนี้ย ชื่ออ้วนนะครับ เป็นดีเจอยู่ผับแถวทองหล่อ แล้วก็ เม้าท์ กะกี้เรื่องที่เที่ยว ตลอด การเดินซำแรก โดยมีผมเดินรั้งท้ายตลอด ฮ่าๆเจ็บใจวะ โอยยยย ปวดเอวววว</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">จากการเดินขึ้นซำแรกมาได้ ผมก็ มาถึง ไอซำแฮกบัดซบนี่ได้จนได้นั่งพักครับท่านนั่งพักยาวววววว เอวก็ เจ็บ งงือออ ไม่ใช่ผมคนเดียวครับ เพื่อนร่วมชะตากรรมของผม กี้ ก็ ถึงกะ บ่นเหนื่อย ขนาดมันฟิตๆเล่นแบตทุกวันนะนี่ ตาอ้วน เริ่มออกอาการ ตามประสาคนอ้วนแล้วครับ เหอๆ เอาวะ ไม่มีกุคนเดียวที่เหนื่อยแล้วเว้ยยย เท่าเทียม ๆ &^^</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">พอหลังจาก ผ่าน ซำแฮกมาได้ ซำต่อๆไป ยังเป็นทางชันเหมือนเดิมครับแต่ไม่มาก ทำให้ผมไม่ต้องเดินโน้มตัวแล้ว ผมเดินไปๆ จนอาการ ปวดหลังมันหายไป ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ครับ เหมือนอาการมันอยู่ตัว ไม่เจ็บหลังอีกเลย แล้วก็ เริ่มเดินได้เร็วขึ้นจน เดินทัน 2 คนที่เป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่ ไม่ค่อยจะรอกุเล้ยยยยยย อิอิ เอาวะ ตอนนี้คนที่ออก อารการ มากกว่าผม คือ พี่อ้วนครับ เริ่มเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด กี้ก็เริ่มช้าลง แต่ มันยังคงแข็งแรงและเดินเร็วกว่าพวกผมอยู่ดีอ่ะคัรบ ^^ สุดยอดจริงๆ ชมเชยๆ เราเดินผ่าน <strong>ซำบอน ซำกกกอก ซำกอซาง </strong>ไปได้แล้ว ผมก็ ออกอาการอีกแล้วครับ กล้ามเนื้อ ข้อพับขาซ้ายผม เหมือนจะฉีกมั้งครับ ไม่แน่ใจ โอ้ยยยยยย แม่งเอ้ยยยยยยย เจ็บชิบเป๋ง ผมโคตร ของความเจ็บเลยคราวนี้ กี้ก็ถามเลย " เฮ้ยเป็นไรป่าววะ ? ไหวป่าวมึง " " จวยเอ้ยยแม่ง ซวยชิบเลยวะ หายจากหลังกะเอว มาปวด ขาแทน โอ้ยยยย " ตาอ้วน ก็ บ่นอุบแบบคนหมดแรงเหมอืนกันว่า " พี่ก็ ตะคริวกิน ต้นขาแล้ววะไอน้อง " ( หมายเหตุไว้ก่อนเลยนะครับ พวกผมนี่เดินแบบรีบกันมากเลยครับ เพราะกลัวว่ามันจะขึ้นถึงยอดภูไม่ทัน ฟ้ามืด )เรามาได้ เพิ่ง จะ 2260 เมตรจากตีนภูเองครับ แต่มันเหมือนไกลมาก ผมไม่ได้เตรียมใจมาเดินขนาดนี้เลยนะครับเนี้ย เตรียมใจมาลุยเหมือนกัน แต่อันนี้ เดินที่คาดไว้จริงๆ </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">เราก็ ยังคงเดินต่อไปครับ มีจุดแวะพักเป็นช่วงๆ เดินแบบ คนหมดแรงกันทั้ง 3 คน ตลอดทาง ก็ ยังได้รับแรงใจเหมือนเดิม " อีกไกลน้อง ลงเขาตอนนี้ยังทันนะ " ( จวยไหมครับ พี่ๆ ) ตลอดทางจะเห็นคนเดินลงมาตลอดและได้ยินการทักทายกัน ทำให้ผมเดินได้เรื่อยๆ และ ไปแบบ เริ่มอยู่ตัวแล้ว แต่ยังเจ็บขาเหมือนเดิม แม้กี้จะบ่นว่า กุเริ่มเมื่อยแล้ววะ ( เอาะเหรอ เมือ่ยเหรอ เป็นไงวะ ไม่รู้จัก รุ้แต่ว่ากุเจ็บโคตรๆ TT__TT ) นอกจากคนเดินลงมาแล้ว ผมก็ยังเห็นลูกหาบ ที่เดิน ขึ้นลง ภู ตลอดไม่ขาดสายเยอะมาก เยอะมากจริงๆ จน ผมสังเกตุเห็นเลยนะครับ ว่า เค้าจะมีการ แกว่งแขนที่เป็นจังหวะแปลกๆ แบบ แกว่งสม่ำเสมอ เท่าๆกันตลอดอ่ะครับ ผมก็ งง ลองเลียนแบบมั้งก็ ยังเหนื่อยอยู่ดี จนรู้ว่าที่จริงแล้วนะ เค้า แกว่งเพื่อกำหนดลมหายใจครับ เพื่อให้การเดินไม่เหนื่อย แล้วไอการแบก ของ หนักหลาย 10 กิโล เดินขึ้นลงเขาเนี่ย มันมีทริกคือ ไม่ต้องรีบ ไปเรื่อยๆ อย่าเหนื่อยเป็นพอ เออ ดีเว้ย พวกผมเลยลองเดิน สเตป ลุงมั้ง เออ ดีวะ ไม่เหนื่อยแล้วเยี่ยมๆ .0..... ซักพักอาการเจ็บข้อพับ ก็หายไป ได้ไงไม่รู้ เหลือ แค่ปวดนิดๆเท่านั้นเอง .. ( เจ็บจนชิน ประมาณนั้น )</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">เราเดินผ่าน พร่านพรานแป ซำกกหว้า ปางกกไผ่ และ มาถึงซำแคร่ ซึ่งเป็นจุดสุดท้ายก่อน ขึ้น ไปที่ยอดภู จาก ซำแคร่ ไปยอดภูมีระยะทางทั้งหมด 1120 เมตร เป็นทางชัน มาก ที่สุด มากกว่า ปากกกข่า ที่ผมเดินกันกระอักเลือดในตอนแรกซะอีก .... ผม3 คน มองแล้วอึ้งแดก ไม่คิดว่าจะต้องมาเจออะไรที่มันโหดร้ายขนาดนี้ ตอนนั้น พระอาทิตย์ใกล้ตกแล้ว เป็นเวลา 17 นาฬิกา กว่าๆ ผมไม่แน่ใจ นั้งพักตรงนี้กันประมาณ 5 นาทีได้ เรียกแรงเฮือกสุดท้าย สภาพร่างกาย ตอนนี้ กี้ ฟิตสุด ผม รองมา พี่อ้วน ใกล้ตายแล้ว แล้วนอกจากพวกผม ก็ มี พวกลูกหาบ อีกเกือบ 10 คน พักเอาแรง เฮือกสุดท้ายเหมือนพวกผม นั่งกันเต็ม เค้าก็ คงรอพวกผมละครับ พวกผมเริ่ม คุยกะพวกพี่ ลูกหาบเค้าแล้วละ เพราะ ยังไงต้องอาศัย เค้า นำลายเดินขึ้น ซำนี้แล้วละ เพราะ เหตุใดเด๋วเรามาชมกัน</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"><strong>ซำแคร่ </strong>นี้ เป็นทางเดินชันมาก อย่างที่บอก แล้วก็ไม่ได้เป็นทางเดินธรรมดา แต่มันจะเป็นหินก้อนใหญ่ๆ หลายๆก้อน วางเรียงราย ไปตามทางขึ้น ซึ่งผมสงสัย ว่า มันคอได้ไงวะ ไอ เขาลูกนี้ เอาเนอะดีจริงๆ เหนื่อยมั้ยเนี่ย กุเหนื่อยมั้ยยยยย อ้ากก พวกผม เดิน ขึ้นไป ด้วยสเตป เดิม ช้าๆ เอาให้ถึงก่อนละงานนี้ โดยมี พี่ลูกหาบคนนึงเดินนำ ลาย ที่เดินง่ายๆให้ สบายขึ้นมากทีเดียว ตลอด 1 กิโลนั้น เป็นทางขึ้นเขาล้วนๆ ต้องปีนหิน ยกขา สูงๆ ( อารมณ์ตอนนี้ ยกขาแล้วจะทรมานใจมาก ใครอยากรู้อารมณ์ไหนไปลองเอาเองเลยแนะนำๆ ) ที่น่าสงสารสุด ก็ คงไม่มีครเกินพี่ อ้วนแล้วละ เพราะ แกตัวใหญ่ เวลา เดินขึ้นเนินเขา มันจะถูกแรงโน้มถ่วงโลก ดึงเอาไว้ มากกว่าคนตัวเบาผอมๆ อย่างไอกี้ น่าสงสารที่สุด กี้แมทซ์ นี่ เดิน ลิ้วๆเลยครับ ตัวมันเล็ก อิจฉาจริงๆ ผมตัวออก ล่ำ ไปทางอวบแล้วละครับ ไม่ได้ออกกำลังกายเลยแต่มาอยู่ราม มีโอกาสเล่นกีฬาแล้วหิหิ 3 คนหอบกันไป เดินคุยกะ พวกพี่ลูกหาบไปพลาง ( ช่วงนี้ผมไม่เห็นคนเดิน ขึ้นหรือ ลงภูแล้วนะครับ เพราะใกล้ค่ำแล้ว แล้ว ก็ กลุ่มที่ขึ้นภูก็มีพวกผมนี่ละครับ กลุ่มสุดท้าย แหม วังเวง ดีจริงๆ ) </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">แล้วด่านสุดท้าย แสนโหดก็ออก มาอยู่หน้าพวกผมแล้วครับ <strong>บันไดเหล็กสวรรค์ 7 อัน </strong>ชื่อนี้ ตั้งประชดนะครับ บอกตามตรงผมเกลียดมันมาก มันเหมือนเอามาแกล้งกัน เพราะ เราเดินหมดแรงมาแล้วตลอดระยะทาง 5200 เมตร ก้าวขาไม่ขึ้นแล้ว พอมาเจอบันได บังคับแบบนี้ แทบอยากตาย >< แล้ว ตอน 17.50 พวกผมก็ ถึงยอด ภูจนได้ </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:180%;"><strong>เย้ !!!! สุดยอดเลยเว้ยยยยยยยย</strong></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">พวกผมไม่หยุดพักกันแล้วเพระรู้ว่าพักไปอ่ะ หมดแรงแน่ เลยเดินต่อ ให้ถึงค่ายเลย จาก ตรงยอดภู ไป ที่พัก ประมาณ 3500 เมตรครับผม อ๊อก กระอักเลือดดดีก่า ><</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">กว่าพวกผม จะเดินไป ถึงยอดภูก็มืด พอดี โอ้ววัน นี้ทั้งวัน เดินทั้งวัน มีความสุข แฮปปี้ ดีพร้อม จริงๆ ช่างเป็นวันเดินทาง วันแรกที่แสนคุ้มเอื้อก เจ็บ ขา ลูกพ่อ งือออออ สงสารขาตัวเองมาก กลับไป จะไหว้ เอ็งทั้งคู่เลย พาพ่อกลับบ้านให้ได้นะลูก</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">แล้ว พอไปถึงที่พัก พี่อ้วนก็ พาพวกผมไปรู้จักกะเพื่อนเค้าทั้ง 2 คน คือ พี่ สุน และพี่ หนุ่ม พี่สุน เป็น ดีเจเหมือนกันทำหัวเดทร็อค และแต่งตัวแบบ แร็พ แนวมาก ส่วนพี่หนุ่ม หน้าตี๋ ใส่แว่น ขาว กระเทยหลงกันทั้งภู ผม กะไอกี้ไม่รู้กางเต้นท์ที่ไหนเลยกางมัน ติดกัน 3 เต้นท์นี่ละวะ แล้ว การเดินทางวันแรกของผมก็ จบด้วยประการ ฉะนี้เอง อยากนอนนนนนน </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">พอกางเต้นท์เสร็จ กี้ มันก็ชวนเลย เฮ้ยไปแดกข้าวกันก่อนดิ ( กรรม กุอยากนอน แต่เอาวะ กินก่อนก็ได้ จะได้ไปเช้าผ้าห่มด้วย ) แล้วพวกผม กะแก๊งค์พี่สุน ( ใน 3 คน พี่สุนดูเด่นสุด เลยยกให้เป็นหัวหน้าซะ ) ก็ เดินหาจ้าวรับประทานยัดห่าซะ พวกพี่แก ก็ เดินหา Target ( เป็นศัพท์ ที่ผม ได้ยินพวกพี่เค้าพูดจนเอามาใช้เองแล้วอ่ะ ชอบมาก หมายถึงมองหา ญ แจ่มแล้ว เข้าไปจีบหิหิ ของโปรด ) งานนั้นเลย Target กะกันจาย ผมกะกี้ก็ ได้แต่เล็งเหมือนกัน แต่ไม่ยิง ยังไม่พร้อม จะตายห่าแล้ว ในกลุ่มพวกพี่เค้ามีคนที่ ขา สาหัสเหมือนผมก็คือ พี่หนุ่ม เจ็บเหมือนกันเลย ท่าทางไม่ได้ออกกำลังกายหมือนกัน ก็คนทำงานนี่เนอะอิอ ( ข้ออ้างๆ ) </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ได้ผ้าห่ม หนังกลับ ผืนละ 10 บาท ใส่เสื้อถักแขนยาว1 ตัว เสื้อ กันหนาว ตัดไหล่อีกตัว นอน เอาวะ คืนนี้คงอุ่น กี้มันไม่เช่าเพราะ มันมี เสื้อกันหนาว อย่างดีมาแล้ว แล้ว คืนนั้นก็หลับไป ลาก่อน วันอันยานานนนนนนนนนน และเหนื่อยสุดๆ คร่อกกกกกกกกกกกกกกกกกก</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ไอสวะ เจ็บขา ชิหายเลยโอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย นึกแล้วก็ยังเจ็บ TT</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110378338654474869?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1103249323955961492004-12-17T08:47:00.000+07:002004-12-18T19:53:25.263+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>สุดยอดแล้ว</strong> <br /> <br />นั้นก็ เป็น แค่คำที่ผมเอามาพูดได้ตอนนี้เท่านั้น และ ต้องขออภัยด้วย ที่มาเขียน เรื่องที่สัญญาไว้ล่าช้าอย่างนี้ นั้นเป็นเพราะ ผม ช่วง ที่ผ่านมา อยู่ใน ช่วง ย้ายงานครับผม ^^ เลยติดขัดนิดหน่อยเอาเป็นว่า เรามาเริ่มเรื่องที่สัญญากันไว้เลยแล้วกันนะครับ ( อ้อ อีกเรื่อง ขออภัยกะรูปด้วยนะครับ กล้องที่เอาไปถ่ายเป็นของเพื่อน ยังหาสาย DATA LINK ไม่เจอเลยอ่ะครับ เอารูปลงคอมไม่ได้แต่ล้างอัดมาแล้ว ไว้จะเอามาลงให้อีกทีนะครับผม ) <br /> <br />วันเสาร์ ที่ 4/12/47 เวลา 18.00 ผม ตัดสินใจได้แล้วว่า รอบนี้ ผม 2 คนจะไปไหน พวกผมจะไปน้ำหนาวกันครับ หิหิ อยาก หนาววววว แล้วผมก็ออก เดินทางจาก บริษัท ด้วยใจที่มุ่งมั่นเต็มเปี่ยมเลยละ ว่า " เอาวะ ยังไงเราก้ ต้องได้ ลุยกันละงานนี้ ฮ่าๆๆๆ " <br />แล้วผมกับเพื่อนก็ เดินทางไป ขึ้นรถ บขส. ที่หมอชิตใหม่ โดย ที่ รถเนี้ย ผมไม่ได้ขึ้นมานานมาก ส่วนเพื่อนผม อีกคนชื่อ <strong>กี้</strong> เป็น คนเดียวที่ผมยอมรับมันมาก ว่ามันลุยทุกงานจริงๆ <br />บรรยากาศ ใน หมอชิตใหม่ พอจะนึกภาพ กันออกไหมครับ ^^ คนเยอะ เยอะ เยอะมากกกกกกกกก ผมปกติ แล้วจะไม่ชอบที่คนเยอะๆแต่งานนี้ต้องยอม แออัดสุด ^^ แต่ก้ ได้อารมณ์ ของคนเตรียมพร้อมเดินทาง เลยไม่รู้สึกแย่เท่าไหร่ ^^ <br /> <br />รถ ของผม ที่ขึ้นนั้น คือ รถทัวร์ สาย กรุงเทพ - เพชรบูรณ์ ซึ่งออก เดินทางเวลา 5 ทุ่มกว่าๆ แล้วผม 2 คน ก้ รอจนถึงเวลานั้น ............. <br /> <br />เช้าวันที่ 5/12/47 เวลา 04.30 ผม ลง รถที่ หล่มสัก จ. เพชรบูรณ์ และด้วยความไม่เคยนี่แหละ ผมก็ ถามกันก่อนเลย ว่า " พี่ครับๆ เอ่อ แล้วพวกผม จะไป น้ำหนาวเนี่ย ผมจะไปไงต่ออ่ะครับพี่ ?" พี่เค้าก็ นิ่ง ซักครู่ แล้วก็ ชี้มือไปที่รถ ที่ผมเพิ่งลงมา ผมก็ เอ๋อแดก ซิครับท่าน ... หันไปมองหน้าพี่เค้าอีกที ( พี่ในที่นี้ เป็นลุง คนนึง ขับวินมอไซค์ อยู่ต่างจังหวัดครับ ) พี่เค้าก้ ทำหน้าเหมือนจะบอกว่า " เอ้า มีงไม่เห็นมือกูเหรอไงวะ บอกว่าไปทางนั้น " ผมก้ มองไปอีกที รถ บขส. แล่นออกไปแล้ว ผมก็ ถึง กะ อ้อออออออออออ จะดวย เอ้ยยยยย เมื่อกี้รถมันบัง ไอ้ สถานีขนส่ง ของหล่มสัก มันอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนนี้เอง ....... ( อยากกระโดด ถีบยอดหน้าลุงคนนั้น จริงๆ ปากมีไม่พูด หิหิ ) แต่ผม 2 คนก็ ยังไม่ ไป ขึ้นหรอกนะ ครับไอรถ โดยสารอ่ะ เพราะ อยากจะลองโบก รถไป มากกว่า ^^ <br /> <br />มองไป แถวๆ 4 แยก อ๊ะ !! มีร้าน น้ำชาอยู่ หิหิ ผมเลยเดินเข้าไปเลย ในร้าน เป็นบรรยากาศ แบบสบาย ๆ เย็นๆ แต่ตอน ตี 5 เนี้ย ใน ร้านมันถือว่า มืด และหนาวมากเลยนะครับ >< แล้วก็ มีลุงแก่ๆ เดินออกมาต้อนรับคนนึง ไม่แก่เท่าไหร่ ผมเลย สั่งกาแฟ โบราณ ไปคนละแก้ว หวังว่า มันจะ ช่วยให้อุ่นขึ้นได้ แต่ .... ป่าวเลย ไม่ได้ช่วยเล้ยยยยยยเหอๆ แล้ว ก็ ถามถึงการโบกรถ ว่า จากตรงนี้ ไป น้ำหนาวไกลไหม โบกรถไปพอ จะไหวป่าวครับลุง ? ลุงร้านน้ำชา ก็ บอกว่า " จะโบกรถเหรอ ไอหนู อย่าเลย เค้าไม่จอดกันหรอกนะ เพราะตั้งแต่มีข่าว ว่า พวก คนโบกรถ มันมีพวกโจรแอบแฝงอยู่เยอะ เค้าไม่ค่อยจะรับกันแล้วละ " เฮ้ออออ ตกลง ในประเทศไทยเรา ตอนนี้ มันจะหาความ น่าไว้วางใจกันม่ะได้แล้วใช่ไหม ครับเนี้ย ขนาด อยู่ต่างจังหวัดนะเนี้ย >< เฮ้ออ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ผม กะ กี้ เลยต้องไปขึ้นรถ บขส. สาย หล่มสัก - ขอนแก่น แล้ว พอ 6 โมงเช้ากว่าๆ รถก็ มาแล้วพอขึ้นไป เท่านั้นก็ หลับสบายยยยย .... รู้สึก ตัวอีกทีก็ หนาวละครับ เพราะ หนาวตัวเดียว เลย หนาวสุดๆ จนหลับไม่ลง ตื่นขึ้นมา ดูนาฬิกา 7 โมงกว่าก็ ยังไม่ถึงเลยครับ อู้ว ไกลพอสมควรเหมือนกันนะ น้ำหนาวเนี้ย ระยะทางจาก ป้ายที่บอกว่า เป็นเขตอุทยานน้ำหนาวก็ ประมาณณณณ เกือบ 10กิโล มั้งครับไม่แน่ใจนะฮ่ะ แล้วในที่สุด พวกผมก็ถึง ซะที ทางเข้าน้ำหนาว หนาวสมชื่อมากครับ จังหวะแรกที่ผม ลงไปเลย <span style="font-family:courier new;">ผมสังเกตุ เห็นชัดเลยครับ ว่า มี <strong>ไอ </strong>ออกจากปาก กี้ ผมชอบมากครับ ไอการที่มีไอ ออกมาจากปากเนี้ยย ^^ มันรู้สึกเหมือนอยู่ที่อื่นที่ไม่ใช่ไทยอ่ะครับ หนุกๆ แล้ว ก็เสียค่าเข้า ชมอุทยาน คนละ 20 บาท </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พอถึงที่พวกผมก็ จัดแจงหาที่ลงกางเต๊นท์ กันก่อนเลยละครับ เพราะ ในใจนะ กะว่าจะอยู่นี่ ยาวแล้วละ โห มีทั้งน้ำตก มีทั้งถ้ำสวยๆ มีภูอีก โอ้ววววเจ้าจ๊อช มันน่าอยู่มาก แต่ที่ไหนได้ พอไปถาม เจ้าหน้า ที่อุทยานเกี่ยวกะ ไอที่ผม คิดไว้ข้างต้น โหหหหหหแต่ละที่ " จะไป ถ้ำใหญ่นะครับ คุณต้อง ไปหาเหมารถเอานะครับผม เพราะมันอยู่ไกลจากที่นี่ เพียง <strong>80</strong> กิโลเมตรเท่านั้นเอ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อ้ากกก กรรมของเวร ผมได้ยินเท่านั้นถึงกะ SAD เลยละครับ เพราะ ไอที่ตั้งไว้ทั้งหมดหมด พังหมดเลยเพราะ พวกผมไม่มีรถ และไม่อยากเหมารถ ไป ตามสถานที่พวก นั้น เพราะ มันจะเกินงบที่เอาไป ( พกไปคนละ 2,000 บาท ) ก็เลยต้องคอตก มาคิดแผนกันใหม่ ว่าจะเอาไงกะชีวิตดี อุตส่ามาถึงนี่แล้ว แล้วก็ได้ ข้อสรุปว่า เราจะ เดินเที่ยวเล่นที่นี่กัน ก่อนซํกวันนึง ครับ แล้ว นอนคืนนึง แล้วก็ ตอนเช้าวันจันทร์ จะเดินทางไป ภูกระดึงกัน หึหึ สุดยอดๆ เป็นแผนที่ดีมาก </span> <br /><strong><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></strong> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">น้ำหนาว : เป็น อุทยานที่สวยงาม ใช้ได้เลยครับ ล้อมรอบไปด้วยป่า และที่เด็ดสุด คือ อากาศที่นี่เย็นเอามาก ๆ ( ส่วนตัวแล้วผมคิดว่าหนาวกว่าภูกระดึงอีกนะครับ )ภายในนั้น จะมี ทางเดินสำรวจ เชิงอนุรักษ์ อยู่ครับ รอบใหญ่ จำไม่ผิด ไป 5.8 กิโลเมตร และรอบเล็กก็ มีหลายทางเลือกให้คุณ เลือกเดินเอาครับ แล้วพวกผมก็ เริ่มออกเดินทางเข้าป่าไปกันเลยครับ 2 คน สดมากๆ ภายในป่า จะมีบรรยากาศ ที่เงียบ.... สงัดจริงๆ แบบ แมลงเมลิง ร้องกี่ตัวได้ยินหมด เดินไปก็ หายใจเป็นควันไป ( ชอบมาก อิอิ )สภาพป่า ยังถือว่า สมบูรณ์อยู่มากทีเดียว ต้นไม้ใหญ่ยังคงมีให้เห็นอยู่หลายต้นครับ ทางเดิน ก็จะเลียบไปกับแม่น้ำ ที่นิ่งสนิท...( เพราะว่า น้ำไม่ไหลเลยแม่แต่น้อย ก็ไม่ใช่หน้ามันนี่เนอะ ) การเดิน ช่วง 2 กิโลเมตรแรกสบายมากครับ พอไปถึง ทางแยกเห็นป้าย " จุดชมวิวเล็ก 2.5 กิโลเมตร <strong>ขวา</strong> " " จุดชมวิวใหญ่ 4.8 กิโลเมตร <strong>ซ้าย</strong> " ..........คิดว่า ผมจะไปทางไหนครับ.......</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">สารภาพตามตรงเลย ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย เราเลือกเดินไปทางซ้ายครับ เพราะคิดว่าเออ คงใกล้ๆ ไม่ไกลหรอกแล้วเราก็ เดินไปครับ ... อาจเป็นเพราะ ผมอยู่ในเมืองมานานพอสมควรอ่ะนะครับ เลย ค่อนข้างตื่นตา กับ ป่าธรรมดาๆ ที่คอยเที่ยว ถ่ายรูป ตรงนั้นที ตรงนี้ที แม้มันจะไม่มีไรอะไรเลยก็ ตาม ^^ พวกผมก็ เดินไป ได้ ถึงบริเวณป่าไผ่แล้วละครับ มันจะเป็นทาง วนขวา เหมือนกับ ว่า เรากำลังจะวกกลับแล้วนะ ( ซึ่งตอนที่ผมเดินมาถึงตรงเนี้ย ผมเริ่มปวดที่เอวแล้วอ่ะ ไม่ทราบเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน คงเป็นเพราะ ช่วงที่ผมทำงานมา 1ปี ไม่เคยออกกำลังกายเลยก็เป็นได้ แงๆ อ่อนแอ ชิ๊บเป๊ง เลยงืออ ) พอมาถึงไอตรงที่ผมเริ่มปวดเอวนี่ละครับท่าน ทางเดินเป็น เนินครับท่าน โอ้วว ผมไม่เหนื่อยเลยนะครับจริงๆสาบานได้ แต่ ปวดเอว ทำไมมันถึงได้ปวดเอว ขนาดนี้~~~~ สุดยอด ของความรู้สึก แย่เลยละ เฮ้อออ ช่วงนี้ผมจะเป็นตัวถ่วงกี้ไปเลย เพราะกี้มันไม่ได้เหนื่อยอะไร แล้วเราก็ เดินขึ้นไอเนินนี้ไปอีกประมาณ 1 กิโลกว่าๆเห็นจะได้ครับ แล้วเราก็ ถึงจุดชมวิว ( ที่ทำให้ผมผิดหวังมาก เพราะมันไม่มีอะไรเลยครับ ) แต่ผมก็ ต้องนอนหมดแผ่ทันที ที่ถึงจุดนั้น ปวดเอวแบบว่า สุดๆ พอหายเหนื่อยได้ที่ก้ มายืนดูวิวไอ ที่ เราเดินมากัน 5.8 กิโลนี้ .... แหม ทำไปได้ .... กี้ก้ ถ่ายรูปแบบพอประมาณ ซักพักมีคนกลุ่มใหญ่เดินมา ตรงจุดชมวิวที่พวกผมอยู่ละ <strong>แต่</strong> เค้ามากันคนละทางกะพวกผม รู้สึก เค้าจะมาทางเล็กกัน ซึ่งมันมี ระยะทาง 2.5 กิโล จากเขตที่พักเท่านั้นเอง มันเลยทำให้ผมรู้สึก โง่ ไปถนัดตาเลยทีเดียว แล้วพอหายเจ็บหลังแล้วก็ เลยบอกกี้ให้เดินกลับ ( ไปทางเล็กนะ ผมคงไม่บ้ากลับไปทาง 5.8 อีกแล้วละ 55 ) เอาน่าๆ เพราะไอการ เดินวนรอบใหญ่นี่ละครับ ทำให้ผมรู้สึกว่า เออ เรามาเที่ยวน้ำหนาว คุ้มแล้วว้อยย ไม่เสียเที่ยวที่มา ( แม้จะไม่ได้ไป ถ้าใหญ่ น้ำตก หรือภูน้ำหนาวก็ตาม ) แถมได้เห็น ไอออกจากปากตัวเองอีก รู้สึกดีจริงๆ</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;"><span style="font-size:85%;">ประมาณ 10 โมง พวกผมกลับมาถึง เต๊นท์ ที่พวกผมกางกันเอาไว้ก่อนเข้าป่า ( ก่อนจะถามเจ้าหน้าที่ว่า จะไปถ้ำกับน้ำตกเนี้ยไกลป่าวพี่... ) เราเลย จัดการเก็บเต๊นท์ กันเด๋วนั้นเลย เพราะ ความรู้สึกที่ว่า น้ำหนาวมันไม่มีอะไรให้เราดูแล้ว เลย ตัดสินใจ เดินทางไป ภูกระดึง กันเด๋วนั้นเลยละครับผม <strong>สดมากก</strong></span></span> <br /><strong><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span></strong> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">จากหน้าอุทยานน้ำหนาว ไปภูกระดึง ไม่ไกลครับ จากการถามทาง ได้ความว่า ให้คุณขึ้นพวกรถ บขส.นะครับ หรือไม่ก็ รถประจำทาง ราคา 18 บาท บอกเค้าว่า ไปลง 3แยก <strong>บางหัน </strong>ถ้าผมจำไม่ผิดนะ แล้วก็ ต่อรถ บขส.อีกที สายไหนก็ ได้ที่ไป เลยนะครับผม บอกเค้าว่า ไป <strong>นกเค้า </strong>( เหมือนเดิมครับ ถ้าผมจำไม่ผิดนะ ) ต่อนี้จะราคา 20 บาทก้ ได้ครับ บอกเค้าว่า จะไป ต่อรถที่ไปภูกระดึงอ่ะครับ ถึงเหมือนกัน</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ผมหลับตลอดทางครับ เพราะยัง เจ็บเอวจากการเดิน วน น้ำหนาวมา ...</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ประมาณ 13.45 ครับ เราถึง นกเค้า ที่นั้น จะมีร้านอาหารอยู่ร้าน ชื่อร้าน <strong>เจ๊กิม </strong>ร้านแกจะขายแทบทุกอย่าง เพราะ รถ บขส. ส่วนมากจะมาจอดที่ร้านแกทั้งนั้น เราก็ ถามว่า จะไปภูกระดึงต้องไปไงครับ? ก็ได้รับคำตอบมาว่า ก็ รอรถ 2 แถวมารับอ่ะ... กรรม มีแถมถ้ายด้วยนะ " น้องๆ จะไปภูกระดึงเหรอคะ .. พี่ว่าไม่ทันแล้วละ เพราะ บ่าย2 เค้าก็ไม่ให้ขึ้นกันแล้วละ เพราะ มัน จะมืดก่อนที่น้องจะขึ้นถึงยอดภู</span><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"> " กรรมเฮ้อ มีมาให้กำลังใจอย่างนี้อีก พวกผมเลย ทำใจไว้แล้วว่า คืนนี้ สงสัยต้องนอนตีนภู ละมั้งงง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผม สังเกตุ เห็นผู้ชายร่างอ้วนคน หนึ่ง ที่ลงรถ บขส. คันที่ผมนั่งต่อมาจาก แยกบางหัน เค้าก็ถามผมเลยว่าไป ภูใช่ไหมครับ อืม ทางเดียวกะผมเลย โอ้ว อืมๆ โอเค ทางเดียวกันก็ ทางเดียวกัน แล้วกุ จะต้องอยู่ตีนภูกะมีงใช่ไหมเนี้ยยย เซ็ง จ็อชชชชชชช</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">เอาละ นี่ยังไม่หมดวันแรกนะครับ มันยาวเกินแล้ว แล้วจะมาต่อให้ใน Vol.11 แล้วกันนะ หิหิ วันนี้ ทำงานก่อน เปลี่ยนงานใหม่ ทีนี่ มันวุ่นวายจริงๆเลยอ่ะ ชีวิต บัดซบ!!!~</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ไอซาวะ เด็ก บ้าเพนจร กะเพื่อนกี้ ลุยเสมอ</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110324932395596149?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1101538364259410372004-11-27T13:11:00.000+07:002004-12-04T11:48:47.103+07:00<img style="WIDTH: 203px; HEIGHT: 168px" height="206" src="http://www.333tourthai.com/Thailand%20Infomation/north/chiangrai_1.jpeg" width="273" /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> <br /> <br /><img height="179" src="http://www.333tourthai.com/Thailand%20Infomation/north/chiangrai.jpeg" width="203" /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> <br /> <br />งานเยอะ ท่วมกระบาล >< </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ยังไง ช่วงนี้ อาจไม่ค่อยอัพเดทนะครับ รีบ Clear งานให้หมดก่อน </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">แล้ว ก็ มีกำหนดก่อน ไป BackPack กะเพื่อนสนิทสุดๆ ไปกัน 2 คน วันอาทิตย์นี้ละ</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เป็นเวลา 4 วัน แล้วไงจะเอาเรื่องมาอัพเดทให้อ่านกันนะจ้ะ </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อ้อ แล้วก็ มีเรื่องเยอะมากๆ ที่อยากเขียน แต่กลัวจะลืมจัง ยังไงขอติ๊กไว้ที่นี่หน่อยนะ</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- ฝันตอนเด็ก </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- เงิน เงิน เงิน </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">- คนหลายใจ </span></span><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">อย่างเราเนี่ยน้า </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เท่านี้ก่อนที่เหลือ ลืมไปแล้วฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ไอคุน สู้ๆ รอดชีวิตกลับมาให้ได้นะ!!!</span> <br /> <br /></span><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /> <br /><object codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/ swflash.cab#version=5,0,0,0" height="110" width="260" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000"><param name="_cx" value="6879"><param name="_cy" value="2910"><param name="FlashVars" value=""><param name="Movie" value="http://www.bzro.net/getcode/postjung.php?2164"><param name="Src" value="http://www.bzro.net/getcode/postjung.php?2164"><param name="WMode" value="Window"><param name="Play" value="-1"><param name="Loop" value="-1"><param name="Quality" value="High"><param name="SAlign" value=""><param name="Menu" value="0"><param name="Base" value=""><param name="AllowScriptAccess" value="always"><param name="Scale" value="ShowAll"><param name="DeviceFont" value="0"><param name="EmbedMovie" value="0"><param name="BGColor" value=""><param name="SWRemote" value=""><param name="MovieData" value=""><param name="SeamlessTabbing" value="1"> <br /> <br /> <br /> <br /><embed src="http://www.drliew.net/archives/backg.mid" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/shockwave/ download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash" type="application/x-shockwave-flash" width="260" height="110"> <br /></embed> <br /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110153836425941037?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1101449750619717412004-11-26T13:41:00.000+07:002004-11-26T13:15:50.620+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><img src="http://www.users.bigpond.com/rdoolan/Pix/flowerclocklarge.jpg" width="419" /> </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>ทารก</strong> : ........</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>เด็ก</strong> : อยากโตเป็นผู้ใหญ่ เร็วๆจังเลย จะได้ ไม่ต้องโดนว่าอย่างงี้ </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : อยากปิดเทอมเร็วๆจัง จะได้ ไปเล่นทุกวันเลย</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : อยากให้เปิด เทอม เร็วๆจัง จะได้ เจอเพื่อนๆซะที เฮ้ออ เบื่อ อยู่บ้านแล้วเนี่ย</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เมื่อไหร่จะ ถึงเวลา ข้าวเย็นเนี้ย แม่ หิวจะตายอยู่แล้วน้า</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เฮ้ย อย่าเพิ่งมืด ดิ๊ ยังอยากเล่นอยู่เลยอ่ะ เฮ้ยยย !!</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>วัยรุ่น</strong> : เมื่อไหร่ จะหมด คาบฟะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว 'จารย์ ก็ สอนไรม่ะรู้เรื่อง เลย ฮ้าววว~~~</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : มาช้าจังเลยนะ กี่โมงแล้วเนี่ยรู้ไหม !!! วันหลังมาช้าอีกนะ จะไม่มาเที่ยวด้วยแล้ว เชอะ .....</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : วันเสาร์อีกแล้วเหรอ เนี่ย ... น่าเบื่อจัง เรียนพิเศษอีกแล้ว ><</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เฮ้ย !! วันนี้มี ละครเรื่องโปรด เรากลับก่อนนะ เด๋วไม่ได้ดู วันนี้พระเอก กะ นางเอกได้กันด้วย กรี๊ดๆๆๆๆ ..</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : หึหึ ดีละ ในที่สุดวันนี้ก็ มาถึง วันที่ตู ได้อยู่ ม.6 ฮ่าๆๆๆๆๆ ใหญ่สุด ใน โรงเรียน แล้วเฟ้ย เอิ้ก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : " ตื่นได้แล้วลูก สายแล้วนะ !! " อีก 5 นาที นะ แม่~~~ คร่อก~~</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : " น้องยังไม่ถึง 18 ยังเข้าไม่ได้ นะครับ " ชิ !! เข้าไม่ได้ ก็ ไม่เข้าเฟ้ย ไป กินบ้านเพื่อนก็ได้ เฟ้ย!! รอ อีก 2 ปีเหอะ !!~</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : ไมมันต้อง มีช่วงรับน้องด้วยเนี่ย เซ็ง..</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : วันนี้มีเรียน 2 คาบ วะ เช้าบ่าย ป่วยเลย ป่วยๆ ( คาบละ 3 ช.ม. )</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เอาเว้ย พรุ่งนี้สอบ วันนี้อ่านหนังสือ ยันเช้า !!! ( เรียนมาทั้งเทอม ไม่เคยเปิดอ่านเลย )</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เมื่อไหร่จะจบวะ จะได้ ทำงาน มีเงินใช้เองซะที เฮ้อ เซ็ง ...</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : น้องเมย์ ไป มีกิ๊กอีกแล้วเหรอ เนี่ย เซ็งๆ เพิ่งเลิกกะ ตู ได้ 2 อาทิตย์ ไป คบกะไอนู้น 3 วัน ไป คบกะไอนี่อีก แล้ว จะได้กี่วันเนี่ย - - '</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เมื่อไหร่ จะได้งานวะ ตกงาน เซ็งโว้ยยยยย</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>วัยทำงาน</strong> : ไม ตอนเช้า รถมันติดงี้วะ เฮ้ย อ้ากกก เมื่อยยยยยยย ( ยืนโหนรถมา แล้ว 2 ช.ม. )</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : กี่ โมงแล้วเนี่ย อืม 9 โมง ครึ่ง กินกาแฟดีก่า</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : อืม เที่ยง ลงไปกินข้าวดีก่า</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : ฮ้าววว ~~~ อ่ะ บ่าย 2 กินกาแฟ แก้ง่วง ซะหน่อย </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : บ่าย 4 กินหนม แก้หิว ...</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : 5 โมงแล้ว กลับก่อนนะครับ หัวหน้า ผมมีนัด !!</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เฮ้อ เซ็ง จิงๆ เลย ทำงานมาปี หนึ่ง ซ้ำซากน่าเบื่อ !!!</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : อยากกลับไปเรียนอีกจัง สบายก่ากันเยอะ โอยยยย เบื่อๆๆๆๆ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : วันนี้ ลาดีกว่า ไม่ไหวแล้ว เมา แหวะ~~</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : ที่รัก เราถึงเวลา แต่งงาน กันได้แล้วนะ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : ที่รัก เราต้องสร้างฐานะ กันแล้วนะ เวลา มาถึงแล้ว</span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"> : ที่รัก เรากำลัง จะมี ลูก !!!</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong> </strong>: ที่รัก ฉัน ดูลูก ถึงเที่ยงคืนนะ ที่เหลือ ( ถึงเช้า ) คุณดูแลทีนะ</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : ถึงเวลาจ่ายค่าเทอมลูกแล้ว นะคุณ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : ถึงเวลา ลูก ต้องออก ไปอยู่คนเดียวแล้วนะ ดูแลตัวเองดีๆนะลูก</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : วันนี้ ครบรอบแต่งงานนะ ที่รัก เราไป ฉลองกัน เถอะนะ</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : อยากมีเวลา อยู่คนเดียวมั่งจัง ...</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : เมื่อไหร่ ฉัน จะได้ แต่งงานกับเค้าเนี่ย </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : อีก ไม่กี่ปี เราก็ ต้อง ปลดเกษียณแล้ว ดีนะที่เก็บเงินไว้ เร่งเก็บเงินอีกดี กว่า จะได้สบายตอนแก่</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>วัยเกษียณ</strong> : <strong>อั่ก !!! </strong>โอ้วววว โรคหัวใจ อ้ากกกก ไม่ ยังไม่อยาก ตาย ยังไม่ได้ใช้เงินเลย !!! อ้ากกกกก ม้ายยยยยยยยย ... .. . . .. แหง่กๆ คร่อก .</span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> : .......................................................</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>เวลา</strong> ดั่งสายน้ำที่ไหลผ่าน ผ่านเลยไป พร้อมพัดพา เอาอดีตของคุณไป ไม่เคยไหลคืนกลับ ดังนั้น อยากให้ น้ำรอบๆตัวคุณ มีสีอะไร กระเพื่อม แรงขนาดไหน สงบเย็นขนาดไหน มีน้ำวน รึเปล่า ... จงทำซะวันนี้ อย่าปล่อยให้มัน เสียเปล่าเลยนะ </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอคุน คนบ้า ที่ ชอบนั่งจ้องมองกาลเวลา</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110144975061971741?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1101290566814910092004-11-24T15:43:00.000+07:002004-11-24T17:08:10.573+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>Fisrt Love</strong> <br /><strong></strong><img style="WIDTH: 246px; HEIGHT: 295px" height="240" src="http://images.dpchallenge.com/images_challenge/271/116589.jpg" width="419" /> <br /> <br /> <br /><span style="font-size:85%;">กำลังนั่งฟัง เพลง Sound Track ของ TRTL. ( Turn Left Turn Right ) อยู่ครับ มี คนโพส ทิ้งไว้จาก Vol. ก่อนหน้านี้ มันฟังสบาย หัวสมอง ปรอดโปร่งดี มากๆ หันหน้าหนี จาก จอที่ทำงาน ปิดๆๆๆ แล้วนั่งฟังเพลง เปิดเวปดูข้อมูลเล่นๆ ในหัว ก็ นึกถึง คนรัก คนแรก ขึ้นมาซะงั้น </span></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เธอเป็นเด็ก หญิงผิวขาว หน้าตา ซื่อๆ ผมบ็อบตรงธรรมดา ตัวเล็กมาก ...</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เวลาเธอเดิน จะดูตลกๆ เพราะ เธอ จะเดิน เหมือนอายๆ ก้มหน้าก้มตา ผมเจอเธอครั้งแรกเมื่อ ตอนขึ้น ม.4 ในห้อง ที่ผมอยู่ จะเป็นห้อง บ๊วย โรงเรียน ผม 1 ชั้นปี มี 5 ห้อง ผมอยู่ห้องที่ 5 เธอคนนี้ จะชอบร้องเพลงมาก ความฝันสูงสุดของเธอ ในตอนนั้นคือ เป็นนักร้อง ขอแค่ได้ร้องเพลง เธอร้องที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น แต่จะแอบร้องเวลาที่อยู่คนเดียวซะมากกว่า ผม ตอน อยู่ม.ปลาย เกเรมากเอาการ เลยได้แต่แอบมองเธอ นาน อยู่ตั้ง 2 ปี กว่าจะมา สารภาพว่า " บี๊ เราชอบเธอนะ เป็นแฟนกับเราได้ไหม ? " แล้วเธอก็วิ่งหนีผมไป ...... ตอนนั้น งงแดก มาก โอ้ว เฮ้ย ที่กุ สารภาพ ไปนี่มันผิดใช่ไหมเนี้ย โอ้ววววว เซ็ง วะ จีบหญิง ครั้งแรกก็แห้ว ซะแล้ว ..... </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันต่อมา เธอไม่มองหน้าผมอีกเลย .. คิดในใจ " ฮ่าๆ เสี่ยวแดกๆ TT__TT "</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ต่อจากนั้นมาอีก 2 วัน เป็นตอนเย็น ผมต้องทำเวร และ ผมก็ อยู่เวรเดียวกับเธอ พอทำเวรเสร็จ ก็เดินลงจากตึก เธอเดินอยู่หน้าผมไม่ห่างมาก เธอมองหน้าผม ผมก็ เฮ้ย!! หายงอนแล้วเหรอ ? แล้ว ก็เดินเข้ามาหาผมอีก มาหยุดที่ หน้าผมนั่งอยู่ " เอ่อ ครับ? " " อืม ........................................( นานมาก ) " แล้วก็ เดิน กลับไป ทำให้ผมต้องเดินตาม ไป แล้วก็ ชวนคุย แค่นั้นเอง ทำให้ผมรู้ว่า ไอคำว่า " อืม " ของเธอ หมายถึงตกลง คบกันได้นะ ดีใจๆ ดีใจมากๆ </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">บ้านเธออยู่ในสวนยาง เพราะที่บ้าน ตัดยาง ( กรีดต้นยางเอาน้ำยางไปขาย ) ผมจะ ต้องไปรับเธอแทบทุกเช้า ขับ คริสตัล สีดำ คู่ใจ ไปรับทุกเช้า แล้วพาซ้อน ข้าม 2 หมู่บ้าน มา โรงเรียน มันเป็นความรู้สึกภูมิใจมากๆ ของ ชีวิตในตอนนั้น </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><span style="font-size:85%;"><strong>คนรักกัน</strong> มันมีความสุขมากเลยนะครับ รักครั้งแรกมันเป็นอะไร ที่ฝังใจมากๆ ไม่ว่าจะเที่ยวด้วยกัน สักกี่ครั้ง จับมือครั้งแรก จำได้หมด เฮ้อออ เพ้อ จิเป๋งเลย แย่จิงๆเลยนะเรานี่ </span></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">แต่สุดท้าย ความรัก ครั้งแรกที่เราคิดว่ามันดี สวยงาม มันมักจะจด้วยการเลิกลาครับ เชื่อผมสิ เพราะ ผมมาเรียนที่กรุงเทพ แล้วไม่ได้ติดต่อกับเธอ เท่าใดนัก แล้ว เธอก็ส่ง จ.ม. มา บอกว่ามีแฟนใหม่แล้วไม่ต้องเป็นห่วงนะ พร้อมกับข่าวคราวจาก เพื่อนๆที่ใต้ว่า แฟนผม พอเรียน ก็ต้องไปอยู่หอ แล้ว เพื่อนร่วมหอ ก็พาเพื่อนชายเข้าห้อง เป็นประจำ จน แฟนผมก็เอา อย่าง เท่านั้นก็ เพียงพอที่จะให้เราเลิกกัน </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">จากนั้นมา ผมรักใคร ไม่เคยทุ่มให้ทั้ง 100 อีกเลย </span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">50 ของเขา อีก 50 เป็นของเรา เท่านี้ละดีที่สุด </span> <br /> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ไอแมน ผู้ชาย ที่ไม่อยาก รู้จักคำว่า รักแท้ อีกแล้ว</span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-size:85%;"></span> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110129056681491009?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1101073092157684182004-11-22T04:26:00.000+07:002004-12-04T11:45:44.086+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>Turn Left Turn Right</strong> <br />ผมเป็นคนไม่เคยดูหนังรักเลย ในชีวิต .. แต่พอมาเจอ เรื่องนี้แล้ว " เฮ้ย!! ทำไม มัน รู้สึกกินใจจังวะ " แย่ๆแล้วๆ ผมจะรุ้สึกอินกะหนังพวกนี้ไม่ได้ ผมไม่ยอมรับอ่ะ แล้วผมก็ รู้สาเหตุ ที่ทำให้ผม ชอบมันได้แล้วละ ว่าเป็นเพราะ อะไร เพราะ พระเอก และ นางเอก 2 คนนี้ ถึงจะไม่โดนเด่น แต่ เขาทั้ง 2 คน มีความสามารถที่ถือว่าเป็น เสน่ห์ ที่ยอดเยี่ยม ติดตัวอยู่ทั้งคู่นั้นเอง<img style="WIDTH: 464px; HEIGHT: 240px" height="240" src="http://flickr.com/photos/1618695_97b0c71754_m.jpg" width="419" /> <br /> <br />อืมๆ วันเสาร์ ที่ผ่านมา ผมเพิ่งกลับบ้าน เป็นครั้งที่ 2 ในรอบ เดือนนี้ ( ปกติ ผมไม่ค่อยกลับบ้านเพราะจะนอนบริษัทเอาอ่ะครับ ประหยัดค่ารถ ) มาถึงก็ เห็น แผ่น หนังเรื่อง Turn Left Turn Right หนัง ฮ่องกง ที่ผม ชอบ สุดๆ โคตรจะชอบ ก็เลยหยิบมาดูอีกเป็นรอบที่ 3 ... อย่างที่บอก ไปข้างต้น ผมไม่ชอบดูหนังรัก ( แต่ นี้ เป็นเรื่องแรก ที่ทำให้ผม ดูได้ หลายรอบขนาดนี้ รองจาก เรื่อง อาร์มาเกดอน ที่ดูมันเป็น 10 รอบ เพราะ ฉากที่ บรู้ซ วิลลิส จะบอกลากับลูกสาวในเรื่อง แค่ฉากเดียว ) <br /> <br /> <br /></span><span style="font-family:courier new;"></span><p><span style="font-family:courier new;">แต่ผมก็ ดูหนังเรื่องนี้รอบแล้วรอบเล่า เพียงเพราะ พระเอก เป็นนักสีไวโอลิน ที่มี พรสวรรค์ และ นางเอก เป็นนัก แปลหนังสือ ที่ชอบ การแปลหนังสือ และรักการอ่านมากๆ ( ภาษา ที่เธอแปล เป็น ภาษาโปแลนด์ล้วนๆ ) และ ทั้ง2 คนนี้ มัน <strong>ซื่อ</strong> .</span></p><p><span style="font-family:courier new;">คิดดูสิครับ คนบ้าอะไร แอบชอบ กันตั้งแต่เด็ก เจอกันแค่ไม่กี่วัน ในการไป เข้าค่าย ( ประมาณโรงเรียนพาทัวร์ ทำนองนี้อ่ะครับ ) แล้วก็ ได้คุยกันไม่กี่คำ พอเวลา ผ่านไป 13 ปี มาเจอกันอีก ( ทั้งๆที่ ทั้งคู่ อยู่ อพาร์ตเมนท์ ห้องติดกัน แต่อยู่คนละตึก เลยไม่เคยเจอกัน ) ดันเจือกกะโหลก มาจำกันได้ เพียงแค่ รหัส ของตอนเป็นนักเรียน รหัสไรอ่ะ จำไม่ได้อ่ะ รู้แต่วา มันลงท้ายด้วย 533 เหอๆ แล้วก็ ต้อง มีอันต้องแยกกัน แต่ก็ ไม่ลืมที่จะขอ เบอร์กันไว้ แต่ฝนเจ้ากรรม ดันตกมาซะงั้น ทำให้ เบอร์ ของทั้งคู่ จาง แล้ว ทั้ง 2 คนก็ ต้องพลัดพรากกันอีกครั้ง ...... แล้วก็ ต้องผ่านการ ค้นหา ซึ่งกันและกัน ที่แสน สนุก เศร้า บีบหัวใจ </span></p><p><span style="font-family:courier new;"></span></p><span style="font-family:courier new;">ผม เป็นโรค ตกหลุมรักคนง่าย ตั้งแต่ไหนแต่ไร เด็กๆ จะรัก ไอพวก ตัวเอกการ์ตูน ทั้งหลาย โตขึ้นมา รัก นักร้อง ที่ร้องเพลง โดนใจแทบทุกคน โตขึ้นมา ตอนนี้ผม เป็นโรค ตกหลุมรัก คนเก่ง ง่ายมาก อย่าง พระเอก ในเรื่องนี้ ที่ชื่อ ... ชื่อไรอะ มันเรียกกันแต่รหัสอ่ะ วู้ เซ็งตัวเองจัง เอาเหอะ เอาเป็น่า ชอบมันแล้วกัน ที่ไหนหนัง เค้าจะ สีไวโอลิน ได้ไพเราะ เสนาะโสตอย่างรุนแรง !!! <br /> <br /><img style="WIDTH: 84px; HEIGHT: 98px" height="240" src="http://flickr.com/photos/1618745_a0f9375160_m.jpg" width="419" /> <br /></span> <br /><span style="font-family:courier new;"><strong>เสียงไวโอลิน</strong> ในหนังเรื่องนี้ มันทะลุทะลวง เข้าไป ในหัวใจผมได้เลยทีเดียว ( ถึงผม จะฟังดนตรี พวกนี้ไม่เป็นมาก่อนก็ตาม แล้วก้ ไม่ได้รู้สึก ว่าตัวเอง ตอแหลอะไรแต่อย่างใด ที่รู้สึก กินใจกับเสียงไวโอลิน ชุดนี้ ) มัน อบอุ่น หอมหวาน และกินใจสุดๆ แม้แต่ บทกลอน ที่ ร่ายไว้อย่างสวยงาม ซึ่งมี ท่อนหนึ่ง ที่คนเป็น อัลไซเมอร์อย่างผม จำได้ นั้นคือ <br /><strong>" สัจธรรมที่สวยงาม คือความแน่นอน แต่ความไม่แน่นอน นั้น สวยงามยิ่งกว่า .. "</strong> <br />จากกลอนท่อนนี้ ทำให้ผม คิดอะไรๆ ได้อีกหลายอย่าง ความรู้สึก ฝังจำกับเรื่องไม่ดีในอดีต หรือ แม้แต่เรื่องที่ผมคิดว่ามันดี มันประเสริฐ ที่สุดใน ชีวิตที่ผมได้เจอมา ทั้งหมด มันหายไปทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างมันดูเหมือน จะไม่มีค่าอะไรเลย เหมือนกับ ผม คิดไปเองว่า </span> <br /></span><span style="font-family:courier new;">" อืม นั้นสินะ อะไรๆ ในโลกนี้มัน ไม่เคยมีอะไรแน่นอนอยู่แล้วนี่ เพราะงั้น อะไรที่ กุยังไม่ได้ทำ กุอยากจะทำ ขอทำมันให้หมดก่อนแล้วกันนะ " เท่านั้นละ ที่ผมคิดได้ <br /> <br />อ้าว !!พร่ำไปไกลจากหัวข้อเยอะ แฮะ ไม่เอาแระ วันนี้ ตกลงงีบไปหน่อยเดียวเอง ไม่นอนมา 2 วันแระ เด๋วพรุ่งนี้ ทำงานไม่ไหว สรุปเลยละกันนะ ว่า ไอคนที่ผม ชื่นชม และหลงรักในตอนนี้อ่ะ ก็คือ <strong>ไอคุณคนแต่งหนังสือเรื่องนี้</strong> ( ซึ่งจริงๆ สร้างมาจากนิยายภาพของ Jimmy Liao ) และ <strong>ไอคุณคนแต่งดนตรีประกอบเพลง</strong> ในเรื่องนี้ ซึ่ง ผม Search หา เพลงมันไม่ได้จริงๆ โอยยปวดใจ ชอบๆ แต่ดันไปเจอเวป ที่ เป็นสมุดภาพต้นแบบเลย >> </span><a href="http://www.junejune.net/ok.htm"><span style="font-family:courier new;">http://www.junejune.net/ok.htm</span></a><span style="font-family:courier new;"> ซะงั้น เหอๆ <br /> <br />เอาละ ขอไปซาบซึ้ง กับ คนเก่ง ทั้ง 2 คนนี้ ในฝันก่อนนะครับ แล้วจะมา โพส อะไร ให้ ตัว ( ผม ) เองได้อ่านอีกวันหลังนะ บะบาย <br /> <br /><object codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/ swflash.cab#version=5,0,0,0" height="110" width="260" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000"><param name="_cx" value="6879"><param name="_cy" value="2910"><param name="FlashVars" value=""><param name="Movie" value="http://www.bzro.net/getcode/postjung.php?2164"><param name="Src" value="http://www.bzro.net/getcode/postjung.php?2164"><param name="WMode" value="Window"><param name="Play" value="-1"><param name="Loop" value="-1"><param name="Quality" value="High"><param name="SAlign" value=""><param name="Menu" value="0"><param name="Base" value=""><param name="AllowScriptAccess" value="always"><param name="Scale" value="ShowAll"><param name="DeviceFont" value="0"><param name="EmbedMovie" value="0"><param name="BGColor" value=""><param name="SWRemote" value=""><param name="MovieData" value=""><param name="SeamlessTabbing" value="1"> <br /> <br /> <br /> <br /><embed src="http://www.drliew.net/archives/backg.mid" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/shockwave/ download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash" type="application/x-shockwave-flash" width="260" height="110"> <br /></embed> <br /></object> <br /> <br /><span style="font-size:85%;">ไอซาว่า เด็กน้อยที่ลอยไปกับ ความฝัน</span></span><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">.</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110107309215768418?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1101034531647587892004-11-21T16:25:00.000+07:002004-11-22T04:42:49.916+07:00<span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เดินทาง ๆ ผมละ ช้อบชอบ เดินทางละ เพราะ มัน จะทำให้เรา ได้ เจอกับ อะไรหลายอย่างๆ ที่เราไม่ เคยเห็น หรือรู้จักมาก่อน <br /> <br /><img style="WIDTH: 416px; HEIGHT: 202px" height="126" src="http://www.flickr.com/photos/1606400_63a97a5e47_m.jpg" width="501" /> </span><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> <br /><span style="font-size:78%;">รูปวาด ห่วยๆ ฝีมือผม ที่วาด ด้วยโปรแกรม Paint นะครับ วาดกะ เม้าท์ ลำบากหน่อย ทนๆดูไปก่อนนะครับ <br /></span> <br />ใน Vol.5 นี่ ผมก็ ขอ เขียน ต่อ จาก Vol.4 เลยละกันนะครับผม ลุยเรื่อง <strong>โฮส</strong> กันต่อเลย <br /> <br />อืมเอาไงดีละ เอาแบบ รายละเอียด ของ ชีวิต โฮสไอ ที่จำได้ มาซักวันแล้วกันนะครับ เป็นเรื่องของโฮส ที่มีลูกค้านัดเที่ยวนอกเวลางานแระกันนะ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"> <br />วันนั้น เป็นวันประมาณ สุดสัปดาห์ครับ ผมก็ ตื่นมา ประมาณ บ่ายโมง ครับผม อากาศเย็น หนาวมากๆ ขนาดบ่ายโมงกว่าแล้ว ( ไม่เหมือนบ้านเรา ที่พอ เลย 10 โมงไปแล้วก็ ต้อง ออกจากห้องนอน ลงไป ชั้นล่างของบ้านเรา เพราะ ห้องมัน จะร้อนจนอยู่ไม่ไหว ) ก็ ดำเนินการ ล้างหน้าล้างตา อาบน้ำ เรียบร้อย แล้วก็มานั่งซัด กับข้าว แสนอร่อย ที่ทำโดย ฝีมือ แม่ผม ก็ วางอยู่บน โต๊ะ ญี่ปุ่น กลางห้องเล็ก ๆ ของผม 2แม่ลูกแล้วละ ( แม่ผมหลังจากเลิก กะ ญี่ปุ่นคนนั้นแล้ว ก้ ยังไม่ได้กลับมาไทย เพราะ ยังมีงานทำอยู่ที่นั้น แต่ก็ มา หาห้องเช่า ที่คนไทยอาศัยอยู่เยอะแยะ เป็นห้องเล็กๆ แต่ก็ สวยกว่า ห้องเช่าของบ้านเราเยอะละครับ ) หลังจาก ทานอาหาร มื้อแรก ของวัน ต่อ จาก มื้อ ดึก เมื่อประมาณ ตี 3 ของคืนที่ผ่านมาแล้ว ผมก็ แต่งตัว สบายๆ เสื้อยืดแขนยาว ตัวอย่างหนา 1 ตัว เกงยีน อีกตัว รองเท้าผ้าใบออกไป ข้างนอก <br /> <br />เพราะวันนี้ ผมมีนัดกะ <strong>มิกะซัง</strong> ( มิกะซัง คือ หญิงสาววัยประมาณ 30 ต้นๆ ที่ เป็นคนไทย ไปอยู่ที่นั่นนานมากแล้ว ผมกะเค้าจะสนิทกัน เพราะเรา 2 คน มีอาชีพเดียวกัน ) มิกะซัง เป็น ผู้หญิงที่ดูแล้วน่ารักมากๆ แม้จะมีอายุ มากแล้วก็ตาม ผมยาวสีดำ ผิวขาว ( อาจเป็นเพราะอยู่ที่นั้นนานมาก ) ช่างคุย ขี้เล่นสุดๆ คุณ รู้ไหมครับ ว่า หญิงสาว ที่อายุมากแล้ว แต่ยังไม่แต่งงาน หรือ มีสามีเป็นตัวเป็นตนนั้น เค้าต้องการ ความรักมากขนาดไหน ... ผู้หญิงทุกคน ต้องการคนรัก แต่ ผู้ชายที่รัก กับเธอ ล้วนแล้วแต่ เป็นผู้ชาย ปกติธรรมดา ( ผู้ชายปกติธรรมดา คือ ชายที่รัก ผู้หญิง คนหนึ่งเพราะ อยากจะเอาชนะ ใจเธอ เพราะ สวย น่าค้นหา อยากจะเอาชนะ แต่พอ ได้ใจ มาแล้ว มันก็ หมดความท้าทาย อยู่กันได้ ไม่เกิน 5 ปี ก็ เบื่อและ เลิกลากันไป นี่คือ ผู้ชายปกติ ทั่วไป ในความคิดผม นะครับ ) <br /> <br />วันนั้น มิกะซัง กับผม ไป ชายทะเล ของเมือง ที่นั่นดูแปลกตามากๆ เพราะ ชายหาด เค้า จะมีก้อนหิน อัดๆ ไว้ บนหาด เรียงเป็นแนวยาว เหลือ ที่ๆเป็น ชายหาด นิดเดียวเอง แถมติดกับภูเขาอีกต่างหาก >< แถวนั่น จะมี วัด ญี่ปุ่นอยู่ด้วย ลักษณะวัด ก็เป็น เหมือนที่คุณๆ เคยเห็นในการ์ตูน ญี่ปุ่นนั้นละครับ ( นึกภาพกันออกม่ะ ) ที่มี กล่อง อยู่ตรงกลาง วัดอะครับ แล้วก็ จะมีร้าน ขายเครื่องลาง ของขลังด้วยน้า วัดเขาดูสวยดี พอๆ กับหลายๆวัดของเราเลยละครับ ผมกับ มิกะซัง ก็เดินไปนั่ง คุยกัน ตรงสะพานปลา โซนที่เขามีพวก ตกปลา ไปนั่งกันเยอะ อะครับ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">มิกะซัง เธอก็บ่นให้ผมฟัง ถึงผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเธอ ไม่ว่าจะเป็น คนไทย หรือ ญี่ปุ่น</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>มิกะซัง</strong> : "แม่ง ไอจังรู้ไหม ผู้ชายทุกคนนะ มันเหมือนหมา พอได้แล้วก็ หมดความอยาก ทิ้งไปซะตรงนั้น ส่วนไอที่ยังอยู่ มันก็ เหมือนเด็ก ที่เห็นเราเป็นเหมือน ของๆ มัน ที่มันอยากจะเป็นเจ้าของ ไม่ยอมให้ใครมา แตะต้อง แต่ พอ จะให้ รักเรา ให้เหนือ กว่า ชีวิตมันนะเหรอ มีอยู่ช่วงเดียวเท่านั้นละ ที่มันรู้สึกกับเราได้ขนาดนั้น คือ ตอนที่ มันยังไม่ได้เราไง ไอจังว่าไหม ? " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ผม</strong> : " เอ่อ เจ๊ครับ ถามผมเนี่ยนะ ไม่รู้สิ ผมเพิ่ง 17 18 เองนะ จะไปรู้ได้ไงละฮะ ว่า ทุกคนเป็นยังไง ......... แต่ถ้าถามผมอ่ะนะ ผมก็ บอกได้แค่ว่า กับแฟนผมที่เคยๆคบมาอ่ะนะ ผมรักทุกคน หมดละ ทุกครั้งผมก้ รักเค้าคนเดียวนะ แต่พอถึงเวลา ที่เค้า เจอ คนที่ถูกใจกว่า เค้าก็ ไป ถามผม ผมก็บอกว่า ไม่ว่าจะ ผู้ชาย ผู้หญิง มันก้ เหมือนกันหมดละครับ - รัก ก็ อยากอยู่ด้วย ไม่รักก็ คบได้ แต่เพื่ออะไรละ ? ไม่งั้น ก็ เฮ้ย ไอนี่มันหน้าตาดีเว้ย อยากได้มาเป็นเจ้าของอ่ะ มีงต้องเป็นของกุนะ ห้ามไปข้องแวะกะ คนอื่น เข้าใจ๊ ? - อย่างงี้อ่ะเจ๊ เจ๊เห็นด้วยป่ะ ? " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>มิกะซัง</strong> : " อืม ช่างมันเถอะ .. ว่าแต่เป็นไง มั่งละไอจางง ~ ทำงานเหนื่อยไหมจ้ะ ? " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ผม</strong> : " ไม่หรอกครับ สนุกดี ได้เจอคนเยอะแยะเลย ผมชอบนะ ^^ " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>มิกะซัง</strong> : " แล้วเป็นไง นอกจากพี่แล้ว มีไปติดใจ สาว คนไหนมั่งป่าวจ้ะ ? " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ผม</strong> : " อืมๆๆ ก็มีอีกคนเดียวอ่ะ เจ๊ นางาเซะซัง อ่ะ พูด กับผมไม่ค่อยจะรู้เรื่องกันเลยนะ เพราะ เจ๊แก ญี่ปุ่นเพียวๆเลย อังกฤษ ไม่กระดิก แต่ก็ ยังมาหา ผม บ่อยสุดอ่ะ ชอบๆ น่ารักดี . " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>มิกะซัง</strong> : " ว้า แย่จัง นึกว่า จะมีแต่พี่คนเดียวซะแล้ว ที่ไอจังติดใจนะเนี่ย " ( พูดเสร็จก็ เกาะ แขน เอ่อ กรรม พี่ครับ ไม่อยากบอก เลยครับ อายุพี่อ่ะพอๆกะแม่ผมได้เลยนะครับ แต่ไม่เป็นไร เค้ามีความสุขนี่เนอะ ก็ ปล่อยเค้าไป ) </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">วันนั้น ผมกะ มิกะซัง เที่ยวด้วยกันทั้งวัน เพราะ วันนี้ เป็นวันหยุด ของมิกะซัง ตอน บ่ายๆ มิกะซัง พาไปกิน ร้าน อาหาร ข้างทาง แถวๆ ชายหาดนั่นละครับ ( ตอนปกติ ที่ผมอยู่ที่นั่น ผมจะไม่ค่อย ออกไปกินร้านอาหารซักเท่าไหร่ เพราะ มันไม่อร่อยเอาซะเลย ทุกๆอย่าง มีรสที่ออกแนว จืดเอามากๆ ผมเป็นคนทานรสจัดมากครับ และอีกอย่าง ตอนนั้นผมเกลียด วาซาบิ ) ปู ตัวเท่าหัว เจ๊แกสั่งมาเลย 1 ตัว ..... กรรม ผมเกลียดปู ไม่ชอบกินอ่ะเจ๊ มันแกะยาก แต่ก้ไม่ได้บอกไป เพราะมื้อนี้แกเลี้ยงอ่ะ ตามใจแกแล้วกัน สรุปแล้ว เจ๊มิกะ แกนั่ง บีบคนเดียว ผมกินเพลินเลย ( เป็น สุภาพบุรุษจริงๆเลยเรา โฮะๆ ) <br /></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">พอเหลือบดูนาฬิกา 5 โมงกว่า แล้ว ผมต้องกลับแระเพราะ ผมต้องทำงานวันนี้ แจ๊แกก็ ขับรถกลับมาส่ง ตลอดเส้นทาง วากายาม่า เมืองที่ผมอยู่ บ้านช่อง ทั่งชั้นเดียว และ 2 ชั้น ที่เรา เคยเห็นแต่ในการ์ตูนหรือ หนังญี่ปุ่น พอมาได้เห็น จริงๆแล้ว ทำไมมันน่าอยู่อย่างงี้น้า เฮ้อ สะอาด เรียบง่าย และ สวยงาม ...</span> น่าอยู่จัง <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ก่อนกลับเข้าคอนโด ของผม ผมขอมิกะซัง ลงตรงย่านการค้า ( ก็ตลาดบ้านเค้านะแหละครับ แต่ เค้า ทำเป็นเหมือนโดม มีร้านค้า เป็นตึกแถว กว้างใหญ่ เรียงรายกันทอดเป็นแนวยาว ) มีร้านที่ผม จะมาเดิน ประจำ คือร้านหนังสือ ตอนนั้น ผมบ้าการ์ตูนเอามากๆ จะมา ยืนซื้อการ์ตูนที่มันออก แบบ สดๆ ไม่ว่าจะเป็น Berserk และอื่น จำไม่ได้ ก่อนเข้า ไปในนั้น ผมก็ มองหนังสือ ผู้ใหญ่ ที่มีจำนวนมากกว่า หนังสือ พิมโดย วางอยู่หน้าร้าน โจ่ง ครึ่ม แล้วคนก็ยืน อ่าน กันหน้าตาเฉยหน้าร้านนั้นละครับ ผม คนไทยนี่ครับ อายๆ เดินไป ได้แต่ชำเลือง มองไม่กล้าเปิดอ่าน แต่ก็ แค่ช่วงแรกละครับ พอ อยู่ได้ซักพัก ก็ไป ยืนดูภาพ ให้มัน เกะกะ หน้าร้านเค้าซะงั้น เหอๆ </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">เท่านั้นละครับ ผมก็ ได้เวลาไปทำงาน กลับเข้าห้อง อาบน้ำ แต่งองค์ ให้ดูดี ตามไตล์ เด็ก อายุ 18 แล้วก็ไปทำงาน </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>มาสเตอร์</strong> : " .......... อ้าววันนี้ นางาเซะซัง มารอแล้วนะไอ ไปหาเค้าหน่อยไป " </span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><strong>ผม</strong> : " ไฮ้ ไฮ ~~ "</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">....................................................</span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:100%;">ไอซาว่า ผู้ชาย ธรรมดา ที่ รักการเดินทางและรู้จักกับผู้คน เป็นชีวิตจิตใจ ...</span> </span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110103453164758789?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1100984237577392952004-11-21T02:45:00.000+07:002004-11-21T04:11:24.153+07:00<strong>Host</strong> <br /> <br /><img src="http://www.flickr.com/photos/1595436_026a71f7f4_m.jpg" /> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;">แปลตาม คำศัพท์ใน ดิก ที่อยู่ ข้างๆตัว ก็ได้ความว่า : (โฮสทฺ) n. เจ้าบ้าน,เจ้าภาพ,เจ้าของบ้าน,ผู้จัดการ,สัตว์หรือพืชที่ซึ่งปรสิตอาศัยกินอยู่. vt. ทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านหรือเจ้าภาพ, S. publican,landlord <br /> <br />อืมๆ แปลแล้ว ดูดีกิ๊บเก๋ ชมัด แต่ ถ้าพูด ถึงอาชีพ โฮส ของหนุ่มๆ ที่เมืองปลาดิบ แล้วละก็ นั่นหมายถึง คุณ เป็น หนุ่มบริการ ที่ต้องคอยดูแล ผู้หญิงทุกคน ที่เข้ามาในร้าน เสมือนหนึ่ง ว่าคุณ เป็นเจ้าของบ้านที่ดี ต้อนรับขับสู้ ( สู้ไม่สู้ก็ต้องสู้ละวะ งานนั้น ^^ ) แขกทุกคนที่เข้ามาในบ้านคุณเลยละ <br /> <br />เอาละ ก่อนจะ พูดถึงเรื่อง โฮส ที่มันจะมีส่วนในตอนหลัง ผมก็ จะ มา ส้า ธะ ตา ( สาธยาย .. มุขควายๆ 1 ดอก ) ถึงที่มา ของชื่อไอ ให้ทั้งเพื่อนเก่าที่รู้จักผมในอีกชื่อนึง และเพื่อนใหม่ ที่รู้จักผมในอีกชื่อนึง ให้ได้ฟังกันเน้อ เงอะๆ <br /> <br />มันก็ ไม่ได้มีไร สับซ้อน ซ่อนเงื่อนมากหรอกนะครับ เรื่องมันเริ่มจาก "เป้" ( เนี่ยเป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ตอนเกิดนะ ) <br />เด็กผู้ชายคนนึง ที่โตขึ้นมาในสภาพที่ พ่อ เป็นคนขี้เมา เอามากๆ และ ทะเลาะกับ แม่เป็นประจำ จนแม่ทนไม่ไหว เลยต้อง เลิกกัน ( ตอนนั้น ผมเด็กมาก จำไม่ได้ว่า อยู่อนุบาลไรนะ แต่ลางๆ ว่าอยู่อนุบาลนี่ละ และก็ไม่เคย คิดว่าการที่พ่อแม่เลิกกันไม่ได้อยู่ด้วยกัน เป็นปมด้อยเลยนะ สาบานได้ ไม่รู้เพราะ ผมโง่ หรือ เป็นเด็กแก่แดดเข้าใจโลก ก็ไม่รู้เหมือนกันสิน่า ) <br />พ่อก็ ยังดีนะ เลี้ยงผมมาได้ ทั้งๆที่ ขี้เหล้าอย่างนั้นละ ส่วนแม่ก้ มีมาหา ผมบ้าง ( แต่ผมจำไม่ค่อยจะได้เอาเลยว่าแม่มาหาตอนเด็กมั้งป่าว เหอๆ ) จนผมโตขึ้นเป็นวัยรุ่นนั่นละครับถึงจะเป็นจุด พลิก ของ ชีวิตผม <br /> <br />ก็คือ ก่อนหน้าที่ แม่ผมจะหาผมเจอ ( ตอนผม อายุได้ 10ขวบ จน 14 ไม่มีการติดต่อจากแม่เลยนะครับ เพราะ พ่อเค้าย้ายบ้านบ่อย เป็นตำรวจ ) ผมเป็น เด็ก ชาย ชนบท ธรรมดาๆ คนนึง นอนในฟาร์ม บ่อกบ บ่อปลา ที่พระบิดาท่าน สร้างเอาไว้ แล้วก็ หนีไปอยู่ นนบุรี ( ปีนั้นโดนย้าย ไปเป็น จราจร จากสาเหตุใดไม่ทราบ ) อยู่คนเดียวเลยจริงๆ แต่ก็ ( แต่เยอะจังฟะ ) อีกนั้นละ คงเป็นเพราะ เป็น ต่างจังหวัดมั้งครับ ผมเลยอยู่ได้โดยไม่มีโจรมา ฆ่าปาดคอ ชิงทรัพย์ ชอบจิงๆเลย บ้านนอกเนี้ย ^^@ <br /> <br />พอ แม่ เจอผม เค้าก็ เริ่มมีรติดต่อกับผม มากขึ้น จน ผม โตเรียนมหาลัย ถึงได้เข้ามากรุงเทพ แล้วติดต่อกับแม่มากขึ้น นี่ละครับ จุดเปลี่ยน ของหลายๆอย่างในตัวผมตั้งแต่วันนั้นมา <br /> <br />จาก เป้ เด็ก บ้านนอก โง่ๆ เซ่อๆ ไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว ขี้อาย มีแฟนคนเดียว รักกันจะให้ตายห่าดิ้น ( ตอนอยู่ สงขลา ไปอ๋อย ญ ไว้คน น่ารักจิ๊บเป๋ง ) แต่ ก็ อย่างที่เค้าว่าละครับ รักแท้แพ้ระยะทาง ผมเรียนกรุงเทพ เค้า เรียน มอ. ( มหาวิทยาลัยหลัก ที่อยู่ใน อ.หาดใหญ่ ) เลยต้องมีอันเลิกกันไป ทำให้เริ่ม เกลียด ความรักตะหงิดๆ ตามประสา หนุ่มบ้านนอกซื่อๆ <br />ตอนเรียนมหาลัย ไอคุณเป้ คุนนี้ ก็ เริ่มหัด <strong>ตอแหล</strong> จากที่ขี้อายๆ ก็มาเจอเพื่อนรู้ใจ อีก 3 คนตั้งแก๊งค์ <strong>4 ผู้เฒ่า</strong> ( ฉายานี้ ตั้งเล่นๆไม่ได้คิดจริงจัง แต่มันเป็นอาถรรพ์ ครับ ใน 4 คน มีผมจบมาคนเดียวแบบ 2.00 ใกล้ตายเต็มที ที่เหลืออีก 3 คน ยังไม่จบแต่ ก็ เค้ามีทางเดินของเค้าเองทุกคน ไม่เคยคิดดูถูกเพื่อนที่เรียนไม่จบเลยซักคน ก็คิดว่าเออ ดีแล้ว มึงมีทางเดินของมีง สู้เค้าโว้ยเพื่อน !!! ) ไปเที่ยวแรดแถว RCA ไม่ได้ขาด ( ยุคนั้น RCA ยัง hot อยู่เลย ) และแล้ววันที่ชื่อใหม่ของผมก็ ถือกำเนิดจนได้ .... ( เฮ้อ เข้าเรื่องซะที เหนื่อยชิบ! ) <br /> <br />ประมาณ ช่วที่ผมเรียนมหาลัยนั่นละครับ ปีไหน จำไม่ได้แล้ว ( ก็บอกแล้วไงว่าเป็นอัลไซเมอร์ รายละเอียดนะ อย่ามาถาม จำม่ะด้าย >< )แม่ผม ชวนไปญี่ปุ่น ( แม่ผมแต่งงานใหม่กะคนญี่ปุ่นผมเลยแฮ้ปปี้มีสุขสุดๆ ) โห แม่ง สุดยิด อยากไปมานานแล้ว เอาละเหวยๆ "ไปครับแม่ๆ ผมจะเป็นเด็กดีของแม่เลยนะขอรับ" </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">และแล้วผมก็ นั่งเครื่อง ของสายการบิน ไทย!?มั้ง จำไม่ได้แล้ว ประมาณ ไม่กี่ชั่วโมงนี่ละครับ ก็ถึง ญี่ปุ่นแล้ว ผมไปช่วงปิดเทอมแรกพอดี ก็ประมาณ ปลายๆปีนี่ละครับ เข้าฤดูหนาวพอดี อากาศดีมากๆ เห็นต้นซากุระ ผลิใบตอนปลาย พอดี ถึงมันจะไม่ บานสพรั่ง สีชมพูหรูหรา แต่ก็ยังสวยอยู่ดีนะผมว่า ภูเขา เขาสวยมากๆ เขาทุกลูก เขียวชะอุ่มสุดๆ อ้อลืมบอกไป จังหวัด ที่แม่ผมอยู่ ชื่อจังหวัด วากายาม่า นะครับ อยู่ทางใต้ของญี่ปุ่น ที่นู้นเค้าก็ ถือเป็นบ้านนอกเหมือนกันนะ ประมาณ พวก ตรัง สงขลา ไรประมาณเนี้ยอ่ะครับ แถว ที่แม่ กับผมอยู่ ( พ่อใหม่ ญี่ปุ่นเลิกกันแล้ว แต่ ยังมี กรีนพาสอยู่ ) เป็นคอนโด เล็กๆ กลางเมือง มีตึกเต็มไปหมดเลยอ่ะ ( ไว้หาภาพเจอจะเอามาให้ดูนะ อยู่ไหนจำไม่ได้แล้วละ ผม ย้ายบ้านบ่อยเหมือนกัน ) เมืองเค้าสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ผมไปวันแรกๆ ก็เดินสำรวจก่อนเลย ซึ่งจริงๆแล้วเมืองที่ผมอยู่ดูเหมือนจะเล็ก แต่เอาเข้าจริง มันกว้างเอามากๆเลยละครับ เดินไปก็ เมื่อย เหอๆ ช่วง 3 วันแรกก็เป็นช่วง ทำความรู้จัก กับสภาพแวดล้อมไปก่อน ^^ ชอบจริงๆ บ้านเมือง สวยงาม ผู้คน เป็นระเบียบ ไม่คุย อะไรกันซักเท่าไหร่ เดินผ่านไปมา ไม่ทักไม่ทายกันเอาซะเลย บรรยากาศคล้ายๆกับกรุงเทพ แต่ มีดีที่ดูเป็นระเบียบ สะอาดตากว่าเท่านั้นเอง ( อ้อ ป.ล. หนังโป๊ หรือหนังสือ โป๊ คุณไม่ต้องอายที่จะเช่า หรือซื้อเลยนะครับ เพราะ วัฒนธรรมของบ้านเมืองเค้า ไม่ถือเรื่องพวกนี้แล้วละครับ ถือเป็นเรื่องปกติ ของวิถีชีวิตไปแล้ว ) </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">แล้วพออยู่ที่นั่นซักพัก แม่ผมเค้าจะรู้จักกับร้าน คนไทยที่นั่นเยอะ ทั้งร้านอาหารไทย ไนท์คลับ บาร์ ก็ ประมาณนี้ส่วนมาก เป็น ร้าน เทือกนี้ละครับ เค้าก็ จะให้ ผมไปทำงาน หาเงินค่าขนมไว้กลับมาไทย และเพราะ เหตุนี้เอง แม่ผมเลยตั้งชื่อ ญี่ปุ่นที่ เอาไว้ให้คนที่นั่นเรียกผมง่ายๆ ซึ่งชื่อนั่นก็ คือ ไอซาว่า Aisawa หรือ ไอ นี้ละครับ ที่มันแปลว่าไรอ่ะ ไม่รู้สิ ไม่เคยถามแม่เหมือนกัน รู้แต่ว่า ไอ เนี่ย มีความหมายดีอ่ะ ประมาณ รัก มั้ง นะ ไม่แน่ใจ ก็เลย ชอบชื่อนี้เอามากๆ ใครเรียก ชื่อนี้ จะรักเป็นพิเศษ เลยละ งานที่แม่ผม ฝากให้ผม ทำขณะอยู่แรดที่นู้ก็ คือ <strong>โฮส</strong> ใช่แล้วครับ โฮส ที่ผม เกริ่นไว้บนหัวนู้นนนน นั่นละครับ ( เหอๆ กว่าจะมาถึง อ่านกันเบื่อเลยดิ ) อาชีพเนี่ย ฟังดูตอนแรก ผมก็อายนะ จะทำได้เหรอ กลัวนะไม่เอาอ่ะ แม่ .. มันจะไหวเหรอ ผมม่ะเคยมีไรกะ คนนอื่น นอก จากแฟนเลยนะ แม่บอก เอาน่า ฝึกไว้ลูก เวลา เก่งๆ แล้ว แฟนลูกจะได้รักมากๆไง ( กรรม แม่ผม ) ครับ หลังจากวันนั้นมา ผมก็ต้อง ไปทำงาน เป็น โฮส ที่ร้าน ... ชื่อร้านอะไรม่ะรุ แล้วอ่ะลืม <br /> <br />หน้าที่ของ <strong>โฮสไอ</strong> คนนี่ก็คือ คุยกับ บรรดาลูกค้า ญ ที่ส่วนมาก จะเป็นวัยกลางคน ขึ้นไปแล้วทั้งนั้น มีทั้ง คนญี่ปุ่น และคนไทย ( ตอนนั้นผมฟิตมากเลย พอพูด ญี่ปุ่นได้ งูๆปลาๆ นิดหน่อยเอาแค่ ตกลงเค้าพอรู้เรื่องกะเราได้แค่นั้นละครับ ) ลูกค้า คนแรก ของผม เป็น ผู้หญิงไทย ที่ไปทำงาน ที่นู้น เป็นสาว ไทยที่ทำงาน โฮสเตส ( อาชีพเดียวกะผมนี่ละ แต่เป็นผู้หญิง ) เค้าคงเบื่อ ลูกค้าของเค้าที่มีแต่ แก่ๆ เลยมาหา หนุ่มๆเด็ก กินมั้งเป็นครั้งคราวก็ เท่านั้น อยากได้เพื่อนคุยอะไรประมาณนั้นมั้ง ครับ ( ไม่รู้สินะครับ แต่ พอทำอาชีพนี้แล้วเนี่ย เรื่อง SEX กะพวก ผม มันดู เหมือนเป็นเรื่องรองไปแล้วละ กามตายด้าน!! ก็ไม่ถึงขนาดนั้นนน0 ) หน้าที่หลักๆ ของเราคือ คุย,เอาใจ,บริการ,ทำทุกอย่างที่เค้าต้องการ ( ในเรื่องที่เราก็ เห็นว่าไม่เกินไปนักด้วยนะ ) นี่ละครับ วันแรกของผมก็ เลยได้ เป็น ไอซาว่า ของแท้เลย ... กลับเช้า นอน ตื่นมาเที่ยง แม่ไปร้านแล้ว พร้อมโน๊ต กะอาหาร " เป็นไงลูกแม่ โตเป็นหนุ่มแล้วสินะ " ... อืม โตมาตั้งนานแล้วครับบบ หลังจากนั้น ผมก็ เจอกับ ผู้หญิงมากหน้า หลายตา ที่หน้าตา มีทั้งดีมั้ง ไม่ดีมั้ง อ้วนอัปลักษณ์ยังมีเลย ... โอ้วพูดถึง case นี้แล้วปวดใจ ถามคุณผู้ชายหน่อยเถอะครับ ถ้า คุณ ต้องมีอะไรกับ ผู้หญิง ที่ไม่ใช่สเปคคุณมากๆ คุณจะทำได้ไหมครับ? ..... เอาน่า เพื่อเงินๆ ท่องไว้ เหอๆ เป็นประสบการณ์ ที่ร้ายกาจจริงๆเลย TT__TT <br /> <br />แล้วก็นั่นละครับ ที่มาของชื่อ ผม กับ อาชีพ ที่ผมคิดว่าสอนอะไรหลายๆอย่างให้ผม ได้รู้เลยละ อ้อ ลืมบอกไป งานอดิเรกของผมอีกอย่างคือ การเดินเล่นยามเย็น ดูเด็ก นักเรียน ญ ม.ต้นที่นั่น ปั่นจักรยาน เพราะ พวกเธอ จะใส่กระโปรง สั้น แล้วปั่นมัน อืม.... แม่เจ้า มันช่างเร้าใจ วัย หนุ่มซะนี่กระไร หุหุหุ ( ปล. ญ ญี่ป่น ส่วนใหญ่ ไม่ได้สวย เหมือน นางเอกหนังโป๊ที่เราดูกันนะครับ เหอๆออก หมวยๆ จืดๆ ซะมากกว่าอาจเป็นเพราะ ที่ผมอยู่มันเป็นบ้านนอกก็ได้ วัยรุ่นเลยยังไม่ แสบเท่าแถวเมืองใหญ่ๆ อย่างโตเกียว หรือ ฮอกไกโด ) <br /> <br />สุดท้าย สิ่งที่ผม ได้ กลับมาจาก ที่นั่นก็คือ เงินกินหนม หลายหมื่นบาท ( ที่หมดไปในเวลาแค่เดือนเดียว ... เอาไปทำไรหมดไม่รู้ ) ชื่อใหม่ ที่ชอบมาก และมักจะให้เพื่อนใหม่ๆ ที่เพิ่งรู้จักเรียกชื่อนี้ เพราะ จะ ชอบ รื่นหูดี . กับประสบการณ์ เดินทางไปในต่างประเทศ ที่ได้ มุมมอง แบบใหม่ๆ ติดตัวกลับมา และกล้าที่จะ คิด ไม่เหมือนคนอื่น แสดงออกมา ในรูปแบบที่ไม่เหมือนใคร และสุดท้าย ประสบกาม ที่มาก ซะจนเบื่อ SEX ไปพักใหญ่ๆเลยทีเดียว ...</span> <br /> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอคุน โฮสแมน ของ สาวตอนปลาย ทั้งหลาย ขอบคุณที่ จ่ายเงินให้ผมนะครับ ^^</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110098423757739295?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1100927676431767002004-11-20T13:14:00.000+07:002004-11-20T13:20:11.016+07:00<span style="font-family:courier new;">โน้ต อุดม แต้พาณิชย์ สวยม่ะฮ้า </span><a href="http://www.hello.com/" target="ext"><span style="font-family:courier new;"><img style="BORDER-RIGHT: 0px; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: 0px; PADDING-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; PADDING-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: 0px" alt="Posted by Hello" src="http://photos1.blogger.com/pbh.gif" align="absMiddle" border="0" /></span></a><span style="font-family:courier new;"> <br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/img/113/2399/320/2380-bb.jpg"><span style="font-family:courier new;"><img style="BORDER-RIGHT: #000066 2px solid; BORDER-TOP: #000066 2px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000066 2px solid; BORDER-BOTTOM: #000066 2px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/113/2399/400/2380-bb.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:courier new;"> <br /> <br />" หากพวกเรากำลังสบาย จงตบมือพลัน " <br />" แปะS แปะS ( เสียงตบมือ ที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ดังขึ้นพร้อมๆกัน เลยต้องมี S ) " <br /> <br />เมื่อประมาณ ประมาณ 10 ปีก่อน เมืองไทยเรา ยังไม่เป็นที่นิยม กับการ Talk Show ซักเท่าไหร่นัก ( หรืออาจจะมีที่ผมพอได้ดูก็ โต้คารม มัธยมศึกษาอะไรเทือกนี้อ่ะครับ ^^ ) <br /> <br />และแล้ววันหนึ่ง ตอนผมอยู่ ม.2 ผมก็มีโอกาสได้ ดูแนวคิด ของ คนที่เป็นทั้ง First & Different สุดๆ คนหนึ่ง - ไอเพื่อนมันก็ เข้ามาถือ แผ่น VCD มาชวนผม <br /> <br />" เฮ้ยๆ มึงได้ดู เดี่ยวไมโครโฟนยังวะ ? " <br />" ใครอ่ะ ? " <br />" โน้ตไง โน้ตที่อยู่ ยุทธการขยับเหงือกอ่ะ ( สมัยก่อน ติดงอมแงมเลย ) เก๊ทป่ะ ? " <br />" อ้อ อืม ยังวะ ไม่รู้จัก เดี่ยวไรอ่ะ เอามาดูดิ๊ " <br /> <br />นั่นละครับ ตั้งแต่ที่ได้ดูครั้งแรก จนบัดนี้ ภาพ ของ BackGround ข้างหลังที่ Self มากๆ ( จำไม่ได้ว่าเป็น โถส้วมหรือ เศษขยะ ที่เอามา ปะๆ ต่อๆกัน สับสนมากๆ เพราะ นานสุดๆ ) กะ ผู้ชาย คนนึงที่ออก เซอร์ๆ พร้อมกะ จมูกโตๆ และ คำพูด คำจาที่ เด็ดดวงทุกคำ มันยังละลึกอยู่ในใจผม จนถึงทุกวันนี้ ( แม้จะเป็นความทรงจำอันแสนเลือนลางเอามากๆก็ ตาม ... ) <br /> <br />ตั้งแต่ตอนนั้นละครับ ทำให้ เราๆ วัยรุ่นไทย และวัย รุ่นตอนปลาย ทุกคน มีฮีโร่คนใหม่ เกิด ขึ้นมาใจดวงใจ โอ้ว คนบ้าอะไรวะ ทำไมถึง ได้เก่ง แบบ สุดเท้า ขนาดนี้ >< </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">ทุกๆ เดี่ยว ของเขามีความ แปลก หูแปลก ตา ไปซะหมด มีการคิด คอนเซป ที่ดีเยี่ยม ดูเพลิน และ คอยลุ้นอยู่ตลอด ว่าเค้า จะมีอะไร ให้เราดูนะ เอ๊ะ มีอะไรแปลกๆ อีกนะ เดี่ยว นี้ หรือ แม้แต่ ที่เค้าชอบใช้ ประจำในการพูด เดี่ยว ก็ คือ พูดถึงสถานการ์ณ ปัจจุบัน ของบ้านเมืองเราในยุคนั้นๆ เหมือนที่ใน VCD มีคนมาบอกว่า " เดี่ยวของโน้ต เป็นเหมือน จดหมายเหตุของกรุงเทพ และไทยเลย "</span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">มาลอง คิดๆ ย้อนไปดูสิ เอาแบบเลือนลางๆ เลยนะ เพราะ ผม เป็นโรค อัลไซเมอร์อ่ะ ( เป็นคนที่ลืมอะไรง่ายมากๆ ) อืม................. ลืมอ่ะนึกไม่ออก ขอเวลานึกก่อนนะ ............... กรรม นึกไม่ออก เลยอ่ะ </span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;">แต่ จำได้เป็นช่วงๆนะ ชอบยุค แรกๆ ของเดี่ยวนะ ที่จะแซว พวก นักพูด หรือ นักคิด ทั้งหลายในยุคนั้น อย่างอาจาย์รแม่ หรือ แม้แต่ ปราบดาหยุ่น หรือ นักร้อง หน้าใส ขวัญ วัยรุ่น ในยุคนั้น อาทิ ทาทา ( โดนแซวมันแทบทุกเดี่ยว ) พี่เจ พี่เบิร์ด ฮ้า คิดแล้วก็ อยากไป ดูอีก แต่ .... ไอ้ที่เคยๆซื้อเก็บไว้ พอให้คนอื่นยืมไป ก็ หายซะหมด เวรแท้ๆ โอยยยย มานทนม่ะหวายแล้วว้อยยยยยยยยย อยากดู ไป หาซื้อ ดีก่า ไปก่อนนะจ้ะ แล้วจะมา บ่นให้ฟังอีกวันหลัง โย่วๆๆ++ </span> <br /><span style="font-family:courier new;">.</span> <br /> <br /><span style="font-family:courier new;">แนวคิดที่แตกต่าง ของพี่โน๊ต ที่ สอนหลายๆ คนในไทย ให้รู้จัก มอง เรื่องบางเรื่อง ในแง่มุมที่ต่างกันออกไป ทำให้เรื่อง ดีเป็นเรื่องร้าย และเรื่องร้ายๆ เป็นเรื่องดีๆ ได้ ขอบคุณมากๆครับพี่ ...</span> <br /><span style="font-family:courier new;"></span> <br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;">ไอ แต้พาณิชย์ ผู้ชาย ที่มีอารมณ์ แปรปรวน มากๆอีกคนนึง ที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกเนี้ย !!!! </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110092767643176700?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1100862337797290672004-11-19T18:05:00.000+07:002004-11-20T13:30:49.480+07:00<span style="font-family:courier new;">ขอเวลาแปบนะ ลุค ลูกพ่อ หลอดของพ่อมันขาดนะ </span><a href="http://www.hello.com/" target="ext"><span style="font-family:courier new;"><img style="BORDER-RIGHT: 0px; PADDING-RIGHT: 0px; BORDER-TOP: 0px; PADDING-LEFT: 0px; BACKGROUND: none transparent scroll repeat 0% 0%; PADDING-BOTTOM: 0px; BORDER-LEFT: 0px; PADDING-TOP: 0px; BORDER-BOTTOM: 0px" alt="Posted by Hello" src="http://photos1.blogger.com/pbh.gif" align="absMiddle" border="0" /></span></a><span style="font-family:courier new;"> <br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/img/113/2399/320/1.jpg"><span style="font-family:courier new;"><img style="BORDER-RIGHT: #000066 2px solid; BORDER-TOP: #000066 2px solid; MARGIN: 2px; BORDER-LEFT: #000066 2px solid; BORDER-BOTTOM: #000066 2px solid" src="http://photos1.blogger.com/img/113/2399/400/1.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:courier new;"> <br /> <br />รู้สึกกันมั้ง ไหมครับ ว่า ทุกๆวันนี้ คนไทย 95% ต้องอยุ่ใต้แสงนีออนนี้ตลอดเลยอ่ะ ( อีก 5% เป็นคนพเนจร กะ คนตาบอด ) <br />ผมนะ ตั้งแต่เด็ก มานะครับ เห็น แสงนีออน เหล่านี้ตลอด ไม่ว่าจะ ไปอยู่ที่ใด หนไหน ( ยกเว้น ครั้งเดียวตอน ไปหลงป่าอยู่ ที่เขาใหญ่ อิอิ ) <br /> <br />ถ้าโลก นี้ ไม่มี หลอดไฟ คุณว่ามันจะเป็นยังไงบ้าง ?? มาลองคิดกันเล่นๆ ไหมละครับ ? <br /> <br />ทุกที่บนโลก ไม่มีแสงไฟนีออนเลย !!!! <br /> <br />1. เทียนถูก จุดอยู่ทั่ว ทุกๆ ตรอกซอกซอย โอ้ว โรแม้นติก ซะนี่ กระไร. ( โรงงานเทียน กลายเป็น เศรษฐี อันดับ1 ของโลก แทน บิลเกต ที่ผลิต วินโดว์ ) <br />2. ไม่มีการทำงานล่วงเวลา ( OT ) เพราะ ใตตึกมันจะมืดมาก ทำไปก็ปวดตา ไม่มีเด็กๆ มาร้องเพลง พ่อกลับบ้านๆ ให้ขำ กลิ้งกันแทบตาย <br />3. คน อยู่ใกล้กับ ธรรมชาติมากขึ้น เพราะ จะออก ไป เที่ยว ตาม ริมน้ำ , บนเขา ( เพราะ อยู่ในบ้าน ก็ ไม่มีประโยชน์ ก็ คนมันอยาก ออกไปแรดอ่ะไม่ได้รึไง! ) <br />4. แสงจากดวงดาว บนอวกาศ จะส่องแสง ลงมาบนโลก ได้รุนแรงมากขึ้น เพราะ ไม่มี แสงไฟนีออน ตามเมือง สาดส่องสู้กะแสงดาว ... <br />5. เราจะทำการ ซ่อนตัวจาก ทุกๆคนที่คิดร้ายกะเราได้ ในความ มืด อันมืด ตื้ดตื๋อ~~ มองม่ะเหะ อะ ราย เรย อ่า .... ( ยกเว้นไอตัวที่คุณหนี มันเป็น Predeter ที่มัน ใช้ลูกกะตา แสกน ความร้อนได้อ่ะฮ่ะ ) <br />6. ไม่มี การศึกษา เทคโนโลยีต่างๆ <br />7. ไม่มี อุปกรณ์ ช่วยเหลือ ต่างๆ <br />8. มีอารยธรรม ตอนกลางคืน โผล่มาในยุค เลอนาซองค์มากขึ้น ... <br />9. ม่ะมี คอมพิวเตอร์ กะวินโดว์ <br />10. ม่ะมี Blog ไอ มั่ว คนนี้ ให้พวกคุณอ่านอยู่ตอนนี้อ่ะ หึหึ ........... <br /> <br />จบ .. ต่อมากไปเด๋วเละ <br /> <br />นอนดีก่า นอนน้อยมาหลายวันละ ง่วง สุดๆ ฮ้าววววววววววววววววววววว บะบายฮ่ะ ~0~ </span> <br /><span style="font-family:Courier New;"></span> <br /><span style="font-family:Courier New;font-size:85%;">ไอแมน มนุษย์ยุค เลอนาร์ซองค์ ( ตกลงไอยุคเนี้ยมันอยู่ช่วงไหน ของ ยุคทั้งหมด อ่ะ เหอๆ มั่วมาเหมือนกันเอิ้กๆ อย่าไปสนใจมันเลยเนอะ เอาเป็นว่า เก๊า เก่า ก็แล้วกัน )</span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110086233779729067?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1100839853014979602004-11-19T11:40:00.000+07:002004-11-20T17:51:31.803+07:00<span style="font-family:courier new;"><strong>Hack !!! <br /></strong> <br /><img src="http://flickr.com/photos/1585713_a592685853_m.jpg" /> <br /> <br />เป็นศัพท์ ที่ เค้าใช้กัน บนเน็ท ซึ่งเข้าใจกันใน ฐาน การ โขมย ข้อมูล ต่างๆ หรือ ไอเทมต่างๆ ของผู้อื่น อืม นั่นละฮ่ะ มันก็ จะประมาณนั้น <br /> <br />ในงานที่ผม ทำ มันจะมีคน แฮค ที่ผมต้องเจออยู่ประจำ <br /> <br />ทุกวัน จะมีลูกค้า โทรมาแจ้ง ให้ อีก ฝ่ายของทีมผม ทราบว่า " พี่ครับ ไอเทมผมหายครับ ไอเทมผมห้ายยยยยยยย งืออออออ แจ้งแฮค หน่อยครับพี่ " " .................... เอ่อ ครับ " <br /> <br />ก็ ต้องมานั่ง หา log file ของเขาว่าวันนี้ ทำอะไร ที่ไหน อย่างไรบ้าง ใน ฐาน ข้อมูล ( ลืมมๆ บอกไป งานผม ประมาณ ดูและ ลูกค้าที่เล่นเกมอ่ะครับ ) <br /> <br />มันเป็น ความท้าทาย อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยละครับ <br /> <br />คุณจะต้องดูว่า เค้าทำอะไร บ้างในวันนั้น ไอเทมที่หายคืออะไร เกิดอะไรขึ้นกับมัน ใครทำอะไรกับมัน มันหายไปได้อย่างไร แล้วพอ เจอคนร้าย ที่เอาไปแล้ว มันเอาไป ทำอะไรบ้าง ปู้ยี้ปู้ยำไอเทมขนาดไหน ? โอ้ววว มันช่างท้าทาย ซะนี่กระไร ฟังแล้ว ดูเหมือนกับ เป็นงาน ของ นักสืบ ซะนี่กระไร <br /> <br />แต่เชื่อเถอะครับ แรกๆ ผมก้ รู้สึกอย่างนั้นละ แต่พอทำนาน ไป มันจะกลายเป็น ความชินชาครับ รับ case ปุ๊บ เดาแนวทางได้เลยว่า ไอเทมมันไปไหนอย่างไร ( ผมเข้าใจ ความรู้สึกโคนัน ตอนที่ สืบคดี แล้วทำหน้านิ่งได้เลยอ่ะครับ หึหึ ) <br /> <br />ฮ้า สุดยอด จริงๆ วันนี้ ต้องประชุม แล้ว ไง วันหลัง จะมา สาธยาย ข้อความให้ต่อนะครับ <br /> <br />บาย . <br />ไอนัน ( หลานโคนัน ) </span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110083985301497960?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1100776078381800562004-11-18T18:06:00.000+07:002004-11-18T18:07:58.380+07:00ฮึบๆ สู้ๆ !!! <br /> <br />พยายาม ปรับปรุง ตกแต่ง Blog อยู่นะครับขอเวลานิ นึง น้อ โย่วๆ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110077607838180056?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9220059.post-1100775455737236242004-11-18T17:55:00.000+07:002004-11-18T18:03:40.856+07:00ไอ ฟรีแมน ผู้ชาย สบายๆ ที่สบาย จนเกินไป ถึงขีด คำว่า ขี้เกียจเลยละ ฮ่าๆ <br /> <br />ยินดี ต้อนรับครับ สำหรับ ทุกคนที่เข้ามาชม Blog นี่นะครับ มีไรก็ โพสไว้ได้นะ คุยกันได้ม่ะมีปัญหา แล้ว เราจะ สรรหา เรื่องดีมั้ง ไม่ดีมั้งมาให้อ่านแระกัน <br /> <br />ตอนนี้ ขอลองโพส กะ ปรับ Blogก่อนนะ น่าจะมันส์ ^^ ลุย!!!!!!!!!!~ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9220059-110077545573723624?l=aisawa01.blogspot.com' alt='' /></div>Aisawahttp://www.blogger.com/profile/10102305483561457587noreply@blogger.com5